Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Παράλογος κατά Θεόν, Ευαγγέλιο της Κυριακής ΙΕ' Λουκά - (Γραπτό Κήρυγμα)


εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Δεκέμβριος 2015, αρ.φ. 173)
Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΕ΄ Λουκά (του Ζακχαίου) (Λουκ. ιθ΄ 1-10)
Παράλογος κατά Θεόν
Το Ευαγγέλιο της Κυριακής του Ζακχαίου, μας ομιλεί για μία ιδιαίτερη στιγμή του ανθρώπου, αυτήν κατά την οποία προσκαλείται από τον ίδιο Τον Χριστό. Μία ιδιαίτερη στιγμή επίσης κατά την οποία ο άνθρωπος ταχέως προσπαθεί να Τον προσεγγίσει, να Τον δεχτεί μέσα του, να Τον απολαύσει!
Τόσο σπάνια και αξιοσημείωτη στιγμή την θεωρεί το Ιερό Ευαγγέλιο, γι' αυτό και μας την επισημαίνει ώστε να γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν εμπόδια ανάμεσα σε εμάς και στον Θεό· δεν υπάρχει κάτι που να μας χωρίζει, παρά μόνο ο εαυτός μας.
Στη σχέση αυτή, εχθρός μας είναι ο εαυτός μας, οι επιθυμίες μας. Αν βάζουμε το θέλημά μας πάνω απ’ το θέλημα Του Θεού, τότε απέχουμε από τον Θεό και από την κοινωνία μαζί Του.
Υποτάσσοντας όμως το δικό μας θέλημα στο θέλημα Του Θεού, Εκείνος συγκαταβαίνει. Μας λυτρώνει από τα πάθη μας και απολαμβάνουμε πλέον την παρουσία Του στη ζωή μας.
Ο Ζακχαίος, επιθυμούσε τόσο πολύ να αντικρύσει τον Χριστό, που αδιαφόρησε για την κοινωνική του θέση. Ο άνθρωπος αυτός ήταν μικρόσωμος και δεν έφτανε να δει τον Χριστό που περνούσε από τον δρόμο της Ιεριχούς,  λόγω του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί. Επιθυμώντας να δει τον Δημιουργό του, παρέκαμψε τους λογισμούς περί κοινωνικής θέσεως.
Ο Ζακχαίος ήταν Τελώνης, φοροεισπράκτορας της εποχής, δηλαδή υψηλόβαθμο στέλεχος της κοινωνίας. Διέθετε προσωπική φρουρά, στρατιώτες, με τη δύναμη των οποίων πήγαινε και εισέπραττε χρήματα από τους κατοίκους της περιοχής, δικαίως η αδίκως. Ο σημαντικός αυτός άνθρωπος αδιαφόρησε για τη θέση του. Καθώς ήταν κοντός και δεν έφτανε να δει Τον Χριστό, δεν δίστασε να σκαρφαλώσει πάνω σε ένα δένδρο, ώστε να καταφέρει να δει, να αντικρύσει το πρόσωπο Του Θεού την ώρα που θα περνούσε.
Δεν υπήρχε πιο σημαντική στιγμή από αυτήν για τον Ζακχαίο. Έβλεπε Τον Χριστό να περνάει τόσο κοντά του. Εκείνη τη στιγμή φαίνεται πως η καρδιά του φώναζε πιο δυνατά, πιο ηχηρά από ότι θα φώναζε το στόμα του. Και «Ο ετάζων καρδίας και νεφρούς», Ο Ιησούς Χριστός, αυτός που γνωρίζει τα κρύφια των ανθρώπων, άκουσε τη φωνή της καρδιάς του!
Ο Ζακχαίος, βρισκόταν επάνω στο δένδρο και Ο Χριστός, άκουσε τη φωνή της καρδιάς του να φωνάζει το όνομά Του. Έστρεψε το βλέμμα Του προς τον Ζακχαίο και του είπε: “Ζακχαίε, γρήγορα κατέβα από το δένδρο γιατί σήμερα θέλω να μείνω στο σπίτι σου”.
Ο Ζακχαίος έμεινε έκπληκτος.  Δεν περίμενε ότι θα άκουγε τη φωνή Του Κυρίου του. Δεν περίμενε ότι Ο Χριστός, για Τον οποίον έχει ακούσει, για Τον οποίον μυστικά αυτός έχει μιλήσει μέσα του, θα τον καλούσε με το όνομά.
Ξαφνιασμένος, χαρούμενος, ανυπόμονος αλλά κυρίως ταπεινωμένος, κατέβηκε από το δένδρο, έπεσε στα πόδια Του Διδασκάλου για να Τον προσκυνήσει. Μετανιωμένος για τις αδικίες που είχε κάνει, Του είπε: “Αφού Εσύ Κύριε επέλεξες να κατοικήσεις έστω και για λίγο στο σπίτι μου, εγώ θα μοιράσω την περιουσία μου στους φτωχούς. Και σε όσους αδίκησα θα τους επιστρέψω τα τετραπλάσια από αυτά που τους πήρα”.
Αδελφοί μου! Λυγίζει και ο πιο σκληρόκαρδος άνθρωπος από την αγνή παρουσία Του Θεού στη ζωή του, αλλοιώνεται σαν χαρακτήρας, αλλάζει, διαφοροποιείται και γίνεται ο πιο χριστιανός των χριστιανών. Γίνεται ευλογημένος εκείνος ο άνθρωπος που μετέχει της παρουσίας Του Θεού. Συντρώγει μαζί Του και απολαμβάνει την παρουσία Του Χριστού μέσα στην καρδιά του. Ας είναι ευλογημένο Το Όνομα Του Κυρίου μας, Αμήν!