Επιστολή προς τον παναγιώτατον μητροπολίτην Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμον

(σ.δ. Μας απεστάλη η παρούσα επιστολή προς δημοσίευση από τους συντάκτες αυτής, ενώ έχει ήδη παραδοθεί εις χείρας του εν λόγω μητροπολίτου)
 Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017
Με σεβασμό στην αρχιερωσύνη σας, σάς απευθύνουμε αυτή την επιστολή για να εκφράσουμε απλά και ειλικρινά κάποιες σκέψεις μας, ως απλοί πολίτες και μέλη της Εκκλησίας. Αφορούν κάποια τεκταινόμενα που προβληματίζουν και πληγώνουν τις  συνειδήσεις πολλών από μας.
Οι καιροί, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε, είναι δύσκολοι, σκληροί και πλανεμένοι και φωνή που να μας ορθώσει δεν ακούμε από τους ταγούς του τόπου. 
Από τη μια οι κυβερνώντες, μας βομβαρδίζουν με νομοσχέδια και δραστηριότητες, που μας οδηγούν όλο και πιο κοντά στην καταστροφή, μακριά από αρχές και ιδανικά που κράτησαν τη φυλή μας υπερήφανη (Σύμφωνο συμβίωσης, Σώμα και Ταυτότητα, Ισλαμικές σπουδές, μεταναστευτικό, αποχριστιανοποίηση, τζαμιά και... πολλά άλλα.)
Από την άλλη η Ιεραρχία, σχεδόν αμήχανη και βουβή στα νεοεποχίτικα σχέδια των κυβερνώντων, με διπλωματία και ανεξήγητες παλινωδίες, προσπαθεί να εδραιώσει στις συνειδήσεις μας μια Σύνοδο παρωδία που αλλοιώνει την Ορθόδοξη Πίστη κατά την ομολογία πολλών δογματολόγων, θεολόγων, καθηγητών, ιερέων και αρχιερέων.
Και εσείς σεβασμιώτατε, σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς, επιλέγετε την τακτική του διωγμού ενάντια στις ελάχιστες φωνές της αλήθειας που ακούγονται από τα χείλη αγνών και άδολων ιερέων, μεταξύ των οποίων και ο σεβαστός και πολύ αγαπημένος πνευματικός μας πατέρας Νικόλαος Μανώλης.
Δυστυχώς, διώκετε τον πατέρα Νικόλαο Μανώλη, που έλκει την πνευματική καταγωγή από τον άγιο καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Κωνσταμονίτου  πατέρα Αγάθωνα, και που έχουμε την τιμή και την ευλογία να έχουμε πνευματικό και πατέρα και αδελφό και συμπαραστάτη και συναγωνιστή στη ζωή και εμείς και πολλές εκατοντάδες ψυχές.
Δυστυχώς διώκεται ο πατέρας Νικόλαος Μανώλης που νυχθημερόν δίνει μάχες αόκνως και ανιδιοτελώς υπέρ του Ευαγγελίου του Χριστού και κατά της αίρεσης του Οικουμενισμού και της Πανθρησκείας
Δυστυχώς διώκεται ο πατέρας Νικόλαος Μανώλης που, όταν κηρύττει στο ναό, δακρύζει και κατανύσσεται το ποίμνιο από τον πηγαίο βιωματικό του λόγο.
Και ένα άλλο δυστυχώς για μερικούς  και ευτυχώς για μας, ότι ο πατέρας Νικόλαος Μανώλης δεν είναι καθόλου αρεστός στους νεοπατερικούς φιλοπαπικούς και οικουμενιστικούς κύκλους. 
Αυτό όμως ακριβώς είναι και το σημαντικότερο κριτήριο της επιλογής μας να είμαστε κοντά του και να τον ακολουθούμε, όχι μόνο εμείς αλλά πολλά πνευματικοπαίδια του και εδώ και στο εξωτερικό. Ο γνήσιος ανιδιοτελής αντιαιρετικός και ομολογιακός αγώνας που διεξάγει με ανδρείο φρόνημα,  αψηφώντας τις όποιες συνέπειες, είναι για μας η έμπνευση! Ο π. Νικόλαος Μανώλης είναι ένα από τα παλικάρια του Χριστού που δεν μασάει τα λόγια του στα θέματα της Πίστης. Είμαστε καθημερινοί θεατές και μάρτυρες της προσπάθειας και του αγώνα που διεξάγει προκειμένου να προστατεύσει το ποίμνιο από ψέματα και δια στρεβλώσεις που παραπληροφορούν και στόχο έχουν να αποκοιμίζουν τους πιστούς.
Γι αυτό σας παρακαλούμε να σταματήσετε αυτό τον διωγμό, ο οποίος είναι και άδικος και ανίερος για ένα γνήσιο ιερέα της μητρόπολης σας, έγγαμο με μια θαυμάσια οικογένεια που αποτελεί πρότυπο μίμησης ευλογημένης χριστιανικής οικογένειας για μας.
Εμείς θέλουμε συμπαραστάτες συναγωνιστές και μπροστάρηδες στον αντιαιρετικό αγώνα, ενάντια στη λαίλαπα του Οικουμενισμού, της Πανθρησκείας και της Παγκοσμιοποίησης που μηχανεύονται αθέμιτες και αναίσχυντες μεθοδεύσεις για να αλώσουν την εκκλησία και την πατρίδα μας.
Σεβασμιώτατε, ο αγώνας μας είναι να κρατήσουμε την Πίστη μας στο Χριστό και την Ορθοδοξία, επόμενοι τοις Αγίοις Πατράσι, και "κινδυνευούσης της πίστης" να μείνουμε προσηλωμένοι στο πνεύμα των Ομολογητών Αγίων μας. 
Με αυτά τα ιδανικά γαλουχηθήκαμε και ανατραφήκαμε πνευματικά από τον πρωτοπρεσβύτερο Νικόλαο Μανώλη, τον οποίο πιστεύουμε βαθύτατα ότι έχουμε το δικαίωμα να ευγνωμονούμε και να υπερασπιζόμαστε, γιατί μας παιδαγωγεί εν Χριστώ.
Κλείνοντας την επιστολή μας σας παρακαλούμε να την αξιολογήσετε ως μια απλή ειλικρινή κατάθεση ψυχής ανθρώπων που σκέπτονται, αγωνιούν και πονούν για όλα τα κακώς κείμενα στην πατρίδα μας και που ελπίζουν πως το τελευταίο και μοναδικό προπύργιο που μας απέμεινε είναι η Πίστη.
Ας την φυλάξουμε συν Θεώ ως κόρη οφθαλμού!!!
Ευλογείτε!
Με σεβασμό,
Απόστολος Τσιβγούλης 
Νίκη Χριστοδούλου