Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Για το παπισμό και τις συμπροσευχές


Του π. Νικολάου Μανώλη

Ο άγιος Σπυρίδων απέδειξε με την αγία βιωτή του, ότι όχι μόνο υπήρξε υπερασπιστής της αμώμητης Πίστης αλλά συνεχίζει με τις υπερφυσικές του παρεμβάσεις να κοπανάει άγρια τους αιρετικούς. Είναι εχθρός των Οικουμενιστών και πάσης αιρέσεως. Οι αρχιερείς που τις ημέρες αυτές από τον Άμβωνα εκφωνούν θερμά κηρύγματα για τον άγιο, ας προσέχουν. Τα έργα τους δε συμβαδίζουν με το λόγια τους. Οι οικουμενιστικές ενέργειες διώχνουν την Χάρη του Αγίου και πρέπει να συνειδητοποιήσουν πως δεν μπορούν να παίζουν με την Πίστη. 
Διάβασα στο διαδίκτυο το κήρυγμα του μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου. Εύχομαι ο συγκεκριμένος ιεράρχης να ακούει τι λέγει και να πράττει αναλόγως. Να διαφοροποιεί τη θέση του από τους οικουμενιστές συναδέλφους του και να πορεύεται ορθοτομώντας τον λόγο της Αληθείας. Αλλά πως συμβιβάζει την τιμή του αντιπαπικού αγίου πολιούχου της νήσου με τον συνεορτασμό του Πάσχα Ορθοδόξων και Παπικών στην μητρόπολή του;[1]! Γιατί είπε στο λόγο του ο μητροπολίτης πριν λίγες ημέρες κατά τον πανηγυρικό εσπερινό της εορτής: Ο Άγιος Σπυρίδων, δεν έκανε εκπτώσεις, ούτε παρεξέκλινε από την Ορθόδοξη Πίστη, την παραδεδομένη από τον ίδιο τον Κύριο και τους Αποστόλους Του. Ορθοτόμησε τον λόγο της αληθείας και τον υπερασπίστηκε στην Ά εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδο, αποστομώνοντας με το θαύμα του κεραμιδιού, τον αιρετικό Άρειο. Δεν είναι γνωστό στον κ. Νεκτάριο πως ο άγιος εκτός του Αρείου αποστόμωσε και του παπικούς και τους φιλοπαπικούς με μέγα θαύμα που επιτέλεσε στην Κέρκυρα; 

Εύχομαι στον κ. Νεκτάριο και σε κάθε επίσκοπο, να προσαρμόσουν την πορεία των μητροπόλεών τους (προσωπική και του ποιμνίου) με την παρακαθήκη της Πίστης του αγίου Σπυρίδωνος. Γιατί όπως προείπαμε ο άγιος είναι αυστηρός και έχει απαιτήσεις από τους επισκόπους για τη διατήρηση ανόθευτης της Ορθοδοξίας. Αυτό άλλωστε φανερώνει και το ακόλουθο περιστατικό από το συναξάρι του αγίου. Μου το απέστειλε μέσω της ηλεκτρονικής μου διεύθυνσης ο κ. Πάνος Κακάμπουρας, τον οποίο ευχαριστώ.





