Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ομολογία - Γραπτό Κήρυγμα (Κυριακή Στ' από του Πάσχα, Του Τυφλού)

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Απρίλιος 2016, αρ.φ. 177)
Ομολογία
Ένα από τα μεγάλα θαύματα, αγαπητοί μου, που έκαμε ο Ιησούς Χριστός, είναι ότι άνοιξε τα μάτια κι έδωκε το φως σε ένα άνθρωπο, που είχε γεννηθεί τυφλός. Η δημιουργία ματιών είναι θαύμα στο σώμα του ανθρώπου. Αυτό είναι το πρώτο θαύμα. Το δεύτερο θαύμα είναι πως αυτός ο αόματος, ο αγράμματος, ο περιφρονημένος πτωχός ζητιάνος, ανεδείχθη μέγας αγωνιστής της πίστεως. Υπέρμαχος και ακατάβλητος υπερασπιστής της Αλήθειας. Είναι ένας, μόνος, αφού και οι γονείς του τον εγκατάλειψαν. Από την άλλη μεριά είναι πολλοί. Είναι μεγάλοι, είναι άρχοντες γραμματείς και φαρισαίοι, πλούσιοι, σοφοί, αξιωματούχοι, ισχυροί. Οι εχθροί και οι πολέμιοι της Αληθείας και της Πίστεως, είναι ισχυροί. Αλλά τι με αυτό; Τα βάζει  με όλους αυτούς. Και τους νικά. Τον ερωτούν οι εχθροί της Αλήθειας: «πως ανεώχθησάν σου οι οφθαλμοί;» Πως άνοιξαν τα μάτια σου;
Απλά και καθαρά ο πρώην τυφλός απαντά: «άνθρωπος λεγόμενος Ιησούς», αυτός μου έδωκε το φως μου.
Τον ερωτούν πάλι οι φοβεροί εχθροί του Χριστού. «Πως ανέβλεψες;» Δίδει και πάλι την ίδια απάντηση. Του θέτουν νέο ερώτημα παραπλανητικό. «Συ τι λέγεις περί αυτού, ότι ήνοιξέ σου τους οφθαλμούς;» Θυμάσαι καλά; Σου άνοιξε πράγματι τα μάτια;
Επιμένεις να ισχυρίζεσαι πως είναι θαυματουργός ο Χριστός; Και ο μικρός αυτός, αδύνατος και περιφρονημένος τους απαντά θαρραλέα: «Προφήτης εστίν». Κάνουν πως δεν πιστεύουν τον αναβλέψαντα τυφλόν, και καλούν τους γονείς του. Οι γονείς φοβούνται και αποφεύγουν να ομολογήσουν. Και πάλι τον καλούν και τον υποβάλλουν σε εκνευριστική ανάκριση.
Κάνεις λάθος, τον λέγουν, να νομίζεις πως αυτός είναι ο φωτιστής σου. Τον ξέρουμε καλά εμείς, είναι άνθρωπος αμαρτωλός. Μέχρι εδώ, ο πρώην τυφλός βρισκότανε σε άμυνα. Από εδώ όμως και πέρα περνά στην επίθεση. Αμαρτωλός είναι ο φωτιστής μου, ο Χριστός μου; Εγώ δεν ξέρω αν είναι αμαρτωλός. Εκείνο που ξέρω είναι ότι ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω με τη δύναμή του.
«Για πες μας, τέλος πάντων, άλλη μία φορά. Τι σου έκαμε; Πως σου άνοιξε τα μάτια;». «Τι να σας πω; Σας το είπα. Δεν το ακούσατε; Τι με ξαναρωτάτε; Μήπως θέλετε να γίνετε και σεις μαθηταί του, όπως έγινα εγώ;». «Ημείς είμεθα μαθηταί του Μωϋσέως. Αυτός μας είναι άγνωστος». «Δεν τον ξεύρετε! Μα αυτό είναι το περίεργο. Να κάνει τέτοια θαύματα και σεις να μη μπορείτε να συμπεράνετε από που κατάγεται. Όλοι το ξεύρομεν, ότι ο Θεός δεν ακούει αμαρτωλούς ανθρώπους και δεν τους δίνει δύναμη να θαυματουργούν.
