Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

π.Θεόδωρος Ζήσης, Η Ουκρανία είναι κανονικό έδαφος της Εκκλησίας της Ρωσίας

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης
Ἕνα ἀπό τά πλέον καυτά θέματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητας μέ ἀπρόοπτες συνέπειες εἶναι τό θέμα τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Ρωσίας καί Οὐκρανίας καί τῆς ἀπαράδεκτης ἀνάμειξης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Ὁ ὁμότιμος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς σχολῆς τοῦ ΑΠΘ πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, ἀπό τούς πλέον εἰδικούς στό πατριαρχικά ζητήματα καί ἕνας ἀπό τούς ὁλίγους εἰδικούς  στό συγκεκριμένο, ἀποσαφηνίζει τό θέμα, πού ταλανίζει τήν Ὀρθοδοξία.


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
Ὁμότιμος Καθηγητς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.
Η ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ
Δν ὑπάρχουν ἀποδεικτικ ἔγγραφα ὑπρ τῆς Κωνσταντινούπολης
1. Τ Κίεβο ἐγέννησε τν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας κα εἰς αὐτν ἀνήκει μέχρι σήμερα.
Στ ἐπίκεντρο τῶν ἐκκλησιαστικῶν διεργασιῶν, διχογνωμιῶν, ἀντιθέσεων, ἀλλ κα γεωπολιτικῶν διεκδικήσεων, εὑρίσκεται αὐτ τν καιρ ἡ χορήγηση αὐτοκεφαλίας στν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἡ ὁποία ἐπ αἰῶνες ὄχι μόνο ἀνήκει στν ἐκκλησιαστικ δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλ ἀποτελεῖ κα τν ἀρχ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῶν Ρώσων, τν γενέθλιο χῶρο, τν κολυμβήθρα πο ἐγέννησε τν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας μ τν βάπτιση τοῦ ἡγεμόνος τῶν Ρώσων Βλαδιμήρου κα τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ στ Κίεβο τ 988. Οἱ ἑορτασμο τῆς χιλιετηρίδος τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ρώσων (988-1988) μ πρωτοβουλία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας κα μάλιστα στ Κίεβο, μ διεκκλησιαστικ ἀναγνώριση κα διεπιστημονικ συμβολή, ἀποδεικνύουν ποῦ ὑπάγεται ἐκκλησιαστικ κατ κοιν παραδοχ τ Κίεβο. Διεκδίκησε τότε ἡ Κωνσταντινούπολη δικαιώματα ἐπ τῆς περιοχῆς τοῦ Κιέβου, ὥστε ν χρειασθεῖ ν πάρει τν ἄδεια ὁ Πατριάρχης τῆς Μόσχας ἀπ τν Κωνσταντινούπολη, κα οἱ ἄλλοι προκαθήμενοι, γι ν μεταβοῦν στς ἑορταστικς ἐκδηλώσεις στ Κίεβο;
Ὁποιαδήποτε Θρησκευτικ Ἐγκυκλοπαιδεία κα ἄν ἀνοίξει κανες ἤ τ σχετικ «Δίπτυχα» τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, πο παρουσιάζουν τν διοικητική τους διάρθρωση ὡς κα τν διοικητικ διάρθρωση τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν, θ παρατηρήσει ὅτι ἡ Οὐκρανία διοικητικ κα κανονικ ὑπάγεται στν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ἔχει μέχρι τώρα καταγραφῆ ἤ ἀναγνωρισθῆ ὅτι ἡ Οὐκρανία ὑπάγεται