Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το μεταπατορικόν αμάρτημα των αντι-οικουμενιστών

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης
Μέ τόν δικό του χαρακτηριστικό τρόπο ὁ Παναγιώτης Νούνης ἐξευτελίζει τούς αἱρετικούς οἰκουμενιστές καί πληγώνει ὁρισμένους ἀντιοικουμενιστές πού γιά διαφόρους λόγους χάνουν τήν εὐκαιρία νά ἀπολαύσουν πλούσια Χάρη ὄχι γιατί δέν τόλμησαν ἀκόμα νά εἰσέλθουν στό στάδιο τῆς ἱερᾶς διακοπῆς τοῦ μνημοσύνου ἀλλά διότι ὕπουλα ἀντιμάχονται τούς ἱερῶς ἀποτειχισθέντες συγχρόνους πατέρες. Συμπτωματικά ἡ χθεσινοβραδινή μου Ὁμιλία μέ τίτλο: “Σατανοκίνητη ¨η δικαστική δίωξη τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση”, ἔχει πολλά κοινά μέ τό ἄρθρο αὐτό.

Παναγιώτης Νούνης, Το μεταπατορικόν αμάρτημα των αντι-οικουμενιστών

ΤΟ ΜΕΤΑΠΑΤΟΡΙΚΟΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ
(ΑΠΟ ΠΟΤΕ Η ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΧΑΡΟΠΟΙΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ;)
Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
«Αἱ γὰρ ἐν τοῖς παροῦσι καιροῖς εὐεργεσίαι λήθην ἐμποιήσουσι τῶν πρότερον ὑμῖν εἰς ἀλλήλους πεπλημμελημένων. ἀλλὰ μὴν κἀκεῖνο φανερόν, ὅτι πάντες ἄνθρωποι τούτων πλείστην μνείαν ἔχουσιν, ὑφ’ ὧν ἂν ἐν ταῖς συμφοραῖς εὖ πάθωσιν». (ΙΣΟΚΡ. 5.30–38,)
  • Δεῖτε το καὶ κατεβᾶστε το παρακαλῶ ὁλόκληρο ἀπὸ ἐδῶ, ἐδῶ καὶ ἐδῶ σὲ μορφῆ PDF/DOCS.
Κατ΄ ἀρχήν ἐπιτρέψτε μου σᾶς παρακαλῶ στὴν πορεία τοῦ κειμένου μου νὰ ἀντιγράψω ἕνα μικρὸ ἀλλὰ σημαντικό (κατὰ τὴν ἰδική μου ἄποψη κομβικό σημείο γιὰ κριτική) ἀπόσπασμα ἀπὸ μέρος τῆς «Διακήρυξης-Ὁμολογίας» τινών ἀποκομμένων μελῶν τῆς ἄτυπης Συνάξεως Ὀρθοδόξων Κληρικῶν Μοναχῶν καὶ Λαϊκῶν ὅπου μέχρι στιγμῆς δὲν ἐδιέκοψαν τὸ μνημόσυνο τοῦ κακοδόξου Ἀρχιεπισκόπου Ἰερωνύμου ἤ ἄλλων τινῶν κακοδόξων Μητροπολιτῶν ὅπου (τυχὸν εἶναι ἐπίσκοποί τους) συνυπέγραψαν τὰ κακόδοξα «συνοδικά» Κείμενα τοῦ Κολυμπαρίου, εἰκάζω, προφασιζόμενοι μᾶλλον ἐν ἁμαρτίες, ἵνα μη χάσουν τὴν ἱερατικὴν ἤ ἀκαδημαϊκὴν τους βόλεψη καὶ τὰ ἐκκλησιαστικά-ἀκαδημαϊκὰ τους προνόμοια.
Στὴν παρούσα φάση καὶ στὸ μέτωπο τοῦ ἀντι-Οικουμενιστικοῦ ἀγῶνα, παρατηροῦμε ἔκπληκτοι νὰ ἐξελίσσονται δύο τινὰ φρικτὰ παράλληλα ἱστορικὰ γεγονότα, πρῶτον: η βελούδινη μετα-προδοσία του Ἰούδα· δεύτερον: ἡ ἐθελούσια κάλυψη-ἀπόκρυψη «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων» ποὺ ἔχει ὡς ψυχολογικό κίνητρο κυρίως τὴν ἀνθρώπινη φοβία καὶ δειλία. Πρόκειται γιὰ χαρακτηριστικὰ ὁμοιούσια γεγονότα ὅπου ἐντοπίζουμε στὶς θεόπνευστες Γραφὲς μὲ τὴν βιαία σύλληψη, δίκη, καταδίκη, βασανισμό και ἐν τέλει τὸν Σταυρικό θάνατο τοῦ Θεανθρώπου Ναζωραίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Σκληρός ἐτοῦτος ὁ προσωπικὸς λόγος μας, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ προσωπικό μου συμπέρασμα, ἕνα μὴ αὐθαίρετο ἀλλά ὑποκειμενικό συμπέρασμα τὸ ὁποῖο ἐβγῆκε μετὰ ἀπὸ πολύμοχθη παρασκηνειακὴ ἔρευνα, μὲ συζητήσεις, καὶ διάφορες προσωπικὲς ἐπαφὲς πού εἶχα, ὅπου ἐνδέχεται νὰ ὑφίσταται ἕνα 25% μεροληπτικό σφάλμα ἐξ αἰτίας τοῦ ὑποκειμενισμοῦ μας.
Ἄν καλῶς ἀντιλαμβάνομαι τὰ πράγματα, τινά αξιοσέβαστα και πολύτιμα Κληρικολαϊκὰ μέλη της γνωστῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, ἄνδρες δίκαιοι καὶ ἐνάρετοι, συνασπίζονται σε μιᾶ νέα (!) ἄτυπη ἐκκλησιαστικὴ Σύναξη. Δὲν εἶναι κακό, θεωρῶ, ὅταν τα ἀντιΟικουμενιστικά μέτωπα πολλαπλασιάζονται καὶ «μερίζονται», γόνιμα, ὡς ἐκκλησιαστικός πολυ-κύτταρος ὀργανισμός, καὶ δὴ «ἀμερίστως ἐν μεριστοῖς»… συνεπῶς δημιουργεῖται, καλῶς ἤ κακῶς, ἕνας ἀκόμη ἀντιΟἰκουμενιστικὸς πόλος. Τοῦτη εἶναι μιᾶ θετικὴ ὀπτικὴ ἑρμηνεία τῶν πραγμάτων.
Βέβαια ἡ ἀλήθεια, φαίνεται νὰ εἶναι ἀκόμη πιὸ πικρή καὶ δὲν ξέρω ἄν εἶμαι ὁ ἀρμόδιος ποὺ πρέπει νὰ τὴν καταγράψει. Θὰ τὸ προσπαθήσω ὅμως, ἐν διακρίσει, διότι δὲν συνηθίζω ἐξ ἰδιοσυγκρασίας νὰ ὡραιοποιῶ νὰ συμβιβάζω καὶ νὰ συγκαλύπτω τὴν περιῤῥέουσα ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα. Τὰ πιο πάνω γραφθέντα μας, δηλ. τὴν προηγούμενη παράγραφο τὴν ἔχω ξανὰ καταγράψει, διότι τὸ ἀντιλήφθηκα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, πρὸ τῆς ἱστορικῆς ἀποφάσεως τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὅταν ἐπιφανεῖς Κληρικοὶ καὶ Λαϊκοί τὴς Συνάξεως, ἔβαλαν κυριολεκτικὰ τὴν οὐρά στὰ σκέλια, καὶ δὲν συμπαρατάχθηκαν καὶ οὔτε ὑποστήριξαν τὴν ἐπιλογή-ἀπόφασην τοῦ πρωτοκορυφαίου ἡγήτορα Πατρολόγου καὶ Πρωτοπρεσβυτέρου κατὰ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Ἡ σημαίνουσα πρόφασις-δικαιολογία τους, περὶ τῆς ἀποφυγῆς τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως, ἐκ τῶν συνυπογραψάντων «νεοΣυναξιακῶν», ἦτο εἶναι καὶ παραμένει κυρίως «τὶ θὰ ἀπογίνει τὸ ποίμνιό μας»… ἤ «ἐμεῖς θὰ πολεμήσουμε μέσα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία»!  Λές καὶ εἶναι ἰδικό τους τὸ ποίμνιο, τουτέστιν ἀποκλειστικὴ ἰδιοκτησία τους! Λές καὶ οἱ ἱερῶς ἀποτειχισμένοι εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Βέβαια ὑπάρχει καὶ ἡ θετικὴ ἀνάγνωση τοῦ ἐν λόγῳ συλλογισμοῦ: Ἡ ποιμαντικὴ τους εὐθύνη. Μερικοὶ ἄλλοι, μάλιστα, ποὺ θεωρούσαν μέχρι χθές καὶ προχθές κορυφαίους (σύν)ἀδελφούς καὶ (σύν)ἀρχηγέτες τους σήμερα τους θεωρούν ὡς δῆθεν ἀφοπλισμένους καὶ «ἐκτὸς Ἐκκλησίας»! Ἀρκετοί μάλιστα ἐξ αὐτῶν βάπτισαν τὴν προσωπικὴ πνευματικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ δειλία τους ὡς ὑψιπετεῖς «πνευματικούς» καὶ «ποιμαντικούς» λόγους. Βέβαια, ἡ πνευματικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ τους φοβία καί δειλία, σὲ ἐμπόλεμη ἐκκλησιάζουσα κατάσταση, ἀποδεικνύει, καὶ τὴν ποιότητα τῆς πνευματικῆς των πατρότητας.