Η Ορθοδοξία είναι φως, αλήθεια, ζωή. Ο παπισμός σκοτάδι, αίρεση, πλάνη. Αυτό το δείχνει ένα θαύμα που έκανε ο Άγιος Σπυρίδωνας για να ματαιώσει τα σχέδια του αρχιναύαρχου του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέα Πιζάνη όταν θέλησε να στήσει ένα παπικό θυσιαστήριο μέσα στον ορθόδοξο ναό του Αγίου.
----
Το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος, αυτό της σωτηρίας της νήσου, από τους Τούρκους  ακολούθησε κι άλλο θαύμα πολύ μεγάλο κι εξαιρετικό, αλλά και φοβερό στην όλη του εμφάνιση και παρουσία.
---
Ο αρχιναύαρχος του Ενετικού στόλου και διοικητής της νήσου Κερκύρας, Ανδρέας Πιζάνης, θέλοντας κατά ένα τρόπο πιο φανερό και πιο θεαματικό να εκδηλώσει την ευγνωμοσύνη του στον άγιο για τη σωτηρία, αποφάσισε να στήσει στον ναό ένα θυσιαστήριο ακόμη. Ένα θυσιαστήριο για να γίνεται επάνω σ' αυτό το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας κατά το Λατινικό δόγμα. Το θυσιαστήριο, αλτάριο κατά τους Λατίνους, θα κτιζόταν δίπλα στην Αγία Τράπεζα των Ορθοδόξων κι εκεί θα γινόταν από Λατίνο ιερέα η θεία Λειτουργία. Στη σκέψη του αυτή πολύ ενισχύθηκε ο Ενετός διοικητής και από ένα θεολόγο Λατίνο σύμβουλο του, κάποιο Φραγκίσκο Φραγγιπάνη. Ο τελευταίος θεώρησε την ευκαιρία μοναδική για να τοποθετήσει στο ναό του αγίου αλτάριο, δηλαδή αγία Τράπεζα φράγκικη και να τελείται μέσα στον ορθόδοξο ναό του αγίου η θεία Λειτουργία με άζυμα, κατά το δικό τους το δόγμα. Μετά τη γνωμοδότηση, που πήρε από τον σύμβουλο του ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης, κάλεσε τους ιερείς του Ναού και τους ανακοίνωσε τον σκοπό του και ζήτησε κατά κάποιο τρόπο από αυτούς και τη συγκατάθεση τους. Εκείνοι, όπως ήτο φυσικό, αρνήθηκαν κι υπέδειξαν, πώς αυτό θα ήταν μια καινοτομία ασύγγνωστη και επιζήμια και γι' αυτό δεν έπρεπε να γίνει. Στην άρνηση των ιερέων να συγκατατεθούν στην τοποθέτηση του αλταρίου, ο διοικητής τους απείλησε κι αποφάσισε να προχωρήσει στην εκτέλεση του σχεδίου του χωρίς την άδεια τους. Οι ιερείς στην επιμονή του κατέφυγαν με δάκρυα στον άγιο τους και ζήτησαν με θερμή προσευχή, τη βοήθεια και την προστασία του. Ο διοικητής με το δικαίωμα που του έδινε η εξουσία, προσπάθησε ανεμπόδιστα να προχωρήσει στην εκτέλεση της παράνομης επιθυμίας του. Αλλά και ο άγιος, για να προλάβει μια τέτοια απαράδεκτη πράξη, παρουσιάστηκε δύο κατά συνέχεια νύκτες στον ύπνο του με το ένδυμα ορθόδοξου μονάχου και του συνέστησε να παραιτηθεί από την απόφαση του, διαφορετικά θα το μετάνιωνε πολύ πικρά. Τρομαγμένος ο διοικητής κάλεσε τον σύμβουλο του και του φανέρωσε και τις δύο φορές την απειλή του αγίου. Ο θεολόγος σύμβουλος γέλασε και τις δύο φορές κι υπέδειξε πώς δεν έπρεπε αυτός ένας μορφωμένος άρχοντας να βασισθεί στα όνειρα, που είναι έργο, όπως του είπε, του διαβόλου και που σκοπό έχουν να παρεμποδίσουν και να ματαιώσουν ένα καλό και θεάρεστο έργο.
Τα λόγια του συμβούλου διασκέδασαν τον φόβο του διοικητού, ο οποίος μάλιστα την επομένη ήμερα 11 Νοεμβρίου 1718 ακολουθούμενος από τη συνοδεία του πρωί-πρωί ξεκίνησε για την εκκλησία του αγίου για να προσκυνήσει τάχατες το λείψανο και να ανάψει το καντήλι του. Ουσιαστικά όμως πήγε εκεί για να καταμετρήσει το μέρος που θα κτιζόταν το αλτάριο και να καθορίσει και τις διαστάσεις του, μήκος, πλάτος και ύψος.
Εκεί στον ναό για μια ακόμη φορά αγωνίστηκαν οι ιερείς με κάθε τρόπο, να τον αποτρέψουν από του να εκτελέσει το σχέδιο του. Άδικα, όμως. Ο άρχοντας, όχι μόνο δεν μεταπείσθηκε, αλλά και με σκληρό και βάναυσο τρόπο τους απείλησε πώς, αν του ξαναμιλούσαν γι' αυτό το θέμα, θα τους έστελλε φυλακή στη Βενετία.
