Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Κήρυγμα Θεοφανείων [ΚΕΙΜΕΝΟ & ΒΙΝΤΕΟ 2015]

Η ΒΑΠΤΙΣΙΣ2.jpg
Ορισμένα από τα βασικά θέματα της ανάρτησης είναι τα εξής: Η παρουσία της Αγίας Τριάδος είναι καταλυτική, Σφραγίζει την αγιοσύνη της Κτίσης, Αν δεν ζητήσουμε τον αγιασμό μας εν μετανοία, ο διάβολος δεν φεύγει, Οι καλικάντζαροι υπάρχουν, Ποια πρέπει να είναι η αντίδραση του πιστού λαού μπροστά στα οικουμενιστικά αίσχη, Πρακτικά θέματα περί του Αγιασμού, Ο Αγιασμός είναι γραμμένος στα γονίδια των Ορθοδόξων Χριστιανών, Ανακοίνωση έναρξης ομιλιών του π. Νικολάου Μανώλη.
(Η περίληψη και το απομαγνητοφωνημένο κείμενο είναι κόπος και σπουδή μιας πνευματικής μου κόρης. Η επεξεργασία του Βίντεο είναι κόπος και σπουδή των τεχνικών του Ιστολογίου “Κατάνυξις” (ενίοτε και άλλων). Να ’χουν όλοι τους την ευχή μου!)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Αποκαλυπτικό Κήρυγμα στα Άγια Θεοφάνεια από τον π. Νικόλαο, παρακολουθούμε σήμερα, στο οποίο μας εξηγεί τη σημασία αυτού του εξαιρετικού γεγονότος για την ανθρωπότητα.
Η επίσκεψη του Θεού στην Ιστορία έγινε σε μια εποχή που επικρατούσαν οι αιρέσεις και οι πλάνες, για να ευλογήσει τον χώρο και τον χρόνο εκ νέου. Και στις ημέρες μας, με την παρουσία της Αγίας Τριάδος αγιάζονται τα κτίσματα και αγιάζεται ο χρόνος και χώρος, ο τόπος, τα πάντα. Ο διάβολος εξαφανίζεται, δεν μπορεί να κρυφτεί πουθενά, αλλά με μια προϋπόθεση: να το θέλουμε πραγματικά. Μαγικά δεν φεύγει μας λέγει ο π. Νικόλαος, πρέπει να το ζητήσουμε εμείς να ενεργήσει η χάρις του αγιασμού.
Μας μιλά για τους καλικαντζάρους, ότι υπάρχουν, ότι είναι ο διάβολος και τα δαιμόνιά του. Μας λέγει ότι οι θεοί και οι θεότητες των αρχαίων Ελλήνων δεν ήταν ανύπαρκτα όντα, ήταν δαιμόνια.
Δυστυχώς όμως οι καλικάντζαροι δήλωσαν την ύπαρξή τους και αυτές τις ημέρες ακόμα και μέσα στους ορθόδοξους ναούς. Ακούμε με λύπη για τα οικουμενιστικά αίσχη των τελευταίων ημερών. Μαθαίνουμε ποιά πρέπει να είναι η αντίδραση των πιστών στην περίπτωση αυτή.
Κλείνοντας μας διηγείται ο π. Νικόλαος χαριτωμένα περιστατικά από την παιδική του ηλικία που έχουν σχέση με την εορτή αυτή. Ιστορίες που μας συγκινούν. Πράγματι είναι ο Αγιασμός πάντοτε γραμμένος στο DNA των Ορθοδόξων.
Ανακοινώνει τέλος, την έναρξη των Ομιλιών του, μετά τη διακοπή του Δωδεκαημέρου, στις αίθουσες των Κατηχητικών του Προφήτη Ηλία, όπου απολαμβάνουμε ορθόδοξη κατήχηση, σπάνια και τόσο απαραίτητη στην εποχή μας.
Παραθέτω το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της Ομιλίας μου και στη συνέχεια το σχετικό Βίντεο, ευχόμενος σε όλους, ψυχική ωφέλεια και την βοήθεια εξ'  ύψους!

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Κήρυγμα Θεοφανείων [ΚΕΙΜΕΝΟ 2015]
ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
Τη σημερινή ημέρα εορτάζουμε τα Άγια Θεοφάνεια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είναι η φανέρωσις της Αγίας Τριάδος, ένα πολύ παράδοξο γεγονός για τον κόσμο τότε, ο οποίος με αμαυρωμένη την εσωτερική εικόνα του, δεν μπορούσε να αντικρύσει πραγματικά και να καταλάβει ποιος ήταν ο Θεός.