Ἡ ἐξορθολογιστικὴ στάσις μερικῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν τοὺς καθιστὰ ἐγκληματικὰ ἀδρανεῖς.
Στὴν ἀντίθετη περίπτωση, στὸ κατ΄ἐξοχὴν ῥωμαλέο μέτωπο τῆς ἱερᾶς τριανδρίας τῶν Θεσσαλονικέων πατέρων, τινὰ ἄλλα ἡγετικὰ μέλη Κληρικῶν Μοναχῶν καὶ Λαϊκῶν, μετὰ ἀπὸ πολυ-χρόνια προσευχητικὴ καὶ ποιμαντικὴ βάσανο καὶ πατρολογικὸ-στρατηγικὸ σχεδιασμὸ, προχώρησαν, μετὰ τοῦ περιβόητου ἐν τῇ οἰκουμένῃ ἀρχηγέτου κατὰ τοῦ παναιρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Θεοδώρου Ζήση, ὁμοθυμαδόν, ἔστω καὶ ὁλίγοι (στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ στὸ ἐξωτερικὸ ἀκολούθησαν τὸν πατρολογικὸ στρατηγικό σχεδιασμό του χιλιάδες Κλήρου καὶ λαοῦ), στὴν ἱερᾶ Ἀποτείχιση, (αὐτο)θυσιαζόμενοι καὶ γενόμενοι ὡς ζωντανοί ὁδοδείκτες καὶ σύμβολα τοῦ ἀντι-Οικουμενιστικού ἀγώνος.
Δεῖτε στὰ ἐπόμενα «λίνκς» παρακαλῶ τὸ μόλις παρελθοντικὸ ἐκκλησιαστικὸ ῥεπορτὰζ μας:
Οἱ ἑτερόδοξοι ἀρχι-Οἰκουμενιστές βέβαια, χαροποιήθηκαν, χαιρέκακα καὶ σατανικά! Ὅπως ἀκριβῶς χαροποιήθηκε κάποτε τὸ Ἑβραϊκὸ ἱερατεῖο τῶν Φαριζαίων Σαχεντρίν κατὰ τὴν σύλληψιν, δίκην, καταδίκην καὶ Σταύρωσιν τοῦ Θεανθρώπου καὶ Ναζωραίου Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διότι, οἱ οἰκουμενιστὲς ἄδραξαν τὴν πολύτιμην ευκαιρία ποὺ ἀναντίρρητα ἐπιζητούσαν ἵνα βασανίσουν μὲ ἐκκλησιαστικὲς ποινές καὶ ἐν τέλει σὲ κάποιο ἑτεροχρονισμένο στάδιο καὶ νὰ καθαιρέσουν τοὺς ἀποτειχισθέντας ἀντι-Οἰκουμενιστάς καὶ παραδοσιακοὺς Κληρικούς.
Ὁ Θεάνθρωπος τῆς Δόξης καὶ Καλός Ποιμένας ὅμως, εἰκάζω, ὅτι οὐδεπώποτε θὰ ἐσκέφτηκεν: «μη τυχόν καὶ βασανισθῶ, πάθω, Ἐσταυρωθῶ καὶ θυσιασθῶ γιὰ πᾶν ἄνθρωπο καὶ γιὰ τὸν λαό μου, καὶ δὴ μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια (μόνο) δημόσιας δυναμικῆς ἱεροκηρυγματικῆς δράσις, διότι θὰ χαροποιήσω ἔτσι τους κακοδόξους Φαριζαίους, καὶ θὰ διευκολύνω συνεπῶς τὸ ἔργο τους».
Καὶ ἦτο πάλιν σίγουρος ὅτι (προ)ἐπιλέγοντας τὴν Αὐτοθυσία Του, διότι ἐγνώριζε ἄριστα τὴν ἀνθρώπινη Ψυχολογία, ὅτι προσωρινά οἱ στενώτεροι μαθητές καὶ ὁπαδοί Του θὰ ἐδειλίαζαν καὶ θὰ ἐδιεσκορπίζοντο κατὰ την διάρκεια τῶν παθῶν Του. Ὁ Θεάνθρωπος Χριστός μας, ὁ Εἷς καὶ Μέγας Ψυχο-Λ[λ]όγος τοῦ Σύμπαντος, δὲν ἐθεμελίωσε τὴν Θεανθρωπο-θυσία Του ἐπὶ τῇ βάση τοῦ συγκαιρινοῦ καὶ ὁμοούσιου (συν)λογισμοῦ «τὶ θὰ ἀπογίνουν οἱ μαθητές Του;». Βέβαια ο Θεάνθρωπος, ἐπρογνώριζε ἄριστα τὶ θὰ ἀπογίνει ὁ καθένας τους, διότι είναι τέλειος Θεός καὶ τέλειος ἄνθρωπος, καὶ ἐμεῖς ἀτελεῖς καὶ μικρόψυχα ἀνθρωπάκια.
Ὁ Καλός Ποιμένας ὅμως, «ἐῥίσκαρε» χωρὶς -ἀναμάρτητες- προφάσεις, καὶ ἐκτέλεσε ἐν συνειδήσει τὶς ἐπιλογές καὶ τὸ Υἱικὸν καθήκον Του ἀκόμη καὶ στὴν περίπτωσην ποὺ ἐπρογνώριζε τί πανικός καὶ τὶ χάος θὰ ἐπικρατοῦσε στὸ ποίμνιό Του μὲ τὴν ἐν αδίκῳ καὶ βιαία Σταυρικὴ Του θυσία.
Οἱ σημερινοὶ «καλοὶ ποιμένες», ἔμπροσθεν τοῦ διλλήματος τοῦ πικροῦ ποτηρίου τῆς ποιμαντικῆς αὐτοθυσίας, ἐξάπαντος μέσῳ τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως, προσπαθοῦν ἀνθρώπινα -καὶ ἴσως κάμποσο δικαιολογημένα- νὰ τὴν ἀποφύγουν, νὰ τὴν προσπεράσουν, πιθανότατα καὶ νὰ τὴν καθυστερήσουν, ἄλλοι δὲ ἡμιμαθῶς νὰ τὴν ἀπαξιώσουν καὶ νὰ τὴν ὑποτιμήσουν, γιὰ νὰ (συν)ὑπολογίσουν ἔτσι τὰ πάντα «λογιστικά» καὶ ὀρθολογικά, ἀποδεικνύοντες ἑαυτούς καὶ ἀλλήλους, ὡς ὁλιγόπιστους καὶ δείλαιους -κατὰ τὰ ἄλλα- «καλούς» ποιμένες.