Έφυγε ο διοικητής με τη συνοδεία του, με την απόφαση την επομένη το πρωί, δηλαδή στις 12 του Νοέμβρη, οι άνθρωποι του να ερχόντουσαν να. αρχίσουν το έργο. Οι ιερείς κι ένας αριθμός πιστών έμειναν εκεί, συνεχίζοντας με δάκρυα τις παρακλήσεις τους μπροστά στην ανοικτή λάρνακα, που περιείχε το σεπτό λείψανο.
Πέρασε η μέρα. Νύχτωσε. Κοντά στα μεσάνυχτα, όπως μας διηγείται ο υπέροχος χρονικογράφος Αθανάσιος ο Πάριος, στο βιβλίο του «ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΡΙΣΙΣ», βροντές και κεραυνοί συνταράζουν την πόλη. Ο σκοπός, που βρισκόταν στην είσοδο του φρουρίου κοντά στην πυριτιδαποθήκη βλέπει κάποιο μοναχό να προχωρεί μ' ένα δαυλό αναμμένο στο χέρι και να μπαίνει στο Φρούριο. Πρόφτασε και του φώναξε:
-Ποιός είσαι; Πού πάς; Μια φωνή του απήντησε. - Είμαι ο Σπυρίδων.
Την ίδια ώρα τρείς φλόγες βγήκαν από το καμπαναριό της εκκλησίας ενώ ένα χέρι άρπαξε τον σκοπό και τον πέταξε στην άλλη μεριά του κάστρου. Ο σκοπός έπεσε όρθιος χωρίς να πάθει τίποτα. Ταυτόχρονα μια δυνατή, εκκωφαντική έκρηξη ακούστηκε. Και το φρούριο τινάχτηκε στον αέρα με όλα τα γύρω σπίτια. Η καταστροφή υπήρξε τρομερή. Χίλια περίπου πρόσωπα σκοτώθηκαν. Ο διοικητής Ανδρέας Πιζάνης βρέθηκε νεκρός με τον τράχηλο ανάμεσα σε δύο δοκάρια. Και ο θεολόγος σύμβουλος του, νεκρός έξω από το τειχόκαστρο μέσα σε ένα χαντάκι, στο οποίο έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχωρητηρίων της πόλεως. Το ασημένιο πολύφωτο κανδήλι, που έκανε δώρο ο άρχοντας στην εκκλησία του αγίου, κατέπεσε με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βάση του. Το κανδήλι κρεμάστηκε πάλι στο ίδιο μέρος, όπου βρέθηκε πεσμένο. Έτσι με αλάλητη φωνή μαρτυρεί ως σήμερα τη συμφορά, που έγινε. Και στη Βενετία, εκεί μακριά στη Βενετία, την ίδια στιγμή έπεσε κεραυνός στο μέγαρο του Ανδρέα Πιζάνη, τρύπησε τον τοίχο κι έκαψε το πορτραίτο του άρχοντα. Την εικόνα του. Μόνο την εικόνα του.
Ή τιμωρία παραδειγματική. Και το δίδαγμα από το περιστατικό μοναδικό. Η Ορθοδοξία δεν μπορεί να συγχέεται με τον παπισμό. Η Ορθοδοξία είναι φως, αλήθεια, ζωή. Ο παπισμός σκοτάδι, αίρεση, πλάνη.
Την άλλη μέρα, μετά από αυτά που συνέβησαν, ο Λατίνος επίσκοπος διέταξε να σηκώσουν τα υλικά, που μετέφεραν από μπροστά στην εκκλησία και να ματαιώσουν το έργο που σκέφθηκαν να εκτελέσουν. Την ίδια μέρα ο λαός της Κέρκυρας, μαζεμένος στον ιερό ναό του αγίου ψάλλει με αγαλλίαση και χαρά στον ακοίμητο προστάτη της νήσου:
Ως των Ορθοδόξων υπέρμαχον, και των κακοδόξων αντίπαλον, Παμμακάριστε Σπυρίδων, ευφημούμεν oι πιστοί και υμνούμέν σε, και δυσωπούμέν σε, φυλάττειν τον λαόν και την πόλιν σου, πάσης κακοδοξίας και επιδρομής βαρβάρων απρόσβλητον...
Θα ήταν αληθινή ευλογία από τον Θεό, αν οι λέξεις αυτές τούτου του ύμνου γίνονταν για τον κάθε κάτοικο αυτής της νήσου μήνυμα προσευχής και καθημερινό βίωμα. Μήνυμα προσευχής... Η επανάληψη κάποιων αληθειών, μπορεί να είναι μερικές φορές κουραστική κι ανιαρή. Οπωσδήποτε, όμως, ωφέλιμη.
Στην προς Φιλιππησίους επιστολή του, κεφάλαιο γ' και στίχος 1 ο θείος Παύλος χρησιμοποιεί την επανάληψη λέγοντας: «Το λοιπόν, αδελφοί μου, χαίρετε εν Κυρίω τα αυτά γράφειν υμίν εμοί μεν ουκ οκνηρόν, υμίν δε ασφαλές». Δηλαδή, αδελφοί μου, η προτροπή, που υπολείπεται να σας κάμω, είναι τούτη. Χαίρετε πάντα τη χαρά, που φέρνει στον καθένα η στενή σχέση και επικοινωνία με τον Κύριο. Σάς το είπα και προηγουμένως. Το να σας το ειπώ και πάλι γράφοντας σας τα ίδια, σε μένα τούτο δεν προκαλεί ενόχληση· ούτε και βαριέμαι να το κάμω. Σε σας, όμως, τούτο είναι ασφάλεια.