στ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο; Στ Ἡμερολόγιο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ ἔτους 1998, πο ἔτυχε ν βρῶ γρήγορα στν βιβλιοθήκη μου, κα στν β´ τόμο (Διοικητικόν), στ κεφάλαιο «Αἱ λοιπα αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι», καταχωρίζεται ὡς πρώτη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, στν ἀρίθμηση δ τῶν μητροπολιτῶν της τν πρώτη θέση κατέχει ὁ προκάτοχος τοῦ σημερινοῦ κανονικοῦ μητροπολίτου Ὀνουφρίου κυρς Βλαδίμηρος «Μητροπολίτης Κιέβου κα πάσης Οὐκρανίας μόνιμον μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας[1]. Στν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καταχωρίζονται κα ὅλοι οἱ ἄλλοι μητροπολίτες, ἀρχιεπίσκοποι κα ἐπίσκοποι τῶν ἐπαρχιῶν κα πόλεων τῆς Οὐκρανίας, οἱ θεολογικς σχολς τοῦ Κιέβου, τῆς Ὀδησσοῦ, ἡ περίφημη Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ἡ Λαύρα τοῦ Ποτσάεφ κα πλῆθος ἄλλο ἱδρυμάτων κα προσκυνημάτων. Τ ἴδιο συμβαίνει κα μ τ «Δίπτυχα» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ 2018, τ ὁποῖα συναριθμοῦν τος μητροπολίτας, ἀρχιεπισκόπους, ἐπισκόπους κα τς πολυάριθμες ἐπαρχίες τῆς Οὐκρανίας στος ἀνήκοντες στν ἐκκλησιαστικ δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας[2].
2. Μ διαιρετικς σχισματικς δυνάμεις συντάσσεται τ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο
Ἐπ τῇ βάσει λοιπν κα μόνον αὐτῆς τῆς καταγεγραμμένης ἐπίσημα ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως, ἡ ὁποία μπορεῖ ν ἐνισχυθεῖ μ πλῆθος ἄλλων ἐγγράφων, ἡ Οὐκρανία ἐκκλησιαστικ ἀπ τν ἀρχ τῆς ἱστορίας τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀδιάσπαστα κα ἀχώριστα μέρος, στν ἀρχ κορυφαῖο, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Ἐπ μικρ χρονικ διάστημα, λόγω ἀνωμάλων ἱστορικῶν καταστάσεων κα ἐξωτερικῶν πιέσεων κα ἐπιβουλῶν ἔμεινε ὑπ τν δικαιοδοσία τῆς Κωνσταντινούπολης, κάτω ἀπ τν ὁποία ἄλλωστε ἦταν ἐπ αἰῶνες συνολικ κα ἡ ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ἑνωμένη μ τ Κίεβο. Κα ὅταν ἐξέλιπαν αὐτς οἱ ἐξωτερικς πιέσεις κα ἐπιβουλς ἀπ τν παπικ τότε Δύση, μέσῳ τῆς Πολωνίας, Λιθουανίας κα ἄλλων σταυροφορικῶν κα οὐνιτικῶν δυνάμεων, ἐπανῆλθε ἐκεῖ πο ἐξ ἀρχῆς κα πάντοτε ἀνῆκε, στν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Εἶναι κρῖμα πο τ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο συντάσσεται σήμερα μ τς ἴδιες δυτικς δυνάμεις πο διήρεσαν τότε τν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας κα προκάλεσαν διωγμος τῶν Ὀρθοδόξων κα καταπατήσεις ἱερῶν χώρων, ὅπως ἑτοιμάζονται ν πράξουν κα τώρα οἱ Ἐθνικιστς Οὐκρανοί, καλυπτόμενοι ἀπ τν οὐνίτη πρόεδρο τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο κα τος φιλοπαπικος σχισματικος τῆς Οὐκρανίας.
3. Σκόπιμη παρερμηνεία κα ἀπόκρυψη ἐγγράφων. Ἑτοιμάζεται σχετικ μελέτη.
