Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το 2005 αγιογράφησα αυτή την εικόνα του αγίου Ανθίμου του εν Χίῳ

agiosanthimos1
Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης
Σάν σήμερα, τήν 1η Ἰουλίου 1869, γεννήθηκε ὁ ἅγιος Ἄνθιμος ὁ ἐν Χίῳ. Τό 2005 ἁγιογράφησα αὐτήν τήν εὶκόνα του. 

Αὐτός εἶναι ὁ βίος τοῦ ἁγίου:
Ὁ κατά κόσμον Ἀργύριος Βαγιάνος ἐγεννήθη τήν 1η Ἰουλίου 1869 στήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Λιβαδίων Χίου. Ὑπῆρξεν ὁ μικρότερος ἀπό τά τρία τέκνα τῶν πτωχῶν μά ἐναρέτων Κωνσταντίνου καί Ἀγγεριῶς. Ἀπό παιδί διεκρίθη γιά τόν ἔνθεο ζῆλο, τήν εὐλάβεια, τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία. Λόγω τῆς δυσχεροῦς οἰκονομικῆς καταστάσεως τῆς οἰκογενείας του, ἔλαβε γνώσεις μόνο τοῦ δημοτικοῦ σχολείου καί μετήρχετο τό ἐπάγγελμα τοῦ ὑποδηματοποιοῦ διά νά ἐξασφαλίζη τόν ἐπιούσιο.
Στίς 23 Αὐγούστου τοῦ 1889 ἐπεσκέφθη τήν Ἱεράν Σκήτην τῶν Ἁγίων Πατέρων Νικήτα, Ἰωάννου καί Ἰωσήφ στό Προβάτειον Ὅρος προκειμένου οἱ ἐκεῖ ἀσκούμενοι ἁγιογράφοι μοναχοί νά τοῦ ἐπιδιορθώσουν τήν οἰκογενειακή εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Βοηθείας πού κληρονόμησε ἀπό τή μητέρα του. «Εἶδα ἐκεῖ τή ζωή τῶν μακαρίων ἐκείνων πατέρων καί ἐτρώθηκεν ἡ καρδία μου ἀπό τήν καλογερικήν», διηγεῖτο ὁ ἴδιος ἀναφερόμενος εἰς τήν ἐπιθυμίαν του νά μονάση. Ποδηγέτης του πνευματικός ἐγένετο ὁ Γέρων τῆς Σκήτης, Παχώμιος μοναχός, διατελέσας ποδηγέτης καί τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Τό 1898 ἔλαβε ἐντολή γιά νά ἐγκατασταθῆ μόνιμα στήν Σκήτη ὅπου καί ἔκαρη μικρόσχημος μοναχός, λαβῶν τό ὄνομα Ἄνθιμος. Ἡ ἁγιότης τοῦ βίου του τόν ἐπέβαλε εἰς πάντας ἔτσι ὥστε μετ’ ὀλίγον ἐγένετο ἐπιστάτης τοῦ Γυναικείου Παρθενῶνος τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου, τοῦ ὁποίου τήν πνευματικήν καθοδήγηση εἶχε ὁ Γέρων Παχώμιος.
Οἱ ὑπέρ ἄνθρωπον ὅμως ἀγῶνες του εἶχαν σάν ἀποτέλεσμα νά κλονισθῆ ἡ εὐαίσθητος ὑγεία του καί ἔτσι ἐκρίθη ἀναγκαία ἤ ἔξοδός του ἀπό τήν Σκήτη: Μέ τήν ἐντολή τοῦ Γέροντος του ἔκτισε ἕνα ἀπέριττο ἀπομονωμένο κελλί στά πατρικά του κτήματα στά Λιβάδια ὅπου ἐγνώρισε τήν ἐναντίον του μανία τῶν δαιμόνων. Σ’ αὐτή τήν ἀνηλεῆ ἐπίθεση, ἀντιστέκετο μέ πίστη στόν Θεό καί περίσσεια ὑπομονή ἀποβλέπων στήν στοργή τῆς Παναγίας τῆς Βοηθείας. Στίς 25 Ἰουλίου 1909 ἔλαβε τό μέγα καί ἀγγελικό σχῆμα ἀπό τόν Ἡγούμενο Ἀνδρόνικο στήν Σκήτη τῶν Πατέρων.