Ακόμα και την εποχή εκείνοι που υπήρχαν οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, επικρατούσαν πολλές αιρέσεις, μεγάλη πλάνη, οι Προφήτες δεν εισακούσθηκαν από τον λαό του Ισραήλ και η πλάνη επικρατούσε.
Γνωρίζουμε όταν ήρθε ο Χριστός, τι πραγματικά τυπολατρεία υπήρχε και ‘χάναν οι άνθρωποι την ουσία. Ο Θεός φανερώνεται. Φανερώνεται τριαδικά και αποκαλύπτεται στον άνθρωπο και η αποκάλυψη αυτή, μας συνοδεύει. Είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό γεγονός. Έχουμε την παρουσία της Αγίας Τριάδος σε μία πραγματικά σπουδαία ιστορική στιγμή. Είναι η επίσκεψη του Θεού στην Ιστορία. Καταλαμβάνει τον χρόνο και τον χώρο και τον ευλογεί και τον αγιάζει. Κατεβαίνει από το αείδιο στο χρονικό και αγιάζει τον χώρο, αγιάζει και τον χρόνο.
Γνωρίζουμε ότι μαζί με τον χώρο, εδημιούργησε ο Θεός και τον χρόνο. Μάλιστα, αρχικά, πριν από τη Δημιουργία του Κόσμου, σαν ύλη, εδημιούργησε τον χρόνο μ’ εκείνο το δημιουργικό «Γεννηθήτω». «Εν αρχή εποίησεν». Η λέξη «Εν αρχή» είναι η δημιουργία του χρόνου. Από κείνη τη στιγμή άρχισαν να μετρούνε τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι ώρες οι ημέρες. Εν αρχή. Με τη Δημιουργία εκείνη και τη Δημιουργία γενικά της Κτίσης, του Σύμπαντος, σήμερα, μετά την πτώση του Αδάμ, ευλογούνται εκ νέου.
Ναι, η φωνή του Θεού, η δημιουργική, ευλόγησε τον χρόνο κατά τη Δημιουργία, ευλόγησε και τον κόσμο, τον χώρο κατά τη Δημιουργία. Αλλά με την πτώση του ανθρώπου, όταν εξέπεσε ο άνθρωπος από τον Παράδεισο, συμπαρέσυρε στην πτώση του και την Κτίση και ό,τι διαδραματιζόταν μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Και περίμενε ο χωροχρόνος την έλευση του Μεσσίου για να ευλογηθεί και να δώσει ποιότητα και να δώσει ελπίδα και να δώσει την αισιοδοξία. Να δώσει την προοπτική της Σωτηρίας που είχε χαθεί.
Βγαίνοντας ο άνθρωπος από τον Παράδεισο, έκλεισαν οι πόρτες. Μόνο ο Χριστός διά του αγιασμού Του, διά της παρουσίας Του, διά της σταυρικής Του θυσίας και της Αναστάσεώς Του, άνοιξε αυτές τις πόρτες του Παραδείσου και ευλόγησε τα Σύμπαντα.
Και σήμερα η παρουσία της Αγίας Τριάδος είναι καταλυτική. Σφραγίζει την αγιοσύνη της Κτίσης. Και αγιάζονται τα κτίσματα και αγιάζεται ο χρόνος και χώρος, ο τόπος, τα πάντα.
Και ο διάβολος, ο εχθρός, δεν μπορεί να σταθεί ενώπιον του αγιασμού. Κρύβεται. Φεύγει. Αλλά η Εκκλησία όπου και να σταθεί ο διάβολος, τον βρίσκει, τον ραντίζει, τον εξαφανίζει. Γι’ αυτό με τον αγιασμό ραντίζουμε όλη την Εκκλησία, με την έννοια ότι ραντίζουμε όλα τα Σύμπαντα. Ακόμη ο διάβολος και στις οπές της γης αν κρυφτεί, στις τρύπες, στα καταγώγια, στα υποχθόνια, αν κρυφτεί στις σπηλιές, στα όρη, στα φαράγγια, εκεί θα τον βρει ο αγιασμός και θα τον εξαφανίσει.