Ἐξάπαντος τὸ ἐν λόγῳ ἱεροκανονικὸ δίλλημα θὰ κτυπά τὴν πόρτα τους συστηματικά… ἄραγὲ πόσο χρόνο θέλουν νὰ προετοιμάσουν τὸ ποίμνιό τους γιὰ τὴν ἐνεργοποίηση τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως; Ἕνα, δύο, τρία, πέντε, δέκα, δεκαπέντε, εἴκοσι χρόνια; Ἐμεῖς πάντως θὰ εἴμαστε, ἄν εἴμαστε ἀκόμη ἀνάμεσα στους ζωντανούς-νεκρούς, κάπου ἐδῶ γιὰ νὰ παρατηροῦμε καὶ νὰ καταγράφουμε κριτικὰ τὶς ὅποιες ἐνέργειές τους καὶ νὰ ἀναμένουμε ὑπομονετικά, πότε ἐπὶ τέλους θὰ ἀναλάβουν τὴν μείζονα ποιμαντικὴ τους εὐθύνη. Μέχρι στιγμῆς, κατὰ τὴν γνώμην μας, ἡ στάση μερικῶν ἐξ αὐτῶν τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν «νεοΣυναξιακῶν», δηλώνει, μιὰ ἀνευθυνοϋπεύθυνη καὶ «ποιμαντικοφανή» καὶ λογικοφανὴ στάση.
Οἱ ἐν λόγῳ ἱερῶς ἀποτειχισθέντες καὶ ὀρθόδοξοι ἀντιΟικουμενιστές Κληρικοὶ, ὅμως, εἴχαν βλέπετε μιά ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριον τῆς Δόξης καὶ στὸ ποίμνιο Τοῦ Χριστοῦ μας, ὅτι ἐπρόκειτο ἀναντίρρητα γιὰ Λογικὸν καὶ Χριστεπώνυμον πλήρωμα, καὶ ὄχι ἕνα ἄλογον πλήθος ἤ μιά μάζα θρησκευομένων.
Τὸ γραπτὸ «Ὁμολογιακό» σημεῖο ποὺ μᾶς ἐνέπνευσε μιά ἰδιαίτερα ἀλγεινὴ ἐντύπωση, καὶ ἐσχολιάσαμε καυστικῶς ὅλα τὰ προηγούμενα πυρίκαυστα ζητήματα, εἶναι τὸ ἀμέσως ἐπόμενο:
«Τέλος ὁ 15ος Κανόνας τῆς Α/Β Συνόδου (863) δέν ἔχει ὑποχρεωτικό χαρακτήρα καί ὡς ἐκ τούτου δέν «ἀποτειχιζόμεθα» ἄχρι καιροῦ, ἀλλά συνεχίζουμε τήν διαμαρτυρία μας, κατά τήν σεβαστή παρότρυνση ἁγιασμένων Γερόντων, οἱ ὁποῖοι μᾶς ὁδηγοῦν μέ τό λόγο τους καί μᾶς ἐνισχύουν μέ τήν προσευχή τους. Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μέ δηλώσεις τῶν οἰκουμενιστῶν, ἡ ἀποτείχισή μας αὐτή τή στιγμή, τούς χαροποιεῖ, διότι διευκολύνει τό ἔργο τους
Ἐπιτρέψτε μου λοιπὸν νὰ καταγράψω μερικά ἀριθμημένα κριτικὰ σημεία βάση τοῦ ἐν λόγῳ ἀποσπάσματος ἀλλὰ καὶ τῆς ὑπόλοιπης νέο-Συναξιακῆς «Ὀμολογίας»:
Πρῶτον: Ἀφοῦ ἀδελφοί καὶ πατέρες μου δὲν ἀποτειχίζεσθε, ἤ δέν ἔχετε τέτοιον σκοπό, ἐξ αἰτίας εἴτε τῆς ἀνάδελφης εἴτε καὶ τῆς ὀρθολογικῆς δειλίας σας, καὶ ἐπιμένετε στὸν γραφικὸ καὶ παλαίφατο «ἀχρικαιρισμό» σας γιατὶ ἄραγὲ βραχυκυκλώνετε καὶ ὑποσκάπτετε, ἴσως ἐπιπόλαια, τοὺς ἦδη ἱερῶς Ἀποτειχισμένους ἀδελφούς σας; Μὲ τὴν ἐν λόγῳ δήλωσή σας (ἐν τῇ ἐρυθρᾶ μελάνη) γίνεται φανερὸ, σὲ ἐμένα τουλάχιστον, ὅτι ὑποσκάπτετε ἐκὼν-ἄκοντες (τὸ ἀγνοῶ) τὸν ἀγώνα τῶν καταδρομικῶν ἐνεργειῶν τῶν ἱερῶς Ἀποτειχισθέντων.
Δεύτερον: Διακηρύττετε ἀπὸ τὴν μιᾶ, ἐπίσης, ὅτι δὲν ἀποτειχίζεσθε, ἐξ αιτίας τοὺ φαινομενικοῦ γεγονότος, ὅτι, οἱ Οἰκουμενιστές τὸ διασκεδάζουν, ἐνῶ διατυπώνετε ἀπὸ τὴν ἄλλη, παράλληλα, μιᾶ θέση ὡσᾶν νὰ εἴστε καὶ ἐσεῖς ἀποτειχισμένοι (ἐνῶ κατ΄οὐσίαν δὲν συμπάσχετε οὔτε συμφωνεῖτε στὸ ἐθελούσιο καὶ ἀνδροπρεπὲς θεῖο μαρτύριο τῶν ἱερῶς Ἀποτειχισθέντων) ἤ, ὅτι ἐκπροσωπεῖτε μὲ κάποιον τρόπο καὶ τοὺς ἱερῶς Ἀποτειχισμένους. Ἐνῶ, οἱ ἱερῶς Ἀποτειχισθέντες δὲν φαίνεται νὰ συνυπογράφουν τὴν νέα διακήρυξη-Ὁμολογίαν σας. Πολλῷ δὲ μᾶλλον ὑποσκάπτετε σ΄αὐτὸ τὸ πλαίσιο καὶ τὴν δικὴ σας μελλοντικὴ ἀποτείχιση. Οἱ Οἰκουμενιστὲς, μετὰ τὸ τέλος τῆς ἐποχῆς τοῦ «ἀχρικαιρισμοῦ» σας δὲν θὰ διασκεδάσουν οὔτε θὰ χλευάσουν τὴν δική σας μελλοντικὴ ἀποτείχιση; Μὲ αὐτὰ τὰ «μελλοντολογικὰ» τερτίπια σας ποὺ σημειώνετε νὰ εἴστε σίγουροι ὅτι τοὺς χαροποιεῖται σὲ μέγιστο βαθμό.
Τρίτον: Πῶς ἀκριβῶς, ἡ ποιμαντικὴ ἐνεργοποίηση τοῦ ΙΕ΄ Ἱεροῦ Κανόνος τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως, διευκολύνει, τὸ ἔργο τῶν κακοδόξων ἀρχιΟικουμενιστῶν; Τοῦτο ἀκριβῶς πρόκειται γιὰ αὐθαίρετο ἤ ἐπιφανειακό συμπέρασμα, διότι στὴν πραγματικότητα καὶ κατ΄ουσίαν τοῦ ζητήματος συμβαίνει το ἀκριβῶς ἀντίθετον.
Τέταρτον: Γιατὶ δὲν δίδετε μία ἀναγκαία ἰκανὴ καὶ ἐπαρκὴ αἰτιολογία ἤ καὶ ἀδιαμφισβήτητη συνθήκη ὥστε τὰ θεο-λογικὰ σας ἐπιχειρήματα νὰ εἶναι πειστικά; Ἡ ἀποτείχιση συγκεκριμένων προσώπων, δῆθεν χαροποιεί (μᾶλλον στεναχωρεῖ κατ΄ακρίβειαν) τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ ἡ ποιμαντική ἀδράνεια-φοβία-δειλία ἄλλων τινών χαροποιεῖ ὑπέρμετρα τους Οἰκουμενιστές. Αὐτὴ εἶναι ἡ λογικὴ καὶ προσωπική μου ἐκτίμησις.