Ἡ μεγάλη του ἀρετή τόν καθιέρωσε στήν συνείδηση τοῦ Χιακοῦ λαοῦ πού τόν ἤθελε γιά πνευματικό τους πατέρα. Ὅμως ὅ τότε Μητροπολίτης Ἱερώνυμος ἀντιδροῦσε προφασιζόμενος τήν ἀγραμματοσύνη τοῦ Γέροντος Ἀνθίμου. Ἡ θέλησις τοῦ Θεοῦ ὅμως ἐφάνη, ὅταν ὁ συγγενής καί νονός του Στέφανος Διοματάρης τόν προσεκάλεσε στό Ἀδραμύττιο ὅπου καί τόν προετοίμασε ταχύρρυθμα γιά δάσκαλος. Ἔτσι, στίς 7 Νοεμβρίου 1910 χειροτονεῖται διάκονος ἀπό τόν Μητροπολίτη Ἐφέσου Ἰωακείμ καί τήν ἑπομένη 8 Νοεμβρίου πρεσβύτερος ἀπό τόν Ἐπίσκοπο Μυρίνης Ἀλέξανδρο, λαβῶν ὠσαύτως καί τά ὀφφίκια τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καί Πνευματικοῦ. Ἤ χειροτονία γίνεται στόν Ἱερό Ναό Ἅγιας Ἄννης Κορδελιοῦ Σμύρνης καί συνοδεύεται ἀπό θεοσημεῖες τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ. Σεισμός, ἀστραπές, βροντές καί κατακλυσμός συμβαίνουν κατά τήν ὥρα τῆς χειροτονίας τοῦ ἁγίου ἱερέως, ἐνῶ παράλληλα κινοῦνται ρυθμικῶς οἱ κανδῆλες τοῦ τέμπλου καί μία ἐξ αὐτῶν πέφτει μπροστά στά μάτια τοῦ ἔκπληκτου ἐκκλησιάσματος…..
Κατά τήν ἐπιστροφή του στό νησί, ὅ λαός τοῦ Θεοῦ τόν ἀντιμετώπισε σάν Ἄγγελο παρηγορίας. Τό γεγονός αὐτό δυστυχῶς ἐξήγειρε τόν φθόνο τῶν συλλειτουργῶν του καί ἔτσι κατά τό ἔτος 1911 εὑρέθη στό Ἅγιον Ὅρος. Ἐκεῖ κατηρτίσθη ἔτι περισσότερον εἰς τά τῆς πνευματικῆς ζωῆς καί μοναχικῆς – κοινοβιακῆς πολιτείας καί μέ ἀνανεωμένη διάθεση ἐπέστρεψε στό νησί ὅπου κατά τό ἔτος 1912 ὁ Μητροπολίτης Ἱερώνυμος τόν διόρισε ἐφημέριο τοῦ Λεπροκομείου. Στόν χῶρο αὐτό μποροῦσε ἀπερίσπαστος νά ἀσκεῖται μακράν τῶν θορύβων τῆς πόλεως. Λειτουργοῦσε καθημερινῶς, προσηύχετο, μελετοῦσε. Συνέτρωγε μέ τούς λεπρούς, τούς νουθετοῦσε καί τούς συμπεριφέρετο μέ στοργή καί ἀγάπη περισσή. Πολλοί ἐξ αὐτῶν μεταστρέφονται καί κείρονται μοναχοί ὅπως ὁ πλέον γνωστός ἐξ αὐτῶν Νικηφόρος μοναχός.
