Κοσμίδης Ελευθέριος, Ο φάρος


Αισθάνομαι την ανάγκη να απολογηθώ, γιατί στη φιλόξενη τούτη καταφυγή της Κατανύξεως, μου δίδεται χώρος έκφρασης. Εκτρέπονται συχνά, τα γραπτά μου σε λιγότερο ή περισσότερο εξομολογητικά κείμενα μάλλον συναισθηματικά φορτισμένα και από τα σχόλια των καλών φίλων, διεγείρουν συναισθήματα και εγείρουν προβληματισμούς. Όλο αυτό τουλάχιστον βοά πως είμαστε ακόμα ζωντανοί!

Σήμερα θέλω να σας γράψω για τον φάρο που με αξίωσε ο Θεός να απολαμβάνω στη ζωή μου. Αφού ελευθέρως επέλεξα στη ζωή μου, την πορεία της υπακοής, το καράβι της ψυχής μου το κουμαντάρει ορθόδοξα ο γέροντας μου. Δοξάζω τον Πανάγαθο που οδήγησε τα βήματά μου σε αυτόν το γέροντα και προσεύχομαι τούτο το δώρο να μη πάει στράφι.
Δεν σας γράφω κάτι καινούριο, είναι γνωστό σε όσους αγωνίζονται, πως ως αδύναμοι άνθρωποι στον κόσμο, ο αγώνας αυτός έχει τα πάνω του και τα κάτω του. Έπεσα-σηκώθηκα, έπεσα-σηκώθηκα, έπεσα-σηκώθηκα, έπεσα-σηκώθηκα, έπεσα-σηκώθηκα . έπεσα-σηκώθηκα, έπεσα-σηκώθηκα …. όπως πολύ παιδευτικά μας παρηγόρησε ο γέροντας Αγάθωνας. Αισθάνομαι πως είμαι μετά βίας κάπου ανάμεσα στο πρώτο έπεσα και στο δεύτερο σηκώθηκα, μετά από σχεδόν 18 χρόνια προσπάθειας. Δεν χάνω την ελπίδα μου και απολαμβάνω την κάθε ημέρα με όσες δυσκολίες, πειρασμούς, ή χάρη κι αν επιτρέψει ο Κύριος. Είναι όμως κάποιες στιγμές δοκιμασίας, ιδιαιτέρως προς το πρόσωπο του γέροντα, όπου από τη δίνη του πειρασμού αναλόγως της εντάσεως, του εγωισμού και των δικαιωμάτων που δώσαμε, δυσκολευόμαστε μα δούμε καθαρά τις ευεργεσίες του Θεού στη ζωή μας για να αρχίσει η εσωτερική αντίσταση, να θερμανθεί η ψυχή να καταφύγει στην προσευχή και να υψώσει ορθόδοξη ασπίδα, να αποκρούσει τον κλύδωνα..

Η πρόνοια όμως του Θεού μας οικονομεί να έχουμε ανθρώπους στη ζωή μας, που αγωνίζονται τον ίδιο δρόμο, είναι γεμάτοι εμπειρίες ανελέητου πολέμου και αμέτρητων δοκιμασιών. Εμένα μου χάρισε ένα τέτοιο άνθρωπο, που η λεπτότητα, η σεμνότητα, η ακρίβεια, η κατανόηση, και αγάπη που μπορώ και απολαμβάνω με στήριξε, με κράτησε, μου έδωσε κουράγιο στα εύκολα και στα δύσκολα. Από φοιτητάκι ανερμάτιστο ακόμη, ως σύζυγο στη συνέχεια μαζί με την καλή γυναικούλα μου και τώρα σαν πατέρα με οικογένεια, υπήρξε για μένα φάρος αγέρωχος, χτισμένος γερά πάνω σε βράχο, αψηφώντας αγέρηδες και λυσσασμένα κύματα που έσκαζαν με μανία, στις θύελλες των πειρασμών και στης μπόρας τον σκοτασμό, φώτιζε σταθερά με υπομονή και αγάπη την πορεία μου μακριά από τον κίνδυνο, και οδήγησε τα βήματά μου σε λιμάνι ασφαλές… στον γέροντα.

Είναι φτωχές οι λέξεις μου, για να περιγράψω πως στην ανεξέλεγκτη χαρά μου, με ένα βλέμμα της με ισορροπούσε αμέσως για να μη παρασυρθώ. Πως στον πόνο της ασθένειας μεριμνούσε και με καθοδηγούσε να στηριχτώ και να στηρίξω. Πως στην απόκοσμη αίσθηση του θανάτου, παρέμεινε σταθερή και ακλόνητη, να φωτίζει τα βήματά μου προς το γέροντα, πότιζε με την προσευχή της και κράτησε ανθισμένο το λουλούδι της ελπίδας μας στο Θεό. Έγινε μητέρα στην θέση της ασθενούσας μητέρας, και κράταγε τα παιδάκια μου στην αγκαλιά της. Πέρασε και η ίδια της πολλά, μα τα περισσότερα δεν τα γνωρίζουμε… έχει αυτήν την αρετή των βλογημένων ανθρώπων που στέργουν και συντρέχουν όποιον έχει ανάγκη μα τα δικά τους τα κρύβουν. Ακόμη και όταν μας χάρισε ο θεός το οικογενειακό θαύμα, πρώτη με υπενθύμισε να δοξάσω το Θεό, μην από τη χαρά μου το ξεχάσω ο αχάριστος.

Εχθές της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνας είχε την ονομαστική της εορτή, και άλλο δώρο από ένα μεγάλο ευχαριστώ δεν ξέρω να της χαρίσω. Όπως στον πόλεμο ο Ερυθρός Σταυρός φροντίζει ανάμεσα από τις σφαίρες του εχθρού, τις βόμβες που πέφτουν και τις εκρήξεις, έτσι και αυτή είναι ο δικός μας Ερυθρός Σταυρός: Σταυρός και μας διδάσκει με το παράδειγμά της πώς να τον σηκώνουμε αγόγγυστα στην υπακοή του γέροντα μας και Ερυθρός βαμμένος από το αίμα της θυσίας της όπου γίνεται για όλους μας. Αισθάνομαι πως είναι στο πρόσωπο του θεού μάρτυρας «..τη προαιρέσει». Εύχομαι μέσα από την ψυχή μου κάθε ευλογία από το Θεό και όλοι μαζί στον Παράδεισο.

Έγραφον εν Θεσσαλονίκη τη 26η μηνός Νοεμβρίου 2013

..εις Αικατερίναν πρεσβυτέρα ευγνωμοσύνης ένεκεν 
πηγή