Πέμπτον: Εἶναι δυνατόν ἤ σοβαρὸν λεχθέν, ὅτι ἡ ἐν διακρίσει ἐνεργοποίηση τῶν ἀντιαιρετικῶν ἱερῶν Κανόνωννὰ συνεργήσει στὰ ἔργα τοῦ σκότους; Εἶναι ἄραγὲ, σοβαρὸ, ὀρθόδοξο καὶ ἀπλανὲς κριτήριο, στὰ περὶ τῆς ἀναστολῆς καὶ ὑπόσκαψις τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως, τὸ γεγονός τῶν κακοδόξων συναισθημάτων σχημάτων καὶ ἀστάθμητων ψυχολογικῶν στάσεων ἀπόψεων-πεποιθήσεων καὶ ἐνεργειῶν τῶν κακοδόξων Οἰκουμενιστῶν;
Ἕκτον: Ἀσφαλέστατα καὶ ὁ ἐν λόγῳ 15ος ἱερῶς Κανὼν δὲν εἶναι ὑποχρεωτικός. Ἀπόδειξη τρανή είναι, ὅπου συγκεκριμένοι ἱερῶς Ἀποτειχισμένοι δὲν ἀπολυτοποιοὺν τὸν δρόμο τῆς ἀποτείχισις οὔτε μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε. Μερικοὶ ἄλλοι ἀνιέρως ἀποσχισμένοι καὶ ψευδο-ἀποτειχισμένοι διενεργοῦν τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα. Μόνο οἱ «Ζηλωτὲς» καὶ οἱ μὴ ἱερῶς ἀποτειχισμένοι συγκεκριμένοι «Ἁγιορεῖτες Πατέρες» διαφωνοῦν στὸ ἐν λόγῳ σημεῖο. Σύμφωνα ὅμως μὲ τὴν κατάμαυρη ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα ποὺ ἐσεῖς μᾶς περιγράψατε ἀναντίρρητα καὶ πολὺ ὀρθῶς, στὸ ἐν λόγῳ καλόδοξο κείμενο-Ὁμολογία σας δὲν ὑφίστανται σοβαρὲς τυποποιημένες θεολογικὲς προτάσεις σκέψεις ἰδέες καὶ οὔτε προτείνονται καθαρές καὶ ξάστερες λύσεις. Φρονεῖτε (καὶ δὲν τὸ ἀπαιτεῖτε πειστικά καὶ ζωντανά) θεωρητικὰ βέβαια, ὅτι πρέπει νὰ συγκληθεῖ μιᾶ μελλοντικὴ ὀρθόδοξη Σύνοδος ὥστε νὰ ἀνασκευασθοῦν  οἱ κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς Ληστρικῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Σιγὰ μὴ σπάσετε τὰ αὐγὰ!
Ἕβδομον: Τὰ περὶ «ἀχρικαιρισμοῦ» τὰ ἀκούγαμε συστηματικὰ πρό τοῦ Κολυμπαρίου. Μετὰ τὸ Κολυμπάριο (συγχωρέστε μου τὴν ὀξύτητα τοῦ ἐπόμενου λόγου) πρόκειται γιὰ τραγέλαφον ὁλκῆς. Δὲν νομίζετε ἀξιότιμοι ἀδελφοί καὶ πατέρες, ζῶντες μετὰ τὸ Κολυμπάριο, καὶ ὅταν μάλιστα ὁμολογεῖτε στὸ δικό σας κείμενο-Ὁμολογία, ἐξάπαντος ὅτι οἱ «κόκκινες γραμμές» ἔχουν ποδοπατηθεῖ, ὅτι ἡ διακήρυξή σας φαντάζει ὡς ἕνας νέος ἀνούσιος χαρτοπόλεμος καὶ ὅσοι τὸν συνυπογράφουν, φαντάζουν λίαν ἐπιεικῶς ὡς γραφικοί Δὸν Κιχῶτες;
Ὄγδοον: Οἱ ἁγιασμένοι Γέροντες σας ποὺ σᾶς παροτρύνουν καὶ συμβουλεύουν στὸν νὰ μὴ ἐνεργοποιηθεῖ «ἄχρι καιροῦ» ἡ ἱερᾶ Ἀποτείχιση ἔχουν ὄνομα; Ἀφοῦ εἶναι ἁγιασμένοι καὶ συνεπῶς φωτισμένοι, κατὰ τὴν γνώμη σας, γιατὶ δὲν καταγράφονται ὀνομαστικῶς τὰ ὀνόματά τους, ὥστε νὰ δυνάμεθα νὰ ἐπαληθεύσουμε τὴν πληροφορία καὶ νὰ γνωρίζουμε τέλος πάντων ποιοὶ εἶναι αυτοὶ ποὺ ἀναλαμβάνουν νὰ σηκώσουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ πνευματικὴ εὐθύνη τοῦ νέου κύκλου τοῦ «ἀχρικαιρισμοῦ». Κρύβονται ἀπὸ κατὰ Χριστὸν ταπείνωση ἤ ἀπὸ δειλία; Αὐτὸς ὁ παράδοξος «Γεροντοπαλλικαρίστικος ὀνοματοκρυπτισμός» ἤ «ὀνοματοκρυπτισμὸς τοῦ Γεροντισμοῦ» θεωρῶ ὅτι εἶναι ξένος καὶ ἀπόβλητος ταῆς Ἱερᾶς Παράδοσις τῶν Ὀρθοδόξων. Ὁ Ἅγιος καὶ Μέγας Ἀντώνιος εἰς τὸν βίον καὶ τὴν πολιτείαν του, καθῶς γνωρίζετε ἄριστα, σὲ ζητήματα Πίστεως, μᾶς διδάσκει ἐμπράκτως τὴν Εὐαγγελικὴν καὶ Ὁμολογιακὴν ὀνοματοφάνεια. Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ἤ καὶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, στὴν ἀντιαιρετικὴ πολεμικὴ τους, δὲν ἔβαζαν μπροστὰ τὰ πνευματικοπαίδια τους καὶ ἐκείνοι ἐκρύβοντο ἀπὸ ἀνθρώπινη δειλία ὑπὸ τὸ πρόσχημα μιᾶς δῆθεν ταπεινοφροσύνης.
Ἔννατον: Ἐφ΄ ὅσον στὴν μετά-Κολυμπάριον ἐποχήν, σὲ ἐκκλησιαστικό, πολιτικό, κοινωνικό, ἐθνικὸ καὶ οἰκουμενικὸ ἐπίπεδο, διαπιστώσατε καὶ πολὺ ὀρθᾶ στὴν «Ὁμολογία» σας, ὅτι: ἔχουν ξεπεραστεῖ καὶ καταπατηθεῖ οἱ λεγομένες «κόκκινες γραμμές» τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ Δογματικῆς Ἐκκλησιολογίας. Ὅλοι ἐσεῖς, οἱ πνευματικοὶ πατέρες καὶ ἀδελφοί μας, τότε, γιὰ ποιὸ λόγον ἐπιμένετε, σχεδὸν ἐμμονικά, στὴν ἴδια καὶ ἀπαράλακτην ποιμαντικὴν στάση (ποὺ ἐφαρμόζετο δικαίως πρό Κολυμπαρίου) καὶ ἀντιμετώπιση τῆς περιρρέουσας ἐκκλησιαστικῆς ἀτμόσφαιρας, ἡ ὁποία ὡς γνωστὸν ἦτο ἡ ποιμαντικὴ μέθοδος τοῦ ἀχρικαιρισμοῦ; Βολεύει τοὺς παχουλοὺς μισθοὺς, τὶς κοινωνικοεκκλησιαστικές θέσεις καὶ τοὺς ἀκαδημαϊκούς τίτλους σας; Πεῖτε το καθαρά καὶ ξάστερα, ἐξομολογηθεῖτε τὴν ἀδυναμία σας, καὶ μὴ παίζετε θέατρον ἤ, μὴ κρύβεσθε ὄπισθεν ἀπὸ «ἀόρατους» Γεροντᾶδες.