Κατόπιν ἀποκαλύψεως ἀνεῦρε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Ὑπακοῆς τήν ὁποῖα ἀφοῦ ἐχρύσωσε, ἔθεσε ὡς πολιοῦχον καί προστάτιδα τοῦ Ἱδρύματος. Ἡ ἐπίχριση μέ τό λάδι τῆς κανδήλας τῆς εἰκόνος καί τό σταύρωμα ἀπό τό Γέροντα προσέφεραν θεραπεία σέ ἑκατοντάδες πιστούς. Ὅταν τό 1914 ἔγινε βίαιος διωγμός τῶν Μικρασιατῶν ἀπό τούς Τούρκους, πολλές μοναχές ἀπό τά Ἱερά ἐκεῖνα χώματα βρῆκαν καταφύγιο στόν Γέροντα. Αὐτές ὑπῆρξαν καί ἡ πρώτη βάσις τῆς Μονῆς Του. Τά θαύματα τῆς Παναγίας τῆς Βοηθείας τόν προέτρεπαν νά κτίση Ἱερά Μονή γιά νά στεγάση τήν Χάρη Της, καθώς καί τίς ἀπορφανισθεῖσες μοναχές. Ἡ Παναγία τόν θεράπευσε ἀπό ἀνίατο ἀσθένεια καί ἐκεῖνος εὐγνωμόνως τήν ἕντυσε μέ «ἀσπροφόρεμα», ἀσήμι. Ἔλεγε δέ ὅτι «ἦταν λοιπόν γιά μένα ἡ Παναγία ὡς ἕνα δένδρο δροσερό καί κατάσκιο καί ἐγώ ἀναπαυόμουν κάτωθεν τῆς σκιᾶς του».
Οἱ ἀγῶνες του γιά τήν ἵδρυση Μονῆς καρποφόρησαν, ὅταν κατόπιν προσευχῆς καί κληρώσεως εὑρέθη τό κατάλληλο κτῆμα στή θέση Φραγκομαχαλᾶς (πρώην τουρκική ἰδιοκτησία). Τήν Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω 19 Φεβρουαρίου 1928 ἔγινε ὁ ἁγιασμός καί ἡ θεμελίωση τῆς Μονῆς. Τήν ἑπομένη ξεκίνησαν οἱ ἐργασίες ἀνεγέρσεως. Οἱ μοναχές προσέφεραν τίς οἰκονομίες τους, τά ἔσοδα ἀπό τά ἐργόχειρά τους καί προσωπική ἐργασία, ἐνῶ οἱ λαϊκοί ἀδελφοί τόν ὀβολό τους καί χειρωνακτική βοήθεια. Ἡ ἐγκατάσταση στή νεόδμητη Μονή ἔγινε στίς 30 Νοεμβρίου 1930. Τά θαύματα τῆς Παναγίας καί ἡ ταπείνωση τοῦ Γέροντος συνεκέντρωσαν στήν Μονή καί νέες κοπέλες μέ τόν πόθο τῆς ἀφιερώσεως. Ἡ Μονή ἔφθασε νά ἀριθμῆ τά 88 μέλη καί πρώτη Ἡγουμένη ὁρίστηκε ἡ ταπεινή Μοναχή Εὐπραξία Γλύκα († 1956). Μοναχή ἐγένετο καί ἡ κατά σάρκα ἀδελφή τοῦ Γέροντος Καλλιόπη, μετονομασθεῖσα εἰς Καλλινίκην μοναχήν.
