Πρωτοπρ. π.Χ.Ν.Μ., Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου

telonis_fariseos.jpg
ΙΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ. (Λουκά 18,10-14)
Το Τριώδιο αρχίζει την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου.
Τι είναι το Τριώδιο; Είναι μια περίοδος Εκκλησιαστικής ζωής. Είναι μια περίοδος  πνευματικής ζωής. Σε ανάβαση μας καλεί η Εκκλησία μας όταν ανοίγει το Τριώδιο. Αρκετά μας έχει παρασύρει η αμαρτία και έχουμε πέσει χαμηλά. Αρκετά κυλιστήκαμε στο βούρκο της αισχρής αμαρτίας.
Καιρός να σηκωθούμε. Καιρός να τιναχτούμε από το μούδιασμα της ρουτίνας της αμαρτίας. Καιρός να πετάξουμε ψηλά. Καιρός να αγωνιστούμε για την πνευματική ζωή. Η περίοδος του Τριωδίου είναι ανάβαση. Και όμως για πολλούς είναι κατάβαση. Κατάβαση κάνει ο κόσμος την περίοδο αυτή. Κατεβαίνει πιο χαμηλά από κάθε άλλη περίοδο. Πόσο χαμηλά πέφτουν οι άνθρωποι τις μέρες αυτές!
Η Εκκλησία ανοίγει την πύλη της μετανοίας την περίοδο του Τριωδίου. «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας Ζωοδότα…». Ο Διάβολος όμως που κυβερνά τον κόσμο ανοίγει διάπλατα άλλες πύλες. Ανοίγουν οι πόρτες των νυκτερινών κέντρων, των μεγάλων ξενοδοχείων, των μεγάλων σαλονιών. Εκεί μέσα συγκεντρώνονται σε σατανική «ιεροτελεστία» και χορεύουν και διασκεδάζουν και μεθάνε και οργιάζουν και κατεβαίνουν στα χαμηλά, σε βάθη σκοτεινά ανομίας και ακολασίας.
Ανάβαση φωνάζει ο Θεός και η Εκκλησία. Κατάβαση φωνάζει ο Διάβολος κι ο κόσμος.
Για να πετύχουμε όμως αγαπητοί μου την πνευματική μας ανάβαση, πρέπει τώρα την περίοδο αυτή να γεμίζουμε τις εκκλησίες (ναούς) και να συμμετέχουμε στα μυστήρια της. Δεν πηγαίνουν όμως τακτικά όλοι οι άνθρωποι να προσευχηθούν. Δεν εκκλησιάζονται μερικοί όσο πρέπει. Η Εκκλησία μας σήμερα μας υπενθυμίζει το καθήκον του εκκλησιασμού με το ευαγγελικό ανάγνωσμα που ακούσαμε. Ας δούμε όμως γιατί δε εκκλησιάζονται όσο πρέπει οι σημερινοί άνθρωποι.
Μεταξύ των άλλων προβάλλουν και τα εξής φθηνά επιχειρήματα.
  1. Για τα ρούχα. Δεν έχω ρούχα σου λέγουν μερικοί. Τι δεν θέλω εγώ να πάω; Αλλά με τέτοια ρούχα πώς να πάω; Αλλά πού άκουσες ότι ο Χριστός ζητεί στο Ευαγγέλιό του, ότι στην Εκκλησία πρέπει να πηγαίνεις μόνο όταν έχεις καινούρια ρούχα; Τα ρούχα θα προσέξει ο Θεός ή τη διάθεσή σου να προσευχηθείς και να τον λατρεύσεις; Ναι. Μα τι θα πούν οι άνθρωποι; Τους ανθρώπους θα κοιτάξεις ή το Χριστό;  Μήπως δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι τα οικονομικά σου; Εκείνοι που πηγαίνουν στην Εκκλησία μόνο και μόνο για να δείξουν τα καλά τους ρούχα, μοιάζουν με το Φαρισαίο.