Γι τν ἀναμφισβήτητη ἱστορικ δικαιοδοσία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐπ τῆς Οὐκρανίας ἑτοιμάζομε ἄρθρο μ ὅλα τ ἱστορικ ἀποδεικτικ στοιχεῖα. Ἐπιστημονικ τ πράττομε αὐτό, διότι κα στν πανεπιστημιακή μας σταδιοδρομία ὁ γράφων κα ἡ σύζυγός μου Χριστίνα Μπουλάκη - Ζήση (τώρα μοναχ Νεκταρία), ἐπίκουρη καθηγήτρια τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στ γνωστικ ἀντικείμενο τῆς «Ἱστορίας τῶν Σλαβικῶν Ἐκκλησιῶν», ἔχομε ἐκτενῶς ἀσχοληθῆ μ τν ἱστορία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας κα τς σχέσεις της μ τν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινούπολης, γι᾽ αὐτ ἐνοχλούμαστε κα λυπόμαστε, ὅταν παραποιεῖται ἡ ἱστορικ ἀλήθεια. Δυστυχῶς ἡ Κωνσταντινούπολη, γι ν δικαιολογήσει τν ἀντικανονικ εἰσπήδησή της στ ἔδαφος τῆς ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας τῆς Οὐκρανίας, ἐπικαλεῖται δύο ἔγγραφα, ἀπ τς δεκάδες ἄλλων ἐγγράφων, ἀπ τ ὁποῖα δῆθεν ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Οὐκρανία δν παραχωρήθηκε ποτ ὁριστικ στν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, οὔτε μ τν συνοδικ πράξη τοῦ 1686, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει ὅτι δῆθεν ἡ Οὐκρανία παρέμεινε ὑπ τ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο κα ὅτι ἡ παραχώρηση ἦταν προσωρινή. Πρόκειται γι σκόπιμη παρερμηνεία κα παραμόρφωση τῶν ἐγγράφων, γι «ἐπιστημονική» πληροφόρηση, ἡ ὁποία ὅμως στος μ ἔχοντες ἐπαρκῆ ἱστορικ γνώση δημιουργεῖ τν ἐντύπωση ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη ἐπικαλεῖται δυνατ κα ἀτράνταχτα ἀποδεικτικ στοιχεῖα. Ἐμεῖς ἐπιστημονικ θ παρουσιάσουμε σ ἄρθρο μας προσεχῶς ἄλλα ἔγγραφα πο ἀποκρύπτονται, ἀλλ κα θ διορθώσουμε τς παρερμηνεῖες τῶν δύο ἐγγράφων. Ὡς μία πρώτη γεύση τῆς σκόπιμης χρήσης τῶν δύο ἐγγράφων παραθέτουμε τν γνώμη τοῦ γνωστοῦ ἱστορικοῦ κα κανονολόγου καθηγητοῦ Βλ. Φειδᾶ, ὁ ὁποῖος κα στ σχετικ ἄρθρο του στ «Θρησκευτικ κα Ἠθικ Ἐγκυκλοπαιδεία» κα στ μεγάλο βιβλίο του «Ἐκκλησιαστικ Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988)» δέχεται ὅτι μ τν συνοδικ πράξη τοῦ 1686 τ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο ὑπήγαγε τν Οὐκρανία στ δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας. Γράφει ἐπ λέξει: «Τ 1686 ὑπεγράφη ρωσοπολωνικ εἰρήνη, ἡ δ Μικρ Ρωσία μετ τοῦ Κιέβου περιῆλθεν εἰς τν Μόσχαν. Αἱ ἐπαρχίαι Λούτσκ, Λβώφ, Πρεμύσλ κα Μογκίλεφ ἀπέκτησαν θρησκευτικν ἐλευθερίαν... Τέλος ὁ πατριάρχης Διονύσιος ὑπήγαγε τν Μητρόπολιν Κιέβου ὑπ τν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1687)»[3]. Κα ἐμεῖς, σ ἀνύποπτο χρόνο, σ μελέτη μας μ τίτλο «Τ Οἰκουμενικν Πατριαρχεῖον κα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας» γράφαμε ὅτι «μετ τν ἐπ τῆς Πολωνίας νίκην τῶν Ρώσων τ 1654 κα τν ἐνσωμάτωσιν τῆς Οὐκρανίας εἰς τν Ρωσίαν συνεδέθη κα πάλιν τ Κίεβον μ τν Μόσχαν κα ἀποκατεστάθη ἡ ἑνότης μ ἔγκρισιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου» (1686)[4].