Δέκατον: Στὸ τελευταῖο καὶ δέκατο ἐκτενὲς σημείωμα θα τολμήσω νὰ παραθέσω πρὸς τοὺς φιλότιμους ἀναγνῶστες μας ἕνα ἐξαιρετικὰ  ἐνδιαφέρον παρασκήνειο σύμφωνα με ἔγκυρες-ἀψευδεῖς ἀποκλειστικὲς πληροφορίες ποὺ ἀπεστάλησαν εἰδικὰ στὸ Ἱστολόγιον μας ὥστε νὰ ξεδιαλυνθεῖ, ἀντικειμενικῶς, τὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα τῆς πολύ-διασπάσεως τῆς περιβόητης Σύναξης Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν. Τὸ κράτησα, σκόπιμα, ἐτοῦτο τὸ σημεῖο πρὸς τέλος, ὥστε νὰ τὸ συνδέσετε μὲ τὰ προγενέστερα, ὥστε, ἄν ἐφάνη κάπως ὑπερβολικῶς καὶ ὀξὺς ὁ λόγος μας, θὰ παραθέσω μερικὰ ἐπιπρόσθετα ἄγνωστα καὶ ἀποκαλυπτικὰ στοιχεία ὥστε νὰ ὑποψιασθεῖτε σφαιρικὰ καὶ ἐπιπλέον γιὰ τὸ ὅλο ζήτημα.
1.        Οἱ ἀποκλειστικὲς πληροφορίες μᾶς ἀποσαφηνίζουν, τόσον πρὸ ὅσον καὶ μετὰ τῆς ἱερᾶς Ἀποτειχίσεως τοῦ ἀρχηγέτου τῆς Συνάξεως, ὅτι ἡ Σύναξη Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, ἐνωμένη καὶ ἰσχυρὴ ὑπὸ τῆς διοικητικῆς ἐποπτείας καὶ προεδρείας τοῦ Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Πατρολογίας καὶ Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Θεοδώρου Ζήση, ἀπεφάσισαν ἀπὸ κοινοῦ (μνημονεύοντες καὶ μὴ μνημονεύοντες= ἀποτειχισμένοι καὶ μὴ ἀποτειχισμένοι), ἅπαντες, σχεδόν δυὸ φορές, νὰ γίνει μιᾶ προσπάθεια ὥστε νὰ διοργανωθεῖ καὶ νὰ διεξαχθεῖ μιὰ ἀπὸ κοινοῦ Θεολογικὴ Ἡμερῖδα κατὰ τῆς Ληστρικὴς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου.
2.        Καὶ στὶς δυό συναντήσεις τῶν μελῶν τῆς Συνάξεως, ἅπαντες οἱ παριστάμενοι ἐξέφρασαν προφορικῶς, ὡς παρόντες, τὴν ἀγαστὴ ὁμοφωνία συμφωνία συνεργασία καὶ συμπαράταξή τους ὅτι «μνημονεύοντες καὶ μὴ μνημονεύοντες» συνεχίζουν ἀπρόσκοπτα ἀπὸ κοινοῦ τὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγώνα κατὰ τοῦ ἐπάρατου Οἰκουμενισμοῦ.
3.        Τὸ δυστύχημα, ἔγκειται, μόλις ἡ ἐν λόγῳ Σύναξη ἔλυνε ἤ ὁλοκλήρωνε τὶς συνεδριάσεις της, ὁλίγες ἡμέρες μετὰ τὴν προφορικὴν συμφωνία-ὁμοφωνία μεταξύ ἐναρέτων καὶ δικαίων ἀντρῶν, μερικοὶ ἐξ αὐτῶν,καταπατούσαν τὴν συμφωνία τους καὶ ἀπέστελναν γραπτῶς τὴν προσωπικὴ ἀτομικὴ καὶ ὑποκειμενικὴ τους ἄποψη καὶ διαπίστωση ὅτι δὲν μποροῦν νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὸν π. Θεόδωρο Ζήσην. Ἀφοῦ δὲν μποροῦσαν νὰ συνεργασθοῦν μαζί του, γιατὶ ἄραγὲ ἐσυμμετείχαν καὶ γιατὶ ἐσυμφωνούσαν μὲ πλήρη ὁμοφωνία στὴν Σύναξη;
4.        Tὴν πρῶτη φορὰ μετὰ τὴν ἀπὸ κοινοῦ συμφωνία-ὁμοφωνία γιὰ τὴν διοργάνωση μιᾶς Θεολογικῆς Ἡμερῖδας οἱ συναγωνιστές καὶ ὁμόφρονες τοῦ Ζήση, ἐλάκκισαν, κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενον, διότι τοὺς ἐνόχλησε τὸ θέμα (!) ὅπου θὰ ἀνέπτυσσε, ποὺ ἦτο σχετικὸ μὲ τὴν διακοπὴ τοῦ Λειτουργικοῦ μνημοσύνου κατὰ τῶν αἱρετίζοντων Ἐπισκόπων. Ὅλως παραδόξως, ἀπ΄ἀρχῆς, ἐξ αἰτίας τῆς ἡμιμάθειας τῆς ἄγνοιας καὶ τῆς προκατάληψις των μερικοὶ ἀντιοικουμενιστὲς, ἠχηρᾶ ὀνόματα τῆς Συνάξεως, ἔγιναν ἐξαιρετικὰ εὐαίσθητοι καὶ ἀλεργικοὶ μὲ τὸ ἐν λόγῳ ζήτημα τῆς ῥηξικεύλευθης ἱεροκανονικῆς ἀποτειχίσεως. Τὸ ἀκόμη παράδοξο ζήτημα εἶναι, ὅτι ἀκόμη νὰ ξεπεράσουν τὸ παράδοξο ψυχολογικὸ καὶ ἀλεργικό σόκ τους. Προφανῶς προσκρούει μᾶλλον εὶς τὴν ψυχολογικὴν ἰδιοσυγκρασία τους καὶ στὰ προσωπικὰ τους συμφέροντα.
5.        Στὴν δεύτερη Συναξιακὴ συνάντηση, ὑπὸ τῆς ἑνωτικῆς ἀρχηγεσίας τοῦ ἱερῶς Ἀποτειχισμένου πλέον π. Θ. Ζήση, ὅπου καὶ ἐκεῖ πάλιν συμφωνήθησαν ὁμόφωνα τά ἴδια, περὶ τιμίας καὶ ἀνδροπρεποῦς συνεργασίας, καὶ μάλιστα ὅταν ὁ π. Θ. Ζ. συμβιβάστηκε ὑπέκυψε καὶ συμφώνησε, ὄντας ἀποτειχισθῆς, ὥστε στὴν προσχεδιασθεῖσα Θεολογικὴ Ἡμερῖδα νὰ μὴ θιγεῖ καθόλου τὸ Κανονικὸ Ζήτημα τῆς Ἀποτειχίσεως, μὲ τὴν λήξη τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνάξεως, μερικοὶ ἀπέστειλαν καὶ πᾶλιν, γραπτὲς ἐπιστολὲς, ὅτι δὲν μποροῦν στὸ ἑξῆς καθόλου (!!) νὰ συνεργάζονται μὲ τὸν π. Θεόδωρον Ζ., διότι ἐπροχώρησε ἐμπράκτως, στὸ Κανονικὸ του δικαίωμα καὶ τὴν ποιμαντικὴ του ὑποχρέωση στὴν διακοπὴ τοῦ Λειτουργικοῦ Μνημοσύνου κατὰ τοῦ αἱρετίζοντος καὶ τρισμοιχεπιβάτου Μητροπολίτου τῆς Θεσσαλονίκης. Ἀφοῦ δὲν μποροῦσαν νὰ συνεργασθοῦν μαζί του, καὶ δὴ καθόλου, καὶ ἀφοῦ ἐγνώριζαν ὅτι ἀποτειχίσθη ὁ ἄνθρωπος, γιατὶ ἄραγὲ ἐσυμμετείχαν καὶ γιατὶ ἐσυμφωνούσαν -γιὰ δεύτερη φορὰ- στὴν Σύναξη;
6.        Ἐμμέσως πλήν σαφῶς, οἱ συναγωνιστές τοῦ Ζήση, συμπαρατάχθηκαν πρό καὶ ἑτεροχρονισμένα, μὲ τὴν πεπλανημένη ἄποψη τοῦ πατρός Βασιλείου Βολουδάκη. Ὁ Βολουδάκης ἐπιθυμοῦσε τὴν καθαίρεση τοῦ Ζήση ἀπὸ τὴν Σύναξη καὶ τὸ ἐξέφρασαν ἄλλωστε δημόσια οἱ ἀπεσταλμένοι καὶ τὰ ἀνόητα φερέφωνά του. Ὁ Βολουδάκης θεωρεῖ, σκόπιμα, ἐλέω ἡμιμάθειας ψηφοθηρίας καὶ παποκαισαρισμοῦ, τὴν ἱερᾶ Ἀποτείχιση ὡς Σχίσμα, εξαπατώντας ἔτσι τοὺς μαθητές του. Οἱ διαχρονικοὶ πολέμιοι τοῦ Βολουδάκη, κληρικοὶ τῶν Ἀθηνῶν, ἔπεσαν φαίνεται στὴν καλοστημένη παγίδα του, ἐφ΄ ὅσον ἐνῶ ἀπὸ τὴ μιὰ ἐκκόπτοντο γιὰ τὴν χαιρεκακία τῶν Οἰκουμενιστῶν, δὲν ἐπρόσεξαν τὸ ἄλλο ἄκρο, τὴν χαιρεκακία καὶ πανουργία τῶν ψευδο-ἀντιΟικουμενιστῶν. Ἐνῶ, ἔμπροσθεν τῶν ἐκπροσώπων του Βολουδάκη, ὑπεστήριξαν μὲ τὰ χείλη τους τὸν Ζήση, κατ΄οὐσίαν ἐνδόμυχα μᾶλλον φαίνεται νὰ ἐσυμμερίζοντο καὶ νὰ ἐταύτισαν τοὺς πεπλανημένους συλλογισμοὺς τους μετὰ τοῦ κακοδόξου κληρικοῦ π. Β. Βολουδάκη.