Αλλά όχι. Ο αγιασμός από μόνος του, από μόνος του δεν μπορεί ούτε να μας σώσει, ούτε να θαυματουργήσει. Να είναι θαυματουργός ο αγιασμός. Αυτό το νερό που σήμερα θα αγιάσουμε, θα μείνει άφθορο, άφθαρτο, δεν θα μουχλιάσει, θα είναι για πάντα αυτό το νερό ζωντανό, φρέσκο, αγιασμένο. Αλλά δεν θα κάνει θαύματα. Γιατί ο Θεός, ναι, θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι, θέλει και μπορεί, αλλά δεν μπορεί να βιάσει το αυτεξούσιό μας αν εμείς δεν επικαλεστούμε τη Χάρη του Θεού και εν μετανοία δεν ζητήσουμε τον αγιασμό μας, ο διάβολος δεν φεύγει.
Γι’ αυτό παρατηρείται στις ημέρες που τελείται ο Μεγάλος Αγιασμός, να δαιμονίζονται πολλοί. Γιατί δεν φεύγει ο διάβολος και οι δαιμονισμένοι δεν αντέχουν; Αλλά δημιουργούνται και σκάνδαλα, φασαρίες, μαλώματα. Αν δείτε σε μεγάλες ενορίες για το ποιός θα προλάβει να πάρει αγιασμό το τι γίνεται, έχω τύχει μερικές φορές, σκοτωμός. Τροχονόμος χρειάζεται. Κι εκεί πραγματικά δημιουργείται πρόβλημα. Ο διάβολος είναι φανερός. Μαλώνουνε, βρίζονται για να πάρουν τον αγιασμό. Πώς θα φύγει ο διάβολος; Ο διάβολος θα φύγει και θα αγιαστούμε αν το θέλουμε. Αν εμείς πούμε «ιδού Κύριε ο δούλος Σου. Ταπεινά Σε παρακαλώ κάνε να ενεργήσει ο αγιασμός των υδάτων και σε μένα». Έτσι θα φύγει ο διάβολος. Μαγικά δεν φεύγει. Πρέπει να το ζητήσουμε εμείς να ενεργήσει η χάρις του αγιασμού.
Γι’ αυτό αδερφοί μου έχουμε ευθύνη αν τις ευχές της Εκκλησίας τις ενεργοποιήσουμε. Βλέπετε αυτές τις ημέρες, σας είπα και μια άλλη φορά, στους περισσότερους από σας, ότι εγώ απ’ τους θρύλους και τις παραδόσεις, τις μαγγανείες και όλα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις ημέρες του Δωδεκαημέρου, δεν πιστεύω τίποτε. Από τα κοσμικά, τα παγανιστικά ένα, μια διδασκαλία πιστεύω, ότι υπάρχουν καλικάντζαροι. Αυτό το πιστεύω. Καλικάντζαροι υπάρχουνε. Είναι ο διάβολος. Ο διάβολος και τα δαιμόνιά του. Όπως στην αρχαία Ελλάδα το δωδεκάθεο δεν ήταν ανύπαρκτο, ο Δίας, ο Απόλλων, η Αθηνά, ο Άρης, αυτοί οι θεοί δεν ήταν ανύπαρκτοι. Οι νεράιδες, οι ερινύες, οι μούσες και τα λοιπά, δεν ήταν ανύπαρκτες, ήταν δαιμόνια. Τα δαιμόνια βλέπαν οι αρχαίοι Έλληνες και πίστευαν στη δύναμή τους και τα ονόμαζαν θεούς. Γι’ αυτό αυτά τα δαιμόνια με τη μορφή αγαλμάτων, υλικών πραγμάτων, όταν έμπαιναν οι Άγιοι σε χώρους τελετών τους, σπάζανε και ραγίζανε και τσαλακωνότανε αυτά τα πράγματα, εξαφανιζόταν, γινόταν θρύψαλα πραγματικά. Γιατί έμπαινε ο Άγιος, ο φορέας της χάρης του Αγίου Πνεύματος και τα δαιμόνια δεν μπορούσαν να σταθούν. Όπως μπροστά στον αγιασμό, αν ενεργοποιήσουμε εμείς τη χάρη του,  δεν μπορεί να σταθεί ο διάβολος.
Οι καλικάντζαροι αυτό τον καιρό, στο Δωδεκαήμερο φάνηκαν. Και φάνηκαν δυστυχώς και μέσα στους ναούς τους ορθόδοξους. Είδαμε ένα σωρό οικουμενιστικά αίσχη. Βρωμιές πραγματικά. Συμπροσευχές ετεροδόξων με ορθοδόξους. Συμπροσευχές παπικών καρδιναλίων με ορθοδόξους επισκόπους μέσα στους ναούς. Οι καλικάντζαροι, ναι, διατύπωσαν για ακόμη μια φορά την ύπαρξή τους. Και βλέπουμε καρδιναλίους να επευλογούν τη Βασιλόπιτα και να τη μοιράζουν στο ορθόδοξο πλήρωμα.