Μέ ἀγῶνες πνευματικούς ἀνυπέρβλητους, στερήσεις καί θυσίες, ἐν μέσῳ θλίψεων καί δοκιμασιῶν, ἡ Μονή ἔφθασε εἰς ἀκμήν καί κατά τά ἑπόμενα χρόνια κατά τά ὁποία ἡγουμένευσε ἡ διακριτική μοναχή Μάρθα Πετεινάκη († 1986). Ὁ Γέροντας ἀνεδείχθη σέ φιλόστοργο πατέρα μοναχῶν καί λαϊκῶν, λαβῶν τήν φήμη ἁγίου πνευματικοῦ. Μέ τήν προσευχή του ἐγένοντο πλεῖστα ὅσα θαυμαστά σημεῖα στήν Μονή, στήν ὁποία ἐλειτούργει καθημερινῶς καί εἰργάζετο χειρωνακτικῶς. Προσέφερε δέ καί τήν σωματική θεραπεία στούς ἀσθενεῖς πού κατέφευγαν στό Μοναστήρι. Καί αὐτό διότι κατεῖχε γνώσεις πρακτικῆς ἰατρικῆς, οἱ ὁποῖες ἐν συνδυασμῷ μέ τήν ἁγία του βιοτῆ καί τήν καθαρά προσευχή ἔφεραν πάντοτε τό ἐπιθυμητό ἀποτέλεσμα. Μετά τό θάνατό του ὅρισε αὐτή τήν διακονία νά προσφέρη ἡ χαρισματική ὑποτακτική τοῦ μοναχή Βρυαίνη Κοντόζογλου, ἡ ὁποία ἡγουμένευσε κατά τά ἔτη 1986-2005. Στήν ὑπομονή καί τήν ἐργατικότητα αὐτῆς τῆς μοναχῆς, ὀφείλομε τήν συγγραφή 9 χειρογράφων τόμων μέ τίς διδαχές τοῦ Ὁσίου Πατρός, οἱ ὁποῖοι ἐκδίδονται μέ τόν τίτλο «Ἄρτος Ζωῆς», ὡς ἐπίσης καί τήν πρώτη ἀσματική ἀκολουθία εἰς τόν Ἅγιον Ἄνθιμον.
Ὅ Γέρων Ἄνθιμος ἐκοιμήθη τήν Δευτέραν 15 Φεβρουαρίου 1960, στίς 06.35’. Ἡ ἐκταφή τῶν τιμίων καί μυροβόλων του λειψάνων ἐγένετο στίς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1965.
Τά θαύματα πού ἐτέλει καθημερινῶς ὁ Γέρων ὁδήγησαν τήν Ἐκκλησία στήν ἐπίσημη ἁγιοκατάταξή του στίς 14 Αὐγούστου 1992. Στίς 15 Φεβρουαρίου 1993 ἔγινε ἡ πρώτη Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία στήν μνήμη του στήν Ἱερά Μονή. Στίς 16 Αὐγούστου 1993 ἐγένοντο τά ἐγκαίνια τοῦ πρώτου, πρός τιμήν του, ἀνεγερθέντος ναοῦ στό παλαιό κελλάκι τοῦ ἐντός τοῦ πατρικοῦ κτήματος, στόν Ἅγιο Λουκᾶ Λιβαδίων Χίου.
Μέ τήν ἐπί γῆς παρουσία του ἁπάλυνε τόν ψυχικό πόνο πολλῶν ἀνθρώπων, προσέφερε ἐλπίδα καί χαρά, τήν ὑγεία ὡς λαϊκός Ἰατρός σέ ἀρκετούς ἀσθενεῖς, τήν ὑλική συνδρομή στούς πτωχούς, τούς πολύτεκνους, τούς ξενιτεμένους, τούς πρόσφυγες, τούς λεπρούς. Μέ τήν παρουσία του τώρα πλησίον τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης τοῦ Θεοῦ διαπορθμεύει τά αἰτήματα ὅσων μέ πίστη προσκυνοῦν τά λείψανά του καί ἐπικαλοῦνται τήν θαυμαστή μεσιτεία του. Πνευματικές ἀναγεννήσεις γίνονται στό μοναστήρι, οἰκογένειες στερεώνονται, νέοι ἐπανέρχονται στόν δρόμο τῆς κατά Θεόν ζωῆς, ἀσθενεῖς θεραπεύονται, δαιμονιζόμενοι καθαρίζονται, ὑγιῆ τέκνα δωρίζονται σέ πρώην ἄτεκνες οἰκογένειες μέσω τῆς λήψεως τῶν φύλλων τῆς ἁγιαστικῆς δάφνης πού φύεται εἰς τό μνῆμα του καί οὕτω λαμβάνουν τό ὄνομα Ἄνθιμος καί Ἀνθίμη.