4. Μητέρα Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας εἶναι τώρα ἡ Μόσχα. Ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν στ παρελθόν.
Δν εἶναι ἀληθς ἐπίσης ὅτι τ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο εἶναι ἡ μητέρα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας κα ἑπομένως ὡς μητέρα Ἐκκλησία ἔχει τ δικαίωμα ν χορηγεῖ αὐτοκεφαλία στς ἐκκλησίες πο ἐγέννησε, ὅπως χορήγησε αὐτοκεφαλία στς ἐκκλησίες τῆς Ρωσίας, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ρουμανίας, τῆς Σερβίας, τῆς Βουλγαρίας, τῆς Ἀλβανίας. Εἶχε τ δικαίωμα, μέχρις ὅτου μία θυγατέρα ἐκκλησία γίνει αὐτοκέφαλη, ὁπότε δν εἶναι πλέον θυγατέρα, ἀλλ ἀδελφ Ἐκκλησία, ἰσότιμη κατ πάντα μ τν Ἐκκλησία ἀπ τν ὁποία προῆλθε, ἡ ὁποία δν δικαιοῦται πλέον ν ἐπεμβαίνει στ ἐσωτερικά της· ὅταν τ πράττει, διαπράττει τ βαρ κανονικ παράπτωμα τῆς εἰσπήδησης σ ξένη ἐκκλησιαστικ δικαιοδοσία. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας συνολικά, μαζ μ τ ἐδάφη τῆς σημερινῆς Οὐκρανίας, εἶχε μητέρα τν Κωνσταντινούπολη μέχρι τν ἀνακήρυξη τῆς αὐτοκεφαλίας της κα τν χειραφέτησή της τ 1448, χωρς τν συγκατάθεση τῆς Κωνσταντινούπολης, ἡ ὁποία ὅμως συνοδικ τ 1593 κα μ συμμετοχ τῶν ἄλλων πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ὕψωσε στν πατριαρχικ ἀξία κα τιμ τν μητρόπολη Μόσχας, σ θέση δηλαδ πατριαρχείου, κα ἀνεγνώρισε τν αὐτοκεφαλία της. Προσωριν ἦταν ἡ διαίρεση τῆς ἑνιαίας κα ἀδιαίρετης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας μ τ ν παραμείνει τ Κίεβο γι κάποιο διάστημα ἀνεξάρτητη μητρόπολη μ ἐνέργειες μάλιστα τοῦ οὐνίτη πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου Μάμα, ὑποστηρικτῆ τῆς ψευδοσυνόδου Φερράρας Φλωρεντίας, ὁ ὁποῖος χειροτόνησε μητροπολίτη Κιέβου τν Οὐνίτη ἐπίσης Βούλγαρο Γρηγόριο κα ἔθεσε τς βάσεις τῆς ἐξάπλωσης τῆς Οὐνίας στν Οὐκρανία, μέχρις ὅτου τ 1686 ἐπανενώθηκε, ὅπως εἴπαμε, ἡ Οὐκρανία μ τν Ρωσικ Ἐκκλησία κα παραμένει ἔκτοτε ἀδιατάρακτα ἐπ τρεῖς αἰῶνες τμῆμα τῆς αὐτοκέφαλης ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Τν Οὐνία ἐνισχύει κα πάλι, ὅπως ὁ Γρηγόριος Μάμας, μ τς ἐνέργειές του ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος.
5. Κακ προηγούμενο ἡ Οὐκρανία γι τν αὐτοκεφαλία τῶν Σκοπίων. Ἀνησυχεῖ ἡ ἐκκλησία τῆς Σερβίας.
