Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Η ευχή Του Ιησού, Ευαγγέλιο της Κυριακής ΙΔ' Λουκά - (Γραπτό Κήρυγμα)

εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Δεκέμβριος 2015, αρ.φ. 173)
Ευαγγέλιο Κυριακής ΙΔ΄  Λουκά (του Τυφλού) (Λουκ. ιζ΄  12-19)
Η ευχή Του Ιησού
Ένα θαύμα διηγείται αδελφοί μου, το ιερό Ευαγγέλιο της Κυριακής ΙΔ  Λουκᾶ. Είναι παράξενο και πολύ θαυμαστό, διότι πρόκειται για μία καταλυτική επέμβαση Του Θεού στην ανθρώπινη φύση.
Ο τυφλός άνδρας από την Ιεριχώ επαιτούσε, γιατί δεν είχε τρόπο να ζήσει. Ξαφνικά άκουσε μεγάλο θόρυβο, που συνέβαινε, γιατί πλησίαζε Ο Χριστός με τους Αποστόλους, τις μαθήτριες και τον κόσμο που Τον συνόδευε, οι οποίοι βίωναν καθημερινά θαύματα. Ο τυφλός αναρωτήθηκε τι συμβαίνει και ρώτησε αυτούς που ήταν προπομπή της πορείας Του Κυρίου. Όταν άκουσε ότι έρχεται Ο Χριστός, άρχισε να χαλνάει τον κόσμο από τις φωνές του. «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Δαβίδ, ελέησον με». Αυτή η διαχρονική φωνή του ανθρώπου, έκανε τόση εντύπωση στον κόσμο που ήταν κοντά στον Χριστό, ώστε ενοχλήθηκε. Γιατί ο άνθρωπος ενοχλείται. Ενοχλείται από κάθε τι, το οποίο έχει σχέση με την Θεία Ευχαριστία, την ευχαρίστηση Του Θεού από τον άνθρωπο. Αμέσως πολλοί διαμαρτυρήθηκαν. Και του είπαν: «Σταμάτα άνθρωπε, μας ενοχλείς, θα ενοχλήσεις Τον Κύριο. Μη φωνάζεις τόσο!».
Αυτός, όσο τον μάλωναν, τόσο φώναζε! Και με αυτό το «ελέησον με», κατέβασε τον ουρανό στη γη. Κάλεσε την ευσπλαχνία Του Θεού η οποία ήρθε και τον ελέησε. Ο φιλεύσπλαχνος, φιλάνθρωπος και παντοδύναμος Κύριος, δεν άντεξε στο «ελέησον με». Δεν άντεξε η θεία Του αγάπη και προσέτρεξε προς αυτόν τον άνθρωπο, «αδιαφορώντας» για όλους τους άλλους. Και είδε τον πονεμένο. Αυτόν που με βάθος αιτήσεως, από την καρδιά του, από την ψυχή του, από την ανάγκη του, Τον καλούσε. Ήξερε Ο Θεός, ότι αυτός ο άνθρωπος γνώριζε πολύ καλά ότι ήταν ασθενής. Ότι δεν είχε το φως, ήξερε τι του λείπει. Είχε επίγνωση της αδυναμίας και της ασθενείας του.
Όταν πλησίασε, Ο Χριστός τον ρώτησε: «τι θέλεις από μένα και με φωνάζεις;».Εκείνος απάντησε: «Κύριε, να αναβλέψω, να δω. Να μπορέσω πάλι να δω αυτά που μου έλειψαν, όλα αυτά τα χρόνια που δεν βλέπω». Και τότε Ο Κύριος, με έναν λόγο, διακρίνοντας βαθειά πίστη του είπε: «Να δεις, ανάβλεψε». Και άμεσα είδε το φως του. Και ακολούθησε Τον Κύριο, δοξάζων Το Θεό, μαζί με όλο τον κόσμο που παρευρέθηκε μπροστά σε αυτό το θαυμαστό γεγονός.
Πόσο σωστική δύναμη έχει η επίκληση της ευχής Του Χριστού! Αυτό που οι Άγιοι Πατέρες μας, οι νηπτικοί, οι ησυχαστές, μας παρέδωσαν ως τη φοβερότερη προσευχή προς Το Θεό, στην οποία Ο Θεός προστρέχει αμέσως στον άνθρωπο. Είναι η λεγόμενη μονολόγιστη ευχή. Μονολόγιστη, γιατί με έναν λογισμό λέγεται το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με».
Ο Απόστολος Παύλος και ο Άγιος Συμεών ο θεολόγος συμβουλεύουν, τόσο τους μοναχούς, όσο και τους λαϊκούς, να προσευχόμαστε συνεχώς: «αδιαλείπτως να προσεύχεσθε!». Δηλαδή συνεχώς να προσευχόμαστε. Να επικαλούμαστε το γλυκό όνομα Του Ιησού, που κάθε γόνατο, λυγίζει μπροστά Του, είτε βρίσκεται στα υποχθόνια, είτε στα ουράνια, είτε στη γη. Όλοι προστρέχουν και προσπίπτουν μπροστά στη δόξα Του Κυρίου μας.
Αδελφοί μου, είναι μία ευλογημένη προσπάθεια, να αρχίσουμε να επικαλούμαστε συνεχώς το όνομα Του αγαπημένου μας Ιησού. Ας αρχίσουμε πρακτικά, παίρνοντας ως βοήθημά μας ένα κομποσκοίνι, για να μπορέσουμε να κάνουμε την προσευχή μας. Ένα μικρό κομποσκοίνι, είτε 33αρι που φοράμε στο χέρι μας, είτε ένα 100αρι, είτε ένα 300αρι. Κατ’ αρχήν, πάμε σε έναν έμπειρο πνευματικό και του ζητάμε καθοδήγηση για το πως να προσευχόμαστε και τον ενημερώνουμε συνεχώς για την προσπάθειά μας. Προσευχόμαστε.για τον εαυτό μας, που έχει την απόλυτη ανάγκη, γιατί είναι ο τυφλός του σημερινού Ευαγγελίου και μετά για όλους.
Να προσέξουμε μόνο πολύ να μην μείνουμε στον τύπο. Η προσευχή θέλει καρδιά. Θέλει να νιώσεις ότι Ο Χριστός, αν και αναμάρτητος, πέθανε και μάτωσε αδίκως, για την αγάπη μας! Άπλωσε τις άχραντες παλάμες Του επάνω στο Σταυρό και αγκάλιασε με αυτές όλο τον κόσμο. Να επικαλούμαστε με την ψυχή μας τον Εσταυρωμένο Κύριο.
Αδελφοί μου, ας παρακαλέσουμε Τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, με τις πρεσβείες της Κυρίας Θεοτόκου και όλων των Αγίων, να μας δώσει την αδιάλειπτη προσευχή, με την οποία θα μπορέσουμε να αντικρύσουμε τον Θεό μας και να ομολογήσουμε την αγάπη Του.