  2. Άλλοι πάλι δεν εκκλησιάζονται γιατί δεν τους αρέσει ο παπάς, οι ψάλτες, οι επίτροποι κ.λπ. Αλλά αδελφέ μου στην εκκλησία για ποιον πηγαίνεις; Για να δεις τους ανθρώπους ή για να προσευχηθείς στο Χριστό; Αν είναι καλοί ή κακοί δεν είναι δικό σου ζήτημα. Το καθήκον το δικό σου είναι να κοιτάζεις τον εαυτό σου. Να ταπεινωθείς και να πάρεις την ευλογία του Θεού.
  3. Το πένθος. Πέστα του Χάρου σου λέγουν, γιατί δεν εκκλησιάζομαι. Πώς να πάω στην Εκκλησία αφού έχασα το παιδί μου, τον άνδρα μου; Και με τη δικαιολογία αυτή κάνουν μήνες να πατήσουν στην εκκλησία. Αλλά αγαπητοί μου μήπως η εκκλησία σου λέγει να πας στα γλέντια; Στους Χορούς; Όχι βέβαια. Σου λέγει να έρθεις εδώ για να λάβεις την παρηγοριά. Εδώ θα ακούσεις από το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο και το κήρυγμα ότι ο άνθρωπός σου δεν πέθανε, αλλά ζει. Ζει σε καλύτερο και ωραιότερο κόσμο από τον οποίο σε παρακολουθεί. Εδώ ες τα «σα εκ των σων» θα πεις «Θεέ μου ανάπαυσον την ψυχή του».
  4. Τις εργασίες φέρουν οι περισσότεροι ως δικαιολογία. Ευκαιρώ; Σου λέγει η νοικοκυρά. Πρέπει να συγυρίσω το σπίτι, να μαγειρέψω το φαγητό κλπ. Και ποιος σου είπε να μην κάνεις τις δουλειές σου; Η καλή νοικοκυρά όλα μπορεί να τα κάνει, και στην ώρα της βρίσκεται στην Εκκλησία. Οι άνδρες βρίσκουν άλλες δικαιολογίες. Αλλά αδελφέ μου δε σου φτάνει ολόκληρη η εβδομάδα και πρέπει να διαθέσεις και τη μέρα της Κυριακής; «Όσο θέλεις δούλεψε, όσο θέλει ο Θεός θα σου δώσει». Μήπως δεν εργάστηκες τις Κυριακές; Πού είναι η προκοπή σου; Την Κυριακή αγαπητέ μου θα φροντίσεις για την ψυχή σου. Ο Θεός μας έδωσε έξι μέρες για το σώμα και κράτησε  μία για τον εαυτό του, για την ψυχή μας.
Αχ οι δυστυχείς! Όσοι δεν εκκλησιάζονται δεν καταλαβαίνουν ποίον θησαυρόν χάνουν και γι’ αυτό προβάλλουν προφάσεις εν αμαρτίαις.
Ας υποτεθεί, ότι κάθε Κυριακή σε κάθε εκκλησιασμό θα του έδιναν 10 λίρες. Τι λέτε, θα έβρισκε το χρόνο να έλθει στην εκκλησία ή όχι; Είμαι βέβαιος ότι θα έρχονταν από τη νύχτα.