Μ τ ἴδιο σκεπτικ θ μποροῦσε ν ἰσχυρισθεῖ ὁ Οἰκουμενικς πατριάρχης ὅτι κα ἡ σχισματικ ἐκκλησία τῶν Σκοπίων ἀνήκει στ δική του δικαιοδοσία κα ὄχι στν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀφοῦ κα ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας κα ἡ περιοχ τῶν Σκοπίων ὑπήγοντο κάποτε στν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Ποῦ ὑπαγόταν ὅμως τ Σκόπια μέχρι τν σχισματική τους ἀπεξάρτηση ἀπ τν Ἐκκλησία τῆς Σερβίας; Δν ὑπαγόταν στν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Σερβίας; Κα δν θ ἀποτελέσει εἰσπήδηση σ ξένο ἐκκλησιαστικ ἔδαφος ἡ ἀνάμειξη τῆς Κωνσταντινούπολης σ παραχώρηση αὐτοκεφαλίας στος σχισματικος τῶν Σκοπίων, ὅπως ἀνησυχοῦν οἱ ἐκκλησιαστικο ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, κα ἀντιτίθενται στ κακ τετελεσμένο πο θ δημιουργηθεῖ στν Οὐκρανία; Μπορεῖ πραξικοπηματικ ν ἐπεμβαίνει ἡ Κωνσταντινούπολη σ κανονικ ἐδάφη αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ἐπειδ κάποτε αὐτς ἀνῆκαν στ δικαιοδοσία της; Ἀκόμη κα ἄν ἱστορικ παραβλέψουμε τ γεγονς ὅτι τ Κίεβο, ἡ Οὐκρανία ἀπ τν ἀρχ ἦταν μέρος κα μέλος ἀδιάσπαστο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, δν φθάνουν οἱ τρεῖς κα πλέον αἰῶνες, ἀπ τ 1686 μέχρι σήμερα πο ὑπάγεται κανονικ στν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, γι ν ἀποτρέψουν τν εἰσπήδηση στ κανονικό της ἔδαφος;
6. Τ αὐτοκέφαλο στν Οὐκρανία θ βλάψει τν Κωνσταντινούπολη. Ἑλλάδα κα Ἀμερικ θ ἐπωφεληθοῦν.
Ἡ εἰσπήδηση τῆς Κωνσταντινούπολης στν Οὐκρανία ἀνοίγει τν ἀσκ τοῦ Αἰόλου μ ἀπρόβλεπτες κακς συνέπειες γι τν ἴδια τν Κωνσταντινούπολη. Άσφαλῶς ἡ Οὐκρανία ὡς ἀνεξάρτητο κράτος ἐπιδιώκει ν ἔχει κα ἀνεξάρτητη αὐτοκέφαλη ἐκκλησία, κα δν θ ἦταν ἱστορικ κα κανονικ παράλογο οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς Οὐκρανίας ν ὑποβάλουν σχετικ αἴτημα, ἀρκεῖ αὐτ ν γίνει μ τν κανονικ τρόπο κα τν συναίνεση τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν. Ἡ κανονικ ἀρχή «τ ἐκκλησιαστικ τοῖς πολιτικοῖς συμμεταβάλλεσθαι εἴωθε» ἔχει διαχρονικ ἰσχ κα ἴσχυσε σ ὅλες σχεδν τς περιπτώσεις χορηγήσεως αὐτοκεφαλίας σ περιοχς πο ἀπέκτησαν τν πολιτικ ἀνεξαρτησία τους. Μ βάση αὐτ τν ἀρχ οἱ περιοχς τῆς Ἑλλάδος πο ἐνσωματώθηκαν στ ἑλληνικ κράτος ἐδῶ κα περισσότερο ἀπ ἕνα αἰώνα, ἀπ τ 1912, πρέπει ν ἐνταχθοῦν στν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἄν ἰσχύει ἡ ἀρχή «ἀνεξάρτητο ἑνιαῖο κράτος σημαίνει κα ἀνεξάρτητη αὐτοκέφαλη ἑνιαία ἐκκλησία». Ἔτσι ἡ ἡμιαυτόνομη ἐκκλησία