Ἡ χάρη Του ἔφθασε κατά τούς λόγους μοναχῆς τινός «ἀπό Ἀνατολή σέ Δύση», ἔγινε παγκοσμίως γνωστός ὅπου ὑπάρχει ἑλληνισμός. Μέ ἰδιαίτερη εὐλάβεια, ἀντίγραφο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Βοηθείας καί λείψανο τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου προσκυνοῦνται στόν Ἱερό Ναό τοῦ Πανεπιστημιακοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου Πατρών «ἡ Παναγία ἡ Βοήθεια», ἐνῶ πρόσφατο προσκυνηματικό ταξίδι στήν Ρουμανία ἔφερε σέ ἐπαφή τόν Ὀρθόδοξο λαό τῆς χώρας αὐτῆς μέ τήν Παναγία τήν Βοήθεια καί τόν θαυματουργό Ἅγιο Ἄνθιμο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

π.Νικόλαος Μανώλης, Η μήνυση του καθηγ. Θεοδώρου Γιάγκου κατά του προσώπου μου [ΒΙΝΤΕΟ 2018]

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης      Ἡ Ὁμιλία ἀναφέρεταιστήν ἔγκληση τοῦ πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη ἀπό τόν καθηγητή κ. Θεόδωρο Γιάγκου, δίνονται ἐξηγήσεις γιά τό λόγο πού ὁ καθηγητής ζητᾶ ἀπό τό δικαστήριο τήν παραδειγματική τιμωρία του.
Πραγματοποιήθηκε τήν Κυριακή Α΄ Λουκᾶ, 23 Σεπτεμβρίουυ 2018, στήν αἴθουσα "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" τοῦ χριστιανικοῦ συλλόγου "Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής", πού βρίσκεται στή Θεσσαλονίκη, Μοναστηρίου 183 στό 2ο ὄροφο. 

Προσβλητικό ποίημα για τη Σημαία μας σε παιδάκι νηπιαγωγείου στη Δράμα!

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης         Ἔχει μεγάλη εὐθύνη ἡ ἑλληνική πολιτεία πού ἀφαίρεσε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας τή λέξη “Ἐθνική”. Εἶναι κοινή διαπίστωση πιά πώς μέ τό πέρασμα τῶν χρόνων ἔχει χαραχτεῖ μία ἀντιεθνική καί ἀντιχριστιανική ἀγωγή στό δημόσιο σχολεῖο. Ὁ Ἐθνικός ὕμνος, Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ ἑορτή τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν, ἡ πρωινή προσευχή, ὁ ἁγιασμός τῆς νέας σχολικῆς περιόδου, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, τό μάθημα τῆς Ἱστορίας, ὅλα βρίσκονται σέ κρίση καί ἀμφισβήτηση ἀπό τά νέα προγράμματα σπουδῶν καί τήν ἀθεϊστική νοοτροπία τῶν ἰθυνόντων. Ἄν προστεθεῖ στό νοσηρό περιβάλλον τοῦ σχολείου καί ἡ ἀλόγιστη, ἑωσφορική καί νεοταξική προπαγάνδα ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἔχουμε ἕνα ἐκρηκτικό μίγμα. Στίς χρωματικές ἀποχρώσεις τῶν gay pride πού ἐμπνέονται ἀπό τό παρδαλό δαιμόνιο τῆς βρωμερῆς ἁμαρτίας, παραπέμπει ἀκόμα καί αὐτό τό ἀπίστευτο περιστατικό σέ νηπιαγωγεῖο τῆς Δράμας. Ἀνακάλυψα αὐτήν τήν εἴδηση σέ προσωπικό λογαριασμό χρήστη στό facebook καί σᾶς τήν παραθέτω. Δεῖτε καί καμαρῶστε...

ΡΑΓΔΑΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ: Ένοχος για Σχίσμα ο π. Νικόλαος Μανώλης - Παραπέμπεται στο συνοδικό δικαστήριο

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης Ὁμόφωνα τὸ καταγέλαστο ἐπισκοπικὸ δικαστήριο τῆς μοχθηρᾶς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ἀπεφάσισε πὼς ὁ γράφων, π. Νικόλαος Μανώλης, εἶναι ἔνοχος γιὰ τὰ ἀδικήματα τοῦ σχίσματος, τῆς ἀπείθειας καὶ καταφρόνηση τῆς προϊσταμένης του ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς, τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν, τῆς ἐξύβρισης καὶ τῆς συκοφαντίας.