Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ευαγγέλιο της Κυριακής Β΄ Λουκά - Οι Ευεργέτες μας (Γραπτό Κήρυγμα)

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ευαγγέλιο της Κυριακής Β΄ Λουκά - Οι Ευεργέτες μας (Γραπτό Κήρυγμα).jpg
εφημέριος του Ι.Ν. αγ. Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης
Για τον "Στύλο Ορθοδοξίας" (Ιούλιος - Αύγουστος 2015, αρ. φ. 169)
Ευαγγέλιο της Κυρ. Β΄ Λουκά (Λουκ. στ΄ 31-36)
ΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ ΜΑΣ
        Πως μπορούμε να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας ώστε να είμαστε σύμφωνοι με τα λόγια του σημερινού Ευαγγελίου; Θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μερικές διδαχές και περιστατικά από την ιστορία της Εκκλησίας μας για να μας βοηθήσουν ώστε να κατανοήσουμε πως εφαρμόζεται αυτήν η προφανώς πολύ δύσκολη εντολή για τους περισσοτέρους.
        «Η τήρησις των εντολών, γράφει ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακας, είναι απόδειξις της αγάπης (προς τον Θεόν). Αρχή της αγάπης είναι το πλήθος της ταπεινώσεως. Το πλήθος δε της ταπεινώσεως είναι θυγατέρα της απαθείας. Και η απόκτησις της απαθείας είναι η πληρότης της αγάπης, δηλαδή η πλήρης κατοίκησις του Θεού σε όσους έγιναν με την απάθεια «καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. ε´ 8).
        Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας είπε πως «Η ζωή και ο θάνατος της ψυχής εξαρτάται από τον πλησίον. Αν κερδίσουμε τον αδελφό, τον Θεό κερδίζουμε, ενώ αν σκανδαλίσουμε τον αδελφό, στον Χριστό αμαρτάνουμε».
        Ένας άλλος άγιος, ο αβάς Αγάθων, έλεγε ότι «Αν γινόταν να βρω ένα λεπρό και να του δώσω το δικό μου σώμα και να πάρω το δικό του, ευχαρίστως θα το έκαμνα. Γιατί αυτή είναι η τέλεια αγάπη».
        Η Αρχή της συγχωρητικότητας και της αγάπης προς τους εχθρούς, βρίσκεται στον ίδιο τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Αυτός όχι απλά συγχώρεσε τους σταυρωτές του αλλά Σταυρώθηκε και γι αυτούς όπως και για καθέναν από εμάς που δεν παύουμε να αμαρτάνουμε καθημερινά και να βλασφημούμαι το Άγιο Όνομά Του. Δεήθηκε προς τον Θεόν με τα ανεπανάληπτα αυτά λόγια «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».
        Ο πρωτομάρτυς Στέφανος, το πρωτοπαλίκαρο του Χριστού, εναρμονισμένος με το παράδειγμα Του Κυρίου, συγχώρεσε ολόκαρδα τους εκτελεστές του λέγοντας με πολύ πόνο και αγάπη: «Κύριε, μη στήσεις αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην».
        Παροιμιώδης είναι κι η συγκλονιστική ιστορία του αγίου της συγγνώμης, αγίου Διονυσίου του νέου αρχιεπισκόπου Αιγίνης.
        Κάποτε, κάποιος πληρωμένος φονιάς, σκότωσε τον αδελφό του Άγιου Διονυσίου, λόγω κάποιων οικογενειακών εχθροπραξιών.
        Ο δολοφόνος μετά τον φόνο κατέφυγε στα βουνά, για να αποφύγει την οργή των συγγενών του θύματος, ενώ ένα απόσπασμα στρατού τον κυνηγούσε.
        Μετά από λίγο έφτασε και στο Μοναστήρι όπου βρισκόταν ο Άγιος. Ο δολοφόνος, χωρίς να ξέρει την συγγένεια του Άγιου με το θύμα του φόνου, του ζήτησε να τον κρύψει. Ο Άγιος με ηρεμία ζήτησε να μάθει τον λόγο για τον οποίο τον καταδίωκαν, και τότε έμαθε πως είχε μπροστά του και ζητούσε την προστασία του, ο φονιάς του αδελφού του. Συγκλονισμένος από τον θάνατο του αδελφού του συλλογίστηκε τα λόγια της συγχώρησης του Κυρίου επάνω στον Σταυρό προς τους σταυρωτές του.
        Έπειτα άπλωσε το χέρι του προς τον δολοφόνο και τον ευλόγησε συγχωρώντας τον. Μετά από λίγο έφτασε στο Μοναστήρι και το στρατιωτικό απόσπασμα. Ο Άγιος τότε είπε στο απόσπασμα πως δεν είχε δει τον δολοφόνο σε εκείνα τα μέρη. Αφού έφυγε το απόσπασμα ο Άγιος οδήγησε τον δολοφόνο στην πίσω εξώπορτα του Μοναστηριού, από όπου τον βοήθησε να διαφύγει με μια βάρκα!
        Διηγήθηκε ένας σύγχρονος ιερέας πως σε όλη του τη ζωή, καθώς μνημόνευε τα ονόματα των πιστών, ζώντων και κεκοιμημένων στην ιερά πρόθεση, συνήθιζε να μνημονεύει πριν από τους συγγενείς, φίλους και γνωστούς του, τους συκοφάντες του, τους διώκτες του, όσους τον αδίκησαν και όσους τον εχθρεύονταν.
        Κάποια μέρα, ενώ μνημόνευε, του πέρασε από το μυαλό ο λογισμός «έως πότε θα μνημονεύω πριν από την οικογένειά μου τους εχθρούς και διώκτες μου; μήπως είναι ώρα να τους αφήσω;» Την ίδια στιγμή όμως, μια γλυκιά γυναικεία φωνή ακούστηκε να του λέει: «Πάτερ μου, τους ευεργέτες σου θα σταματήσεις να μνημονεύεις;».
        Αλήθεια αδελφοί μου, πόσο σπουδαίο είναι να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε στο πρόσωπο των εχθρών τους ευεργέτες μας!
Ένας άλλος σύγχρονος άγιος, ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γράφει σχετικά:
        «Όταν ο διάβολος ο ίδιος χωρίς να το θέλει βοηθάει τον άνθρωπο, πώς δεν μπορούν οι άνθρωποι να βοηθούν το συνάνθρωπό τους, που είναι οπωσδήποτε λιγότερο εχθρός από τους δαίμονες; Θα τολμούσε να πει κανείς πως οι φίλοι του ανθρώπου ζημιώνουν περισσότερο την ψυχή του από τους εχθρούς του. Ο ίδιος ο Κύριος είπε πως «εχθροί του ανθρώπου οι οικιακοί αυτού» (Ματθ. ι’ 36)…
        …«Είναι ανάγκη να το ξαναπούμε, πως συχνά, πολύ συχνά, οι εχθροί μας είναι στην ουσία πραγματικοί φίλοι; Οι τρόποι που χρησιμοποιούν για να μας αναστατώσουν, μας βοηθούν. Οι τρόποι με τους οποίους μας απορρίπτουν, υπηρετούν τη σωτηρία μας. Οι τρόποι με τους οποίους πιέζουν την εξωτερική, τη φυσική ζωή μας, μας ωθεί ν’ αποσυρθούμε μέσα μας, στον εαυτό μας, να βρούμε την ψυχή μας και να ζητήσουμε από το Θεό να τους σώσει. Οι εχθροί μας είναι πραγματικά εκείνοι που μας σώζουν από την καταστροφή που μας ετοιμάζουν αθέλητα οι οικείοι μας, που φροντίζουν το σώμα μας σε βάρος της ψυχής μας και χαλαρώνουν το χαρακτήρα μας».