τῆς Κρήτης, οἱ μητροπόλεις τῆς Δωδεκανήσου κα τ Ἅγιον Ὄρος, πο ἐξακολουθοῦν ν ὑπάγονται στ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο, μολονότι ἀνήκουν ἐδαφικ στν Ἑλλάδα, θ πρέπει ν ἐνσωματωθοῦν στν αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἔγινε μ τ Ἑπτάνησα τ 1864. Τ ἴδιο ἰσχύει κα γι τς κακῶς ἀκόμη λεγόμενες «Νέες Χῶρες», πο τώρα μετ ἀπ ἕναν αἰώνα ἔγιναν «Παλαιές». Πρέπει ν παύσει ἡ Κωνσταντινούπολη ν τς διεκδικεῖ ἀπ τν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κα ν θεωρεῖ τος ἐκλεγόμενους ἀρχιερεῖς ἀπ τν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐλλάδος ὡς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Κα ἡ μεγάλη Ἀμερικ ἐπίσης εἶναι ἀνεξάρτητο κα ἑνιαῖο κράτος· κα ὅμως ἡ συζήτηση γι αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀμερικῆς, πο ἄρχισε κα συνεχίζεται, προκαλεῖ ὀργ κα ἀπειλς γι ὅσους τ προτείνουν στν Κωνσταντινούπολη, ἡ ὁποία ἀνοίγει τν δρόμο μόνη της μ τ αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας γι δυσμενεῖς εἰς βάρος της ἐξελίξεις.
7. Προκαλεῖ διαιρέσεις κα σχίσματα ἡ Κωνσταντινούπολη. Ν διορθώσει τν πορεία της.
Τ χειρότερο ὅλων εἶναι ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη, τῆς ὁποίας ὁ ἀναγνωρισμένος ἀπ ὅλους συντονιστικς ρόλος ἀποσκοπεῖ στν ἐξασφάλιση τῆς ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων, προκαλεῖ ἡ ἴδια διαιρέσεις κα σχίσματα κα ἔτσι ὑπονομεύει κα τορπιλίζει μόνη της αὐτν τν ρόλο, καί, ὅπως γράψαμε σ ἄλλη εὐκαιρία, πριονίζει ἡ ἴδια τ ψηλ κλαδί, τν ὑψηλ θέση πάνω στν ὁποία τν ἀνέβασαν οἱ Ἱερο Κανόνες κα ἡ ἐκκλησιαστικ Παράδοση. Διήρεσε τν Ἐκκλησία μ τν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, στν ὁποία δν ἔλαβαν μέρος τέσσερις ἐκκλησίες πο ἐκπροσωποῦν περισσότερους ἀπ τος μισος Ὀρθοδόξους πιστος κα τν ὁποία δν ἀποδέχονται κα μέλη τῶν ἐκκλησιῶν πο ἔλαβαν μέρος, κληρικο κα λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι ἀποτειχιζόμενοι διακόπτουν τν μνημόνευση τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων. Τν διαιρεῖ κα πάλι μ τν ἀντικανονική της εἰσπήδηση στν Οὐκρανία, ἀνατρέπουσα τν ὁμοφωνία κα συμφωνία πο εἶχε ἐπιτευχθῆ κατ τς προσυνοδικς συζητήσεις γι τ θέμα τοῦ αὐτοκεφάλου. Σύμφωνα μ αὐτς ἡ ἐπιθυμοῦσα τ αὐτοκέφαλο ἐκκλησία ὑποβάλλει τ αἴτημα πρς τν «μητέρα Ἐκκλησία» καί, ἐφ᾽ ὅσον αὐτ τ ἀποδεχθεῖ, διαβιβάζεται πρς τ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο, τ ὁποῖο ἀναλαμβάνει ν διασφαλίσει τν πανορθόδοξη συναίνεση. Ὅταν