Μόνο στους πιστούς και θεοσεβείς ο Θεός δίνει τη Χάρη των θαυμάτων. Λοιπόν, Θεού Προφήτης, Θεού απεσταλμένος είναι ο Χριστός». Του Θεού ο μονογενής και παντοδύναμος Υιός! Να το δεύτερο θαύμα που έγινε στον τυφλό. Το θάρρος και η παρρησία του, η ακατάβλητος γενναιότης, η ατρόμητος ανδρεία Του. Η σοφία του, η ικανότης που έδειξε να τους αποστομώσει όλους να τους νικήσει,ώστε γεμάτοι οργή οι Φαρισαίοι να τον πετάξουν έξω της συναγωγής. Αλλά τι με αυτό; Αυτός ήταν ο νικητής.
Και ποιός του έδωκε τη σοφία, τη δύναμη, την άφοβο ψυχή; Ποιός του ‘δώσε την ανδρεία και την καταπληκτική τόλμη; Εκείνος που του χάρισε το φως των οφθαλμών του. Ο Χριστός του ‘δώσε και σοφία και γνώσι και σκέψη, για να αποστομώσει τους σοφούς και ισχυρούς, τους πονηρούς εχθρούς της Αληθείας. Ο Χριστός του άνοιξε το στόμα και του ‘δώσε σοφία. Τον ώπλησε με θάρρος και παρρησία.
Λάβε, λοιπόν Χριστιανέ, παράδειγμα κι εσύ κι εγώ και μη δειλιάς μη φοβάσαι, μην αποφεύγεις την υπεράσπιση της Πίστεώς σου. Τον αγώνα σου υπέρ της Αληθείας.
Όταν προκαλήσαι και όταν βλέπεις να προσβάλλεται η πίστις σου, όταν αδικείται η Αλήθεια που πρεσβεύεις, μίλησε με θάρρος, αγωνίσου. Μπορείς να αμυνθείς. Και στην εποχή αυτή, στην εποχή που εξέπεσαν οι ηθικές αρχές, στην εποχή που τείνουν να καταργηθούν τα σύνορα των κρατών και να κινδυνεύει η Ορθοδοξία μας, τώρα μας χρειάζεται ομοψυχία. Τώρα χρειάζεται χέρι, χέρι οι Έλληνες να είμαστε ενωμένοι στην Ιστορία μας, στην παράδοσή μας, στην Εκκλησία μας, στη γλώσσα μας, στον πολιτισμό μας. Να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα σαν έθνος.
Ο γνωστός σε όλους μας ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος ο μακαριστός γράφει σχετικά. «Βλέπω ένα σκότος που έρχεται να καλύψει την γην μαζί με μίαν μεγάλη οργήν. Βλέπω συγχρόνως ότι το φως έγινε σκότος βαθύ, το δε σκότος έγινεν αμέτρητον σκότος. Ω! εις ποίον σκότος βαδίζομεν!» Ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέγει: «Πρόσεχε τον εαυτόν σου άνθρωπε και ασφάλιζε την ψυχήν σου. Η εκκλησία, σου το φωνάζει διαρκώς ενώπιόν του Θεού του ζώντος και, σου προλέγει τα γεγονότα περί του Αντιχρίστου πριν ακόμη έλθουν». Πολύ χαρακτηριστικά ο Όσιος Νείλος ο Μυροβλήτης λέγει:«Όταν πλησιάζει ο καιρός της ελεύσεως του αντιχρίστου, θα σκοτισθεί η διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη της σαρκός και θα πληθυνθεί σφόδρα η ασέβεια και η ανομία, τότε άρχεται ο κόσμος να γίνεται αγνώριστος». Οι πατέρες της εκκλησίας μας αγαπητοί μου, λέγουν πως "η γνώμη των πλεόνων κρατήτω" ενώ σήμερα φτάσαμε να λέμε το αντίθετο. Η γνώμη του ενός να επιβάλλεται στη γνώμη των πολλών. Ας τελειώσουμε αγαπητοί μου με τα λόγια τουαγίου Παϊσίου του αγιορείτου: «ο Θεός αγαπά την Ελλάδα. Αφού δεν χαθήκαμε σε τόσες περασμένες μπόρες, δεν θα χαθούμε και στην τωρινή θύελλα. Ο λαός έχει κρυμμένη δύναμη για ώρες ανάγκης».