[1] Ορθόδοξοι και Καθολικοί γιορτάζουν μαζί στην Κέρκυρα http://www.katanixis.gr/2017/04/blog-post_74.html

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ανακοίνωση ομιλίας του π.Νικόλαου Μανώλη με θέμα «Ο επί πώλου όνου καθεσθήναι καταδεξάμενος»

Τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, 21 Ἀπριλίου 2019, στίς 10:30πμ, ο π.Νικόλαος Μανώλης θά κάνει ὁμιλία μέ θέμα: «Ὁ ἐπί πώλου ὄνου καθεσθῆναι καταδεξάμενος».Ἀπολυτίκιον Κυριακῆς τῶν Βαΐων Ἦχος α΄. Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

π.Νικόλαος Μανώλης, Η μήνυση του καθηγ. Θεοδώρου Γιάγκου κατά του προσώπου μου [ΒΙΝΤΕΟ 2018]

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης      Ἡ Ὁμιλία ἀναφέρεταιστήν ἔγκληση τοῦ πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη ἀπό τόν καθηγητή κ. Θεόδωρο Γιάγκου, δίνονται ἐξηγήσεις γιά τό λόγο πού ὁ καθηγητής ζητᾶ ἀπό τό δικαστήριο τήν παραδειγματική τιμωρία του.
Πραγματοποιήθηκε τήν Κυριακή Α΄ Λουκᾶ, 23 Σεπτεμβρίουυ 2018, στήν αἴθουσα "ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ" τοῦ χριστιανικοῦ συλλόγου "Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής", πού βρίσκεται στή Θεσσαλονίκη, Μοναστηρίου 183 στό 2ο ὄροφο. 

Καναπές - Κρεβάτι - Φέρετρο, Δεύτε τελευταίον ασπασμόν!

Γράφει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης Πέρασα σήμερα μέ τό αὐτοκίνητο ἔξω ἀπό τά κοιμητήρια τῆς Εὐαγγελίστριας στή Θεσσαλονίκη καί καθώς σταυροκοπήθηκα γιά τήν ἀνάπαυση τῶν κεκοιμημένων ἀδελφῶν, συζήτησα πολύ ἔντονα μέσα μου τό λογισμό, πώς αὐτή εἶναι μία κατοικία, πού πρόκειται νά ἔρθω, νά μετακομίσω κάποια στιγμή. Καί πώς κανονικά μέ εὐχαρίστηση θά ἔπρεπε νά τό σκέφτομαι αὐτό, πού πάντα μέ συνέπαιρναν οἱ ἀλλαγές στή ζωή, οἱ νέες καταστάσεις. Μέ αὐτές τίς σκέψεις ἐπέστρεψα στό σπίτι καί ἀνοίγοντας τόν ὑπολογιστή, εἶδα πώς μία διαδικτυακή μου φίλη μοῦ εἶχε κοινοποιήσει αὐτό τό ἄρθρο. Ἁπλά ἐνίσχυσε τήν πεποίθησή μου καί τήν εὐχή πού εἶπα ἔξω ἀπό τά κοιμητήρια, “καί στά δικά μου”!