κα αὐτ ἐξασφαλισθεῖ, ἑτοιμάζεται ὁ τόμος γι τν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου. Τώρα οὔτε σχετικ αἴτημα ἔχει ὑποβληθῆ ἀπ τν κανονικ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Οὔτε ἡ «μητέρα Ἐκκλησία» τῆς Ρωσίας συμφωνεῖ μ τν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου. Ἡ προσπάθεια τῆς Κωνσταντινούπολης ν ἐμφανισθεῖ ὡς «μητέρα Ἐκκλησία» δν εἶναι πειστική, ἀφοῦ κα μετ τ 1686 πο ἐπανεντάχθηκε ἡ Οὐκρανία στν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας πέρασαν τρεῖς κα πλέον αἰῶνες, κατ τος ὁποίους μέχρι σήμερα ἀνήκει στν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὅπως αὐτ ἀναγνωρίζεται ἀπ ὅλες τς ἐκκλησίες. Ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη μέχρι προσφάτως ἀναγνωρίζει τν μητροπολίτη Ὀνούφριο ὡς κανονικ μητροπολίτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας κα διαβεβαίωνε προσυνοδικ ὅτι δν θ θέσει ποτ θέμα αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας. Ἀλλ ἀκόμη κα ἄν δεχθοῦμε κα νομιμοποιήσουμε τν κλοπ τοῦ ὀνόματος τῆς «μητέρας Ἐκκλησίας» πο κάνει ἡ Κωνσταντινούπολη, παρερμηνεύουσα σχετικ ἔγγραφα, εὑρίσκεται πάλιν ἐκτεθειμένη, διότι δν τῆς ἔχει ὑποβληθῆ σχετικ αἴτημα ἀπ τν κανονικ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τῆς ὑπ τν μητροπολίτη Ὀνούφριο. Οἱ σχισματικο κα οἱ Οὐνίτες δν ἀνήκουν στν Ἐκκλησία κα δν ἔχουν κανένα κανονικ δικαίωμα, πρν ἐπιστρέψουν κα ἐνσωματωθοῦν στν κανονικ Ἐκκλησία. Οὔτε ἐπίσης ἔχει ἐξασφαλισθῆ ἡ συναίνεση τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στν πλειονότητά τους, ἀφοῦ μόνον ἐλάχιστες ἑλληνόφωνες ἐκκλησίες μ ἐθνοφυλετικ κριτήρια, θ συμφωνήσουν σιωπηρ μ τν Κωνσταντινούπολη, γιατ δν τολμοῦν φανερ ν ἀντιταχθοῦν πρς τν ἱστορικ ἀλήθεια.
Τ Οἰκουμενικ Πατριαρχεῖο γι πρώτη φορ στ νεώτερα χρόνια φαίνεται τόσο ἀποδυναμωμένο κα ἀπομονωμένο ἐκκλησιαστικά. Ὡς παλαις κληρικός, συνεργάτης κα σύμβουλος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως λυποῦμαι γι᾽ αὐτν τν ἐξέλιξη, μολονότι ἔχω εἰσπράξει πικρίες κα διώξεις ἐπειδ διαφωνῶ μ ἐπικίνδυνες πρωτοβουλίες του. Ἔπρεπε οἱ τωρινοί του σύμβουλοι ν ἀποτρέψουν αὐτν τν πορεία πρς τς διαιρέσεις, τ σχίσματα κα τν ἀπομόνωση. Ὑπάρχει ἀκόμη καιρς πρν ἀπ τ τελικ βῆμα.

[1]. Βλ. σελ. 1231.
[2]. Βλ. σελ. 1256.
[3]. Βλ. Φειδα, «Ρωσικ Ἐκκλησία», Θ.Η.Ε. 10, 1043. Τοῦ αὐτοῦ, Ἐκκλησιαστικ Ἱστορία τῆς Ρωσσίας (988-1988), Ἔκδ. Ἀποστολικ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1988, σελ. 273-274.