7.        Βέβαια, ἡ σημαίνουσα κακόδοξη θέση-πεποίθηση, ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι Σχίσμα, εἶναι ἔντεχνη καὶ σατανικὴ προπαγάνδα τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὅπου ἐκατάφερε αὐτὴ νὰ προσχωρήσει καὶ νὰ διασπάσει γιὰ τὰ καλὰ τὸ ἕνα ἰσχυρὸ καὶ ἐνοποιημένο μέτωπο τῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχών.
8.        Ἡ διεσπασμένη καὶ διαιρεμένη πλέον, Σύναξη Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, βρίσκεται σὲ τρία κομμάτια (α΄. ἡ παρέα τῶν ἀποτειχισμένων καὶ μὴ τοῦ π. Θ. Ζήση· β΄.  ἡ σχισματικὴ κλίκα τῶν ψευδο-ἀποτειχισμένων «Ἀγιορειτῶν Πατέρων»· και γ΄. ἡ κλίκα τῶν μη ἀποτειχισμένων «νεοΣυναξιακῶν») ὅπου μερικὰ μέλη της φάνηκαν σοβαρότατα ἀσυνεπεῖς, καὶ ὑπάρχουν ἐπ΄ αὐτοῦ ἐπίσημα καὶ ἀνεπίσημα γραπτὰ ντοκουμέντα. Ἡ ἐν λόγῳ διαίρεσις ἔχει καὶ τὸ θετικὸ στοιχεῖο, ὅτι ξεκαθαρίζουν πάμπολλα στοιχεία-σημεία γιὰ μερικὲς ἐξιδανικευμένες προσωπικότητες ὅπου ἐσυμμετείχαν στὴν Σύναξην δυναμικῶς. Μὴ ξεχνάτε λ.χ. ὅτι εἰδικὰ στὴν ἐπίσημη διακήρυξη καὶ Ὁμολογία Πίστεως, κατὰ τῆς νέο-Ἐκκλησιολογίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ΣΥΝΥΠΕΓΡΑΨΑΝ, ἅπαντες σχεδόν, περίπου στὴν τελευταία παράγραφο ὅτι ἀναγνωρίζουν ὅτι ἡ ἱερᾶ Ἀποτείχιση εἶναι ἕνα ἔσχατο Ἐκκλησιαστικὸ καὶ Ἱεροκανονικό μέτρο κατᾶ τινῶν αἱρετιζόντων Πατριαρχῶν, Ἀρχιεπισκόπων καὶ Μητροπολιτῶν. Μάλιστα, μερικοὶ ποὺ τὸ ὑπέγραψαν, μάχονται βλακωδῶς τὴν ἱερᾶ Ἀποτείχιση, ἐξαπατώντας ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, μαζὶ καὶ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, ὅτι πρόκειται δῆθεν γιὰ Ἐκκλησιαστικὸ Σχίσμα.
9.        Νὰ σημειώσω, κριτικά, σύμφωνα μὲ τὰ προειρρημένα, ὅτι Ἐπίσκοποι, Κληρικοί, Μοναχοὶ καὶ Λαϊκοὶ, ἐξάπαντος διαβόητα μέλη τῆς Συνάξεως, προφανῶς γιὰ λόγους «ποιμαντικοὺ κόστους», δὲν ἀποτειχίστηκαν μετά τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, φοβούμενοι κυρίως τὶς ἐνδεχόμενες ἀρνητικὲς συνέπειες καὶ ἐκκλησιαστικὲς τιμωρίες, καὶ συνεπῶς ὑπέκυψαν στὸν πειρασμὸ τῆς δειλίας καὶ τῆς μὴ φιλάδελφης προδοσίας. Καὶ ἡ προσωπικὴ ποιμαντικὴ δειλία τους τοὺς ἐξανάγκασε νὰ ὡραιοποιήσουν κάπως  τὴν ἀμαυρωμένη εἰκόνα τους, δημιουργώντας «ἐκ τοῦ μηδενός» μιὰ νέα Σύναξη (Σύναξη μὴ ἀποτειχισμένων) ὥστε νὰ ἐμφανίζουν τοὺς ἑαυτούς των ὅτι δὲν συνεργάζονται, πλέον καθόλου, μὲ τοὺς δῆθεν «ἐκτὸς Ἐκκλησίας», ἐξάπαντος τοὺς ἱερῶς Ἀποτειχισμένους τῆς ἡρωϊκῆς ὁμάδος τοῦ ὁμολογητοῦ καὶ πατρός Θεοδώρου Ζήση.
10.     Ὁ λεοντόκαρδος στρατηλάτης κατά τοῦ θηρίου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ Γέρων π. Θ. Ζ. φαίνεται ἀπὸ ἀντικειμενικὰ ντοκουμέντα, παράλληλα μὲ τὴν «ἐνδο-ἑλλαδικὴ» διαίρεση καὶ κρίση τῆς Συνάξεως Κληρικῶν καὶ Μοναχῶν, νὰ συμπαραττάσει ταυτόχρονα σημαντικὲς ἐκκλησιαστικὲς δυνάμεις ἀνὰ τῷ παγκόσμιο ἐκκλησιαστικὸ στερέωμα (Ῥωσσία, Σερβία, Βουλγαρία, Τσεχία, Καναδὰ, Ἀμερικὴ, Γερμανία, Ἀγγλία, Κύπρο, Πολωνία, Μολδαβία, Οὐκρανία, Ρουμανία, Γεωργία, κ.ἄ.) παρὰ τῷ πλευρῷ του, ἀπὸ ἱερῶς ἀποτειχισμένους ἀλλὰ καὶ μὴ ἀποτειχισμένους ἀντιΟικουμενιστές, διενεργώντας ἔτσι στρατηγικά ὠφέλειμα, καλῶς καὶ δικαίως, τὴν κατὰ Θεὸν ἑνοποιητικὴν καὶ Ποιμαντικὴν ἐκκλησιαστικὴν οἰκονομία γιὰ τὴν Καθολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Πρόκειται, ἵσως, γιὰ τὴν μοναδικὴ ἐκκλησιαστικὴν προσωπικότητα, ὅπου δύναται νὰ συνενώση τοὺς ἅπανταχοῦ ἱερῶς ἀποτειχισμένους καὶ τοὺς μὴ ἀποτειχισμένους ἀντιΟικουμενιστές.
11.     Διότι, κυρίως, ἡ ὁμάδα τῶν ἀνιέρως ἀποτειχισμένων καὶ σχισματικῶν «Ἁγιορειτῶν Πατέρων» ἐλκύει κυρίως φανατικοὺς «Ζηλωτὲς», σχισματικοαιρετικοὺς Ἡμερολογιολᾶτρες, καὶ ἐξτρεμιστικὰ φονταμενταλιστικὰ στοιχεία, ἐνῶ ἀπωθοῦν, τοὺς ὀρθοδόξους μετριοπαθεῖς ἀντιοικουμενιστὲς, ὅπου δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ ἀποτειχιστοῦν.