Ο Αντίχριστος για μια ακόμα φορά προδρομικά κάνει την εμφάνισή του και διατρανώνει ένα κήρυγμα δήθεν ενότητος και ψευτοενότητος και ψευτοαγάπης κι εμείς σαν πραγματικά κουτορνίθια, καθόμαστε και δεχόμαστε αυτές τις ευλογίες. Θα πρέπει σαν λαός να αντιδράσουμε. Να πούμε «όχι». Να ενεργοποιήσουμε από μόνοι μας τον Αγιασμό, γιατί σαν λαός έχουμε την ευθύνη το να διατηρήσουμε εις τους αιώνες την Ορθοδοξία ανόθευτη, ατόφια, γνήσια και να τη μεταδώσουμε στα παιδιά μας. Να αντιδράσουμε. Να μη συμμετέχουμε σε οικουμενιστικές τελετές. Αν εδώ αδερφοί μου μέσα, σήμερα που γίνεται αυτό στον κόσμο, βλέπετε καρδινάλιο να υπάρχει, να φεύγατε. Οι ψάλτες να μη ψέλνανε. Να φεύγατε. Να δω εγώ θα τολμούσα άλλη φορά να ξαναφέρω παπικό καρδινάλιο εδώ μέσα; Έτσι είναι η αντίδραση που πρέπει να κάνουμε.
Αδερφοί μου, ο αγιασμός στις ημέρες μας πρέπει να είναι ομολογιακός. Να τον ζούμε. Να τον πιστεύουμε. Πώς αγιάζεται ο Χριστιανός; Όταν μένει στην Ορθοδοξία, στις πατερικές διδαχές, στην αποστολική διδασκαλία, στην πατερική διδασκαλία και δεν αλλοιώνει το Δόγμα.
Τότε ο Αγιασμός, ναι, ενεργεί. Αλλιώς όπως σας είπα και την Κυριακή, ο Αγιασμός για να διατηρηθεί θα πρέπει κι εμείς να ρίχνουμε όπως κάνουν οι παπικοί, αλάτι μέσα εκεί για να διατηρηθεί άφθορος, γιατί δεν έχουν τη Χάρη.
Και δεν τους λέμε δεν έχετε τη Χάρη, είστε αβάπτιστοι, τους δεχόμαστε ως βαπτισμένους και τους αφήνουμε τους καημένους να πεθάνουν αβάπτιστοι. Ενώ πραγματικά οι πατριάρχες μας, οι επίσκοποί μας έχουν μια αποστολή: να κηρύξουν στα πέρατα της οικουμένης ότι οι άλλοι έξω από την Ορθοδοξία είναι αιρετικοί και δεν μετείχαν στον αγιασμό του σώματος και της ψυχής τους με το ιερό βάπτισμα και δεν μετέχουν της Σωτηρίας.
Ξέρετε ότι τον Αγιασμό τον Μεγάλο που κάνουμε εδώ, τις σπουδαιότερες ευχές του, εμείς τις διαβάζουμε, οι παπάδες, στη βάπτιση. Όταν βαπτιστήκαμε, σε αγιασμό μέσα βαπτιστήκαμε. Αυτοί που δεν βαπτίστηκαν, δεν είναι μέτοχοι του αγιασμού της Ορθοδοξίας. Ο αγιασμός είναι αυτός ο οποίος δίνει τα εφόδια για τη σωτηρία μας και για τη λύτρωσή μας.
Και κάτι πρακτικό τελευταίο. Στον Μικρό Αγιασμό που κάνουμε κάθε μήνα και παίρνουμε στο σπίτι μας και τον διατηρούμε τον Μικρό Αγιασμό, όταν τον τελούμε στην εκκλησία, τι κάνουμε; Όσοι είναι να κοινωνήσουν, κοινωνούνε, μετά τρώνε το αντίδωρο και μετά όπως στο Άγιον Όρος, και καθημερινά αν θέλουμε τρώμε αντίδωρο, και μπορούμε να πιούμε μετά, τον Μικρό Αγιασμό.