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Το άρθρο της Τετάρτης: Δηλώσεις πανικού από τον μητροπολίτη Σιδηροκάστρου

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης Εφημέριος του Ι.Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Τριανδρίας Θεσσαλονίκης* Άρθρα για το "Ιστολόγιο Κατάνυξις" 2017

Πανικόβλητος ο μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ. Μακάριος, δεν μπόρεσε να κρατήσει τα προσχήματα. Δείτε στο τέλος του άρθρου το βίντεο με τις δηλώσεις του[1]. Πρόσβαλε τους πάντες για να μείνει στον αφρό. Αλλά αποκαλύφθηκε... Με μηδενικές θεολογικές γνώσεις για το ιεροκανονικό θέμα της διακοπής μνημοσύνου, ένθερμος υπερασπιστής της παναίρεσης του Οικουμενισμού, θιασώτης της δεσποτικής νοοτροπίας και του εξευτελισμού του απλού κληρικού, επικαλέστηκε θεωρίες συνωμοσίας και φανταστικούς εχθρούς για να χλευάσει και να ειρωνευτεί τον πατέρα Φώτιο Τζούρα, ως αδαή, αγράμματο, παίγνιο στα χέρια φανατικών και ακραίων αντιοικουμενιστών...

Δε μου αξίζει τόση αγάπη από όλους σας! Σας ευχαριστώ!

γράφει ο π. Νικόλαος Μανώλης Απαντώ στους εκατοντάδες φίλους μου που τη σημερινή ημέρα των γενεθλίων μου, μου εύχονται εκ καρδίας με προσωπικά μηνύματα κ.α., δι όλων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αν και δεν πιστεύω στην εορτή των γενεθλίων καθώς τη θεωρώ και είναι ξενόφερτη, δεν μπορώ όμως να μην συγκινηθώ από την αγάπη όλων σας που βρήκατε την ευκαιρία να μου την εκφράσετε. Να χετε την ευχή μου, όλοι μαζί στον Παράδεισο.

Ο τυμπανιστής διάβολος, τα Gay Pride και οι Οικουμενιστές

γράφει ο π. Νικόλαος Μανώλης Ο τυμπανιστής διάβολος, τα Gay Pride και οι Οικουμενιστές[1]

«Eἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας»[2](Εἶδεν ὁ Θεὸς τὴν σαρκικότητα αὐτὴν τῶν ἀνθρώπων καὶ εἶπε· “δὲν θὰ παραμείνη πλέον τὸ πνεῦμα μου στοὺς ἀνθρώπους τούτους, διότι κυριαρχοῦνται ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ σαρκικὰ φρονήματα).         Βρώμικα παιχνίδια παίζονται πίσω ἀπὸ τὰ λεγόμενα φεστιβὰλ ὑπερηφάνειας (Gay Pride).  Ἀποκαλύπτονται αἴσχη ποὺ δὲν ξανακούστηκαν  ἄλλοτε[3]. Πιὸ προδομένοι ἀπὸ ποτὲ αἰσθάνονται οἱ ἴδιοι οἱ ὁμοφυλόφιλοι ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουν τίποτα κοινὸ μὲ τὴν διαφημιζόμενη προστυχιὰ καὶ πορνεία. Δὲν εἶναι δικαιώματα αὐτὰ ποὺ δῆθεν ὑπερασπίζονται τὰ νεοταξικὰ φεστιβὰλ ὑπερηφάνειας· εἶναι ἡ βρωμιὰ τῆς ἀκολασίας φθονερῶν ἀνθρώπων, ποὺ ξεπηδᾶ καὶ θέλει νὰ μολύνει τὰ πάντα…