[4]. Θεοδωρου Ζηση, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη κα Μόσχα, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 31. Ἡ μελέτη παρουσιάσθηκε ὡς εἰσήγηση στ Διεθνς Σεμινάριο πο ὀργάνωσε στ Chambésy τῆς Γενεύης τ Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τν Μάϊο τοῦ 1988. Τ θέμα τοῦ Σεμιναρίου: «Ρωσία. Χίλια χρόνια χριστιανικοῦ βίου».

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

π.Νικόλαος Μανώλης, Η μήνυση του καθηγ. Θεοδώρου Γιάγκου κατά του προσώπου μου [ΒΙΝΤΕΟ 2018]

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης      Ἡ Ὁμιλία ἀναφέρεταιστήν ἔγκληση τοῦ πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη ἀπό τόν καθηγητή κ. Θεόδωρο Γιάγκου, δίνονται ἐξηγήσεις γιά τό λόγο πού ὁ καθηγητής ζητᾶ ἀπό τό δικαστήριο τήν παραδειγματική τιμωρία του.
Πραγματοποιήθηκε τήν Κυριακή Α΄ Λουκᾶ, 23 Σεπτεμβρίουυ 2018, στήν αἴθουσα "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" τοῦ χριστιανικοῦ συλλόγου "Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής", πού βρίσκεται στή Θεσσαλονίκη, Μοναστηρίου 183 στό 2ο ὄροφο. 

Προσβλητικό ποίημα για τη Σημαία μας σε παιδάκι νηπιαγωγείου στη Δράμα!

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης         Ἔχει μεγάλη εὐθύνη ἡ ἑλληνική πολιτεία πού ἀφαίρεσε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας τή λέξη “Ἐθνική”. Εἶναι κοινή διαπίστωση πιά πώς μέ τό πέρασμα τῶν χρόνων ἔχει χαραχτεῖ μία ἀντιεθνική καί ἀντιχριστιανική ἀγωγή στό δημόσιο σχολεῖο. Ὁ Ἐθνικός ὕμνος, Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ ἑορτή τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν, ἡ πρωινή προσευχή, ὁ ἁγιασμός τῆς νέας σχολικῆς περιόδου, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, τό μάθημα τῆς Ἱστορίας, ὅλα βρίσκονται σέ κρίση καί ἀμφισβήτηση ἀπό τά νέα προγράμματα σπουδῶν καί τήν ἀθεϊστική νοοτροπία τῶν ἰθυνόντων. Ἄν προστεθεῖ στό νοσηρό περιβάλλον τοῦ σχολείου καί ἡ ἀλόγιστη, ἑωσφορική καί νεοταξική προπαγάνδα ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἔχουμε ἕνα ἐκρηκτικό μίγμα. Στίς χρωματικές ἀποχρώσεις τῶν gay pride πού ἐμπνέονται ἀπό τό παρδαλό δαιμόνιο τῆς βρωμερῆς ἁμαρτίας, παραπέμπει ἀκόμα καί αὐτό τό ἀπίστευτο περιστατικό σέ νηπιαγωγεῖο τῆς Δράμας. Ἀνακάλυψα αὐτήν τήν εἴδηση σέ προσωπικό λογαριασμό χρήστη στό facebook καί σᾶς τήν παραθέτω. Δεῖτε καί καμαρῶστε...

ΡΑΓΔΑΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ: Ένοχος για Σχίσμα ο π. Νικόλαος Μανώλης - Παραπέμπεται στο συνοδικό δικαστήριο

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης Ὁμόφωνα τὸ καταγέλαστο ἐπισκοπικὸ δικαστήριο τῆς μοχθηρᾶς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ἀπεφάσισε πὼς ὁ γράφων, π. Νικόλαος Μανώλης, εἶναι ἔνοχος γιὰ τὰ ἀδικήματα τοῦ σχίσματος, τῆς ἀπείθειας καὶ καταφρόνηση τῆς προϊσταμένης του ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς, τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν, τῆς ἐξύβρισης καὶ τῆς συκοφαντίας.