Ενώ σήμερα υπάρχει μια διαφορά. Σήμερα όσοι θα μεταλάβετε, θα μεταλάβετε, δεν θα φάτε αντίδωρο, θα πιείτε τον Μεγάλο Αγιασμό και στο τέλος θα πάρετε το αντίδωρο. Και για την διαδικασία, θα κάνουμε σε λίγο τον Μεγάλο Αγιασμό εδώ στο κέντρο του ναού και κατόπιν τελειώνοντας, θα έρχεστε εδώ στον σολέα όλοι, θα σας ραντίζουμε με το βασιλικό στο μέτωπο, θα ασπάζεστε τον Τίμιο Σταυρό και θα φιλάτε το χέρι του παπά και μετά βγαίνοντας θα παίρνετε μόνοι σας αντίδωρο σήμερα, αλλά πρώτα θα πιείτε τον αγιασμό.
Θα σας πω και τελευταία μια ιστορία απ’ το χωριό. Στον Μεγάλο Αγιασμό, τον θυμάμαι από πολύ μικρό παιδί όπως όλοι μας έχουμε εμπειρίες, εμείς ήμασταν, ο πατέρας μου ο π. Χαράλαμπος, ιερέας σ’ ένα μικρό χωριό της Κοζάνης, με χιόνι μέχρι και δύο μέτρα. Παγωνιά, -20. Παγώνανε τα πάντα και βγαίναμε να τον κάνουμε τον Αγιασμό έξω.
Πριν βγούμε έξω, οι επίτροποι έβαζαν το δοχείο πάνω στη σόμπα, να λιώσει ο πάγος, γιατί είχε παγώσει το νερό, να λιώσει ο πάγος, το βγάζαμε έξω. Μέχρι να ψάλλουν οι ψάλτες τα «Φωνή Κυρίου» που θα ακούσετε τώρα και Προφητείες και Αποστόλους, ξαναπάγωνε σχεδόν το νερό. Ήτανε δηλαδή μισοπαγωμένο.
Μέχρι ο παπα Χαράλαμπος να βουτήξει το βασιλικό και να το βγάλει, γινόταν κρυσταλλάκια. Κρυσταλλάκια. Μάλιστα έτσι όπως ράντιζε, μερικός αγιασμός έπεφτε στα γένια του και κουδούνιζε, ήταν μεγάλα τα γένια τότε, τα δικά του και κουδούνιζε, πραγματικά γινόταν πάγος.
Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου μετά, την Παραμονή, μ’ έπαιρνε εμένα σαν παπαδάκι με το μπακιράκι και τον αγιασμό να πάμε στο χωριό να ραντίσουμε. Και πραγματικά -20 βαθμούς, το πρώτο πράγμα που κάναμε μόλις μπαίναμε στα σπίτια να ραντίσουμε, κοιτούσαμε πού είναι η σόμπα, να βάλουμε το μπακίρι επάνω, να λιώσει ο πάγος, για να μπορέσει ο ιερεύς να ραντίσει το σπίτι και τους ανθρώπους.
Μια φορά πηγαίνοντας, πάντα με συμβούλευε «Νικολάκη, μη πέσεις». «Νικολάκη» μού ‘λεγε «μη πέσεις, πρόσεξε γιατί γλιστράει» και τα λοιπά. Μια μέρα σε μια στροφή για να μπούμε σ’ ένα σπίτι, δίνω μια και πέφτω και πέφτει το μπακίρι με το Μεγάλο Αγιασμό κάτω. Κι ήμασταν μακρυά απ’ την Εκκλησία. Πού να ξαναγυρίσουμε τώρα πίσω με τα χιόνια αυτά να ξαναπάρουμε αγιασμό. Αναστατώθηκε ο πατέρας μου, «αμάν παιδί μου τι έπαθες», με σηκώνει, πιάνει το –νομίζοντας- άδειο μπακίρι, αλλά ευτυχώς ήταν πάγος και δεν πρόλαβε, δεν έπεσε καθόλου, και γλυτώσαμε απ’ αυτό το πέσιμο, δεν χύθηκε ο αγιασμός γιατί ήταν πάγος. Μπήκαμε μέσα, τον λιώσαμε τον πάγο και έτσι πραγματικά ιστορίες για μια εποχή που χιόνιζε, πια δεν χιονίζει, για μια εποχή που χιόνιζε.
Ο αγιασμός πάντοτε είναι γραμμένος, σαν τελετή, σαν πράξη, σαν πραγματικός αγιασμός, σαν μυστηριακή πράξη, στο DNA των Ορθοδόξων. Και μέσα στο DNA μας, στα γονίδιά μας, λειτουργεί αυτός ο αγιασμός. Είναι οι μνήμες του Παπαδιαμάντη αλλά και πιο πριν απ’ τον Παπαδιαμάντη από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού είναι οι