12.     Ἐνῶ ἡ ὀμάδα τῶν «νεοΣυναξιακῶν» καὶ «ἀχρικαιριστῶν» ἀποδεικνύονται μερικὰ μέλη της, ὡς μιᾶ ἀσυνεπὴς κλίκα καὶ νεοφανὴς παράταξη, ὅπου παρασκηνειακῶς, μακρὰν ἀπὸ τὰ φώτα τῆς δημοσιότητος, ὑποσκάπτουν μεθοδικά, εἴτε ἐλέῳ φοβίας, εἴτε ἐλέω δειλίας,  ἐνίοτε καὶ μικροψυχίας, ἄλλοτε λόγῳ ψυχολογικῶν κόμπλεξ, ἐνίοτε λόγῳ ἐμπάθειας καὶ ζηλοφθονίας, τὴν ἱερᾶ Ἀποτείχιση τῶν ῥωμαλέων ἱερῶς Ἀποτειχισμένων Θεσσαλονίκεων πατέρων.
Ἄν δὲν ὑπάρξει εἰρηνικὴ σύμπλευση, ἀγαστὴ συνεργασία, ἀρμονικὴ συμμαχεία, καὶ ὀμόνοια στὰ ἀντι-Οἰκουμενιστικά μέτωπα, δὲν γνωρίζω τὶ μέλλει γενέσθαι περὶ τοῦ ἀντι-Οἰκουμενισμοῦ. Θὰ πρέπει νὰ ἐννοήσουν ἅπαντες οἱ ἀρχηγικοὶ Ἑλλαδῖτες Κληρικοὶ ἀντι-οἰκουμενιστές, ὅτι γιὰ νὰ προχωρήσουν μπροστά καὶ ἀποτελεσματικὰ, ἔχουν χρεῖα τινᾶς παγκόσμιας ἡγετικῆς φυσιογνωμίας, οἰκουμενικὰ ἀνεγνωρισμένης, ὥστε νὰ ἀνατρέψουν στρατηγικὰ τὸ πανίσχυρο Οἰκουμενιστικὸ κατεστημένο.
Τέτοια ἰσχυρᾶ φυσιογνωμία καὶ οἰκουμενικὴ ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα, ἀναντίρρητα εἶναι ὁ Μακεδὼν Πατρολόγος π. Θεόδωρος Ζήσης. Φυσιογνωμία τὴν ὁποία ζηλεύουν Νότιοι καὶ Βόριοι Ἑλλαδῖτες.
Μοὺ ἐνθυμίζει ἰδιαίτερα ἐκείνην τὴν ἀρχαία προσωπικότητα τοῦ ἥρωος Βασιλέα τῶν Μακεδόνων τοῦ Φιλίππου, ὅπου ἐκατόρθωσε νὰ συνενώσει τοὺς ἀπὸ ἔκτοτε διχασμένους Ἀρχαίους Ἕλληνες. Ἐνῶ στὶς διασπαστικὲς ἐνέργειες τινῶν μελῶν τῆς Συνάξεως, μοῦ ὑπενθυμίζουν ἐκείνην τὴν δύσκολην καὶ θλιβερὴν περίοδο τῆς παμμακεδονικῆς ἐκστρατείας, κατὰ τῆς Περσικῆς Αὐτοκρατορίας, ὅπου οἱ κουρασμένοι σύντροφοι καὶ στρατιῶτες τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ἐγκρίνιαζαν, διότι ἐπιθυμούσαν νὰ διασπάσουν τὸν μαχητικὸ αγώνα μέχρι ἐσχάτων γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν πίσω στὴν Μακεδονία. Ἡ Ἱστορία κάνει κύκλους φαίνεται, μὲ νέα δεδομένα ἄλλα γεγονότα και διαφορετικά πρόσωπα. Βέβαια, γιὰ νὰ ὑπάρξει ἀπόλυτη συμφιλίωση μεταξὺ τῶν Ἑλλαδιτῶν ἀντιΟικουμενιστῶν πρέπει νὰ ὑπάρξει καλὴ θέληση καὶ καλὴ προαίρεση, πράγμα σχεδόν δύσκολο καὶ ἀδύνατο πρὸς τὸ παρόν, διότι ἀρκετοί έξ αὐτῶν ἐπιζητοῦν μανικῶς τὴν ἀρχηγεσία τοῦ ἀγώνα, τουτέστιν εἶναι ξεροκέφαλοι, στενοκέφαλοι και θεληματάρηδες.
Ὁ ἱερῶς ἀποτειχισθὴς καὶ Μέγας Πρωτοπρεσβύτερος τῆς Θεσσαλονίκης π. Θεόδωρος ίσως, χωρίς νὰ παραμελήσει κανένα ἀπὸ τὰ ἰδικά του συμφέροντα (διότι μέχρι στιγμῆς, μόνο τὸ ἰδικό του κεφάλι εἶναι κάτω ἀπὸ τὴν ἀκονισμένη λαιμητόμο τῶν ἀντίχριστων Οἰκουμενιστῶν), νὰ πρέπει νὰ συγκαλέσει μία ἀκόμη φορὰ τὴν Ἑλλαδικὴ Σύναξη, μὲ ἀντιπροσώπους ἐπίσης καὶ ἀπὸ τοὺς ἐκτὸς Ἑλλάδος ἀντιΟἰκουμενιστὲς συμμάχους-συνεργάτες του, κυρίως, γιὰ νὰ ἐπέλθει ἀναγκαστικῶς καὶ ἐπιτακτικῶς ἡ ἑνότητα καὶ ἡ συμφιλίωση, καὶ στὶς ὅποιες τελεσίδικες ἀπὸ κοινοῦ ἀποφάσεις τους, ὅσοι Κληρικοὶ-Μοναχοὶ καὶ Λαϊκοὶ θέλουν νὰ συμμετάσχουν νὰ εἶναι ἐκ τῶν προτέρων προειδοποιημένοι ἐξ ἀνάγκης νὰ συνυπογράψουν ἐπίσημο ἔγγραφο συμφιλιώσεως, χωρὶς τὸ  δικαίωμα τὶς ἑτεροχρονισμένης ἄρσις τῆς ὑπογραφῆς των, γιὰ νὰ ἐπέλθει καὶ διατηρηθεῖ ἔτσι ἡ χαμένη ἀξιοπιστία ἡ ἀμαυρωμένη συνέπεια καὶ τὸ ἀπωλεσθὲν κύρος τῆς Συνάξεως. Ἔχουμε πλέον διασκεδάσει ἀφάνταστα μὲ τὶς περίεργες καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων ἄρσεις τῶν ὑπογραφῶν τους. Ἡ ἐν λόγῳ ἐνέργεια ὅλων ἐκείνων εἶναι ἀξιοκατάκριτη. Τώρα παρατηρούμε, καὶ τὸ μεταπατορικὸν ἁμάρτημα τῶν νεοΣυναξιακών, ὅπου ἐφαρμόζουν ἄριστα τὴν ἀνέξοδην μέθοδο τῆς «ἀλλαξοπιστίας» καὶ τῆς κωλοτούμπας. Νὰ ὑποσκάψουν ἐξ ἀ-νοησίας τους μέχρι καὶ τὸν ἀντιΟικουμενιστικὸ ἱερὸν ἀγώνα τους. Τοῦτο τὸ τραγελαφικό νεοκαλαμαρίστικο σύστημα, κάποτε πρέπει νὰ ἔχει -καὶ ἔχει ἀναντίρρητα- κάποιο κόστος.