Πολλοί παρουσιάζονται κάπου-κάπου. Απουσιάζουν άλλοτε για τα ρούχα, άλλοτε για το πένθος, άλλοτε για τις δουλειές, άλλοτε για την αδιαφορία, άλλοτε για το κυνήγι κλπ. Και έρχονται κάπου-κάπου για να ανάψουν κανένα κερί και να φύγουν. Καλό είναι το κερί αλλά εμείς, Χριστιανοί μου, έχουμε ανάγκη να φωτιστούμε και να μορφωθούμε εδώ. Γι’ αυτό  θα έπρεπε με λαχτάρα να ερχόμαστε στον ουράνιο πατέρα μας μόλις ακούεται η καμπάνα. Το παιδί το καλό, μόλις το φωνάζει η μητέρα του τρέχει αμέσως. Το πρόβατο χωρίς να του χτυπήσουν το σήμαντρο, θα μαζευτεί το βράδυ στο μαντρί του. Εδώ τόσες καμπάνες χτυπούν. Αλλά σε λίγες ψυχές βρίσκουν απήχηση. Οι καμπάνες όμως αυτές θα είναι ες «μαρτύριον» εν ημέρα κρίσεως. Θα τους πει ο Θεός. «Τόσες καμπάνες χτυπούσαν και εγώ δύο αυτιά σας έδωσα. Δεν μπορούσατε να ξυπνήσετε;»
(Ας έχει όμως υπόψη του όποιος δεν εκκλησιάζεται, ότι το πρόβατο όταν ξεκόψει από το μαντρί, γίνεται ή του λύκου ή του μαχαιριού. Και Χριστιανός που ξέκοψε από την εκκλησία είναι χαμένος.
Γι’ αυτό αγαπητοί μου, ας αφήσουμε τις δικαιολογίες και από σήμερα ας εκκλησιαζόμεθα τακτικά και ταπεινά για να ακούσουμε κι εμείς τα λόγια του Κυρίου που είπε για τον τελώνη ότι κατέβη ούτος δεδικαιωμένος. Αμήν)
Αγαπητοί μου! Ένα από τα τροπάρια που ακούγονται την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου λέει: «Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς  αδελφοί… Ταπεινωθώμεν εναντίον του Θεού». Ας ταπεινωθούμε τουλάχιστον μπροστά στο Θεό.
Τραυματισμένη είναι η ψυχή μας απ’ τις πληγές της αμαρτίας. Ας μην κρύβουμε τις πληγές. Ας τις παρουσιάσουμε στο Θεό και ας πούμε με δάκρυα στα μάτια: « Ίασαι την ψυχή μου ότι ήμαρτόν σοι».
Μολυσμένη και λερωμένη είναι η ψυχή από τα ακάθαρτα πάθη. Μη θέλουμε να παρουσιαζόμεθα σαν καθαροί και αμόλυντοι, αλλά με συντριβή και μετάνοια ας προσευχηθούμε «Καθάρισον, Κύριε, τον ρύπον της ψυχής μου και σώσον με ως φιλάνθρωπος».
Φορτωμένη η ψυχή από το βάρος της αμαρτίας. Ας μη στεκόμαστε υπερήφανοι μπροστά στο Θεό, αλλ’ ας σκύψουμε με ταπείνωση το κεφάλι και ας προσευχηθούμε: «Άρον μου το βαρύ φορτίον των αμαρτιών, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου». Κινδυνεύει να χαθεί η ψυχή μας και να κολασθεί αιώνια. Τι αδιαφορούμε; Ας έρθουμε σε συναίσθηση «Κύριε, πριν ες τέλος απόλωμαι, σώσον με».
Ο Χριστός ήρθε για τη σωτηρία μας. Ανέβηκε πάνω στον Σταυρό ήρθε για ν’ ανεβάσει εμάς επάνω στην επουράνια βασιλεία του. Ταπεινώθηκε μέχρι θανάτου «θανάτου δε σταυρού», για να δείξει και σ’ εμάς, πως αν θέλουμε ν’ ανεβούμε στον ουρανό, πρέπει να κατεβούμε, να ταπεινωθούμε.
Ταπείνωση δος μας Χριστέ, συ που είσαι η άκρα ταπείνωση. Δος μας ταπείνωση πραγματική και φώτισέ μας ν’ άρθουμε σε συναίσθηση βαθειά και ειλικρινή, και με τη συναίσθηση αυτή να προσευχόμαστε και να λέμε
«Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». Αμήν.