Στην ενορία του Αγίου Σπυρίδωνα Τριανδρίας, η αγάπη και ο σεβασμός ξεκινούν από τον προϊστάμενο του ιερού ναού

vlcsnap-2015-04-05-23h44m20s76.jpg
Πηγή: Πρόκειται για σχόλιο από εδώ
Η φετινή Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, είναι διαφορετική από τις προηγούμενες γιατί εκκλησιαζόμαστε μετά από πολλά χρόνια σε άλλη ενορία από αυτή που ανήκουμε, στην ενορία του ι.ν. Αγίου Σπυρίδωνα Τριανδρίας (σ.σ. Θεσσαλονίκης).
Η οικογένειά μου όπως και πολλοί ενορίτες του ι.ν. Προφήτη Ηλία Πόλεως, ως πνευματικά τέκνα του π. Νικολάου Μανώλη, ο οποίος κατ’ εντολή του Μητροπολίτη μας, έχει αποσπαστεί για τρεις μήνες στην Τριανδρία, ακολουθούμε όπως θα έκανε ο καθένας, τον πνευματικό μας πατέρα, οπότε βρεθήκαμε κι εμείς εκεί «με απόσπαση» και όπως είναι φυσικό κάπως «παγωμένοι».
Όμως από την πρώτη στιγμή, από την πρώτη μέρα που λειτουργηθήκαμε εκεί, μας έκανε εντύπωση η άνεση, η απλότητα, η φιλική διάθεση, η αγάπη του προϊσταμένου του ιερού ναού, του π. Αντωνίου (σ.σ. π. Αντώνιος Πακαλίδης), και του συνεφημερίου του π. Αποστόλου (σ.σ. π. Απόστολος Κατσούκης).
Λειτουργηθήκαμε πολλές φορές στον Άγιο Σπυρίδωνα, και μέρα με τη μέρα, από τον τρόπο που εκφράζεται ο π. Αντώνιος, ακόμα και κατά τις τυπικές ανακοινώσεις για τους συνεφημερίους του, από τον τρόπο που μιλάει στους πιστούς κατά τα κηρύγματά του, από τη στάση του απέναντι σε όλους εμάς που βρεθήκαμε εκεί, ακόμα και από την συμπεριφορά των ανθρώπων που διακονούν το ιερό ναό, αντιληφθήκαμε από πού πηγάζει αυτή η απλότητα. Η αγάπη του Χριστού για τον π. Αντώνιο, δεν είναι θεωρία.
Ως Προφητηλιώτες γνωρίζαμε για τον π. Νικόλαο, ότι είναι ιερέας της αγάπης, βλέπαμε τον σεβασμό που είχε προς τους συνεφημερίους του, βλέπαμε ότι φροντίζει για όλους τους ενορίτες με πατρική αγάπη, χωρίς να ξεχωρίζει κανέναν. Με αγάπη θυσιαστική.  
Αλλά βρήκαμε και στον Άγιο Σπυρίδωνα, έναν προϊστάμενο με αυτά τα χαρακτηριστικά και καθώς μας πονάει πολύ αυτό το ζήτημα, δεν πέρασε απαρατήρητο. Είναι ένας ιερέας που ο σεβασμός και η αγάπη προς τους συνεφημερίους του πηγάζει από μέσα του, ως πλήρωμα εμάς αυτό μας πληροφορεί και περνάει αυτή η αγάπη σε όλους μας.
Καταθέτω ταπεινά αυτή την διαπίστωση, αυτή την εντύπωση, γιατί σπάνια ακούμε για αγάπη μεταξύ των ιερέων η οποία είναι η ουσία της ενοριακής ζωής.
Εύχομαι ο Άγιος Σπυρίδωνας να σκεπάζει με τη χάρη του τον π. Αντώνιο πρώτα, να του δίνει υγεία και δύναμη να συνεχίσει το σπουδαίο έργο του καθώς και τους συνεφημερίους του, όσους διακονούν τον ναό, όλους τους ενορίτες, απλούς προσκυνητές αλλά και … φιλοξενούμενους. Καλή Ανάσταση να έχουμε! Παναγιώτα Τ.
(Τα πλήρη στοιχεία της συγγραφέως του κειμένου, βρίσκονται στη διάθεση του Ιστολογίου “Κατάνυξις”)