Οἱ ἀντιΟικουμενιστές Ἑλλαδῖτες, ὅλων τῶν λογιῶν, πρέπει κάποτε νὰ συμβιβαστοῦν. Νὰ συμβιβαστοῦν μὲ τοὺς συναγωνιστές τους, καὶ ὄχι μὲ τοὺς δόλιους Οἰκουμενιστές. Καὶ γιὰ νὰ γίνει αὐτὸ πρέπει νὰ διοργανωθεῖ -ὑπὸ τοῦ Ζήση- μία Γενικὴ Σύναξη στὴν ὁποῖα θὰ προεδρεύει τιμῆς ἕνεκεν κυρίως ὁ ῥωμαλέος Πατρολόγος τῆς Συμβασιλεύουσας π. Θεόδωρος Ζήσης. Ἀφοῦ εἶναι καὶ ὁ μόνος μέχρις στιγμῆς ποὺ ἀνέλαβε ἐμπράκτως τὴν ποιμαντικὴ ευθύνη τοῦ ἀκατάπαυστου ἀντιοικουμενιστικοῦ ἀγώνα. Τὸ ἐπιτάσσουν καὶ τὸ προτάσσουν μέχρι καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες βρὲ ἀδελφοί! Οἱ «Ἁγιορεῖτες Πατέρες» ἔχουν τὴν ὑποχρέωση νὰ συμβιβαστοῦν μὲ τὸν ἡγήτορα Πατρολόγο Ζήση, καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετο. Πέραν τοῦτο οἱ ἐν λόγῳ «Ἁγιορεῖτες» δὲν ἐκπροσωποῦν σύσσωμην τὴν Ἀθωνικὴν Πολιτεία. Μὴ ξεχνάτε, ὅτι ἐκείνοι ἦτο οἱ πρωταίτιοι τοῦ κακοῦ τῆς διασπάσεως τοῦ ἀγώνα, ὅπου ἀνέτρεψαν καὶ ὑπέσκαψαν, ἀδικαιολόγητα καὶ ἄνανδρα, τὴν συμφωνία τους γιὰ τὴν Ἡμερίδα τοῦ Ὡραιοκάστρου. Τὰ ἴδια παρόμοια καὶ κωμικο-τραγικά καμώματα ἀκολουθοῦν, καιρό τώρα, καὶ οἱ «νεοΣυναξιακοί». Ἀθετοῦν τὶς συμφωνίες τους, ἐξασκοῦν ἑτεροχρονισμένα τὴν ἅρσιν τῶν ὑπογραφῶν τους, ἐνῶ ἐκ τῶν προτέρων ἐπιμελλήθησαν καὶ συνυπέγγραψαν τὰ κείμενα, ὡς ἄνανδρα φοβισμένα δειλὰ καὶ θλιβερὰ ἀνδρείκελα. Δὲν εἶναι σοβαρὴ κατάσταση αὐτὴ, ἀλλὰ μιὰ κατάντια ὁλκῆς.  
Ἄν και μόνο ἄν ὁ νέος Ἡρακλῆς, ἄν θέλετε ὁ νέος Φίλιππος, ὁ π. Θ. Ζήσης μπορέσει νὰ συμφιλιώσει τὶς ἐν λόγῳ ἀντιοικουμενιστικές ὀμάδες καὶ κλῖκες, τότε τὸ καθεστῶς τῶν ἀρχιΟικουμενιστῶν θὰ πρέπει νὰ ἀρχίσει νὰ τρέμει, διότι ἡ ἐπικυριαρχία τους ἔχει ἡμερομηνία λήξεως, ὅπως ἔληξε κάποτε καὶ ἡ Περσικὴ Ἀυτοκρατορία. Τὸ θετικὸ τοῦ στρατάρχη π. Θ. Ζ. εἶναι, ἄν καὶ ἀφήνει δημοσίως καὶ μὲ παρρησία ὁρισμένες μομφὲς καὶ αἰχμές ἑναντίων τους, ὅτι ἀποφεύγει ἐπιμελλῶς νὰ ἔρθει σὲ δημόσιες προστριβὲς καὶ μὴ γόνιμες συγκρούσεις με ὅλους αὐτοὺς καὶ ἀναμένει μὲ Ἱώβειον ὑπομονὴν τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφήν τους.
Τέλος, νὰ σημειώσω, ὅτι θὰ εἶναι ὑψίστη εὐεργεσία καὶ μεγίστη ὑπηρεσία πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὁ ἱερῶς Ἀποτειχισθῆς π. Θεόδωρος Ζήσης μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ συνεργατῶν καὶ συμμάχων του, νὰ συμφιλιώσει, τὶς σημαντικὲς (ἀλληλο)ἀντιμαχόμενες παρατάξεις-ὀμάδες-κλῖκες τῶν Ἑλλαδιτῶν ἀντιΟικουμενιστῶν. Ἡ ἑνωση κυρίως τῶν Ἑλλαδιτῶν ἀντιΟικουμενιστῶν (διότι οἱ ἐκτὸς Ἑλλάδος εἶναι ἑνωμένοι μαζί του) ὑπό τῆς ἀρχηγεσίας τοῦ Ζήση σ΄ ἕναν κοινὸ ἀγῶνα κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν θὰ εἶναι ἕνα ἀκόμη μεγάλο θαυμαστὸ σημεῖο γιὰ τὴν ἔκβαση τοῦ ἀγώνα κατὰ τῆς πολύ-αἱρέσεως τῶν «ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν.
Τοῦ Παναγιώτη Π. Νούνη
@: panagiotisnounis@gmail.com

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Προσβλητικό ποίημα για τη Σημαία μας σε παιδάκι νηπιαγωγείου στη Δράμα!

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης         Ἔχει μεγάλη εὐθύνη ἡ ἑλληνική πολιτεία πού ἀφαίρεσε ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας τή λέξη “Ἐθνική”. Εἶναι κοινή διαπίστωση πιά πώς μέ τό πέρασμα τῶν χρόνων ἔχει χαραχτεῖ μία ἀντιεθνική καί ἀντιχριστιανική ἀγωγή στό δημόσιο σχολεῖο. Ὁ Ἐθνικός ὕμνος, Ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ ἑορτή τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν, ἡ πρωινή προσευχή, ὁ ἁγιασμός τῆς νέας σχολικῆς περιόδου, τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, τό μάθημα τῆς Ἱστορίας, ὅλα βρίσκονται σέ κρίση καί ἀμφισβήτηση ἀπό τά νέα προγράμματα σπουδῶν καί τήν ἀθεϊστική νοοτροπία τῶν ἰθυνόντων. Ἄν προστεθεῖ στό νοσηρό περιβάλλον τοῦ σχολείου καί ἡ ἀλόγιστη, ἑωσφορική καί νεοταξική προπαγάνδα ὑπέρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἔχουμε ἕνα ἐκρηκτικό μίγμα. Στίς χρωματικές ἀποχρώσεις τῶν gay pride πού ἐμπνέονται ἀπό τό παρδαλό δαιμόνιο τῆς βρωμερῆς ἁμαρτίας, παραπέμπει ἀκόμα καί αὐτό τό ἀπίστευτο περιστατικό σέ νηπιαγωγεῖο τῆς Δράμας. Ἀνακάλυψα αὐτήν τήν εἴδηση σέ προσωπικό λογαριασμό χρήστη στό facebook καί σᾶς τήν παραθέτω. Δεῖτε καί καμαρῶστε...

ΡΑΓΔΑΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗ: Ένοχος για Σχίσμα ο π. Νικόλαος Μανώλης - Παραπέμπεται στο συνοδικό δικαστήριο

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης Ὁμόφωνα τὸ καταγέλαστο ἐπισκοπικὸ δικαστήριο τῆς μοχθηρᾶς μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ἀπεφάσισε πὼς ὁ γράφων, π. Νικόλαος Μανώλης, εἶναι ἔνοχος γιὰ τὰ ἀδικήματα τοῦ σχίσματος, τῆς ἀπείθειας καὶ καταφρόνηση τῆς προϊσταμένης του ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς, τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν, τῆς ἐξύβρισης καὶ τῆς συκοφαντίας.

Θεολογική Ημερίδα "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ & ΚΟΛΥΜΠΑΡΙ δύο χρόνια μετά", ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΑΦΙΣΑ-ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης Σᾶς παρουσιάζω τό Δελτίο Τύπου, τήν ἀφίσα καί τό πρόγραμμα τῆς Ἡμερίδας πού διοργανώνουν τά τέσσερα ἀγωνιστικά σωματεῖα μας γιά τήν Ὀρθοδοξία, τήν ψευδο - σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου καί τήν Ὀρθόδοξη Ἀντίσταση (διακοπή μνημοσύνου - ἀποτείχιση). Ἡ ἡμερίδα θά πραγματοποιηθεῖ τό Σάββατο 16 Ἰουνίου 2018 στό Grand Hotel Palace καί θά δώσει ἀπαντήσεις στόν πιστό λαό, πού ἀγωνιᾶ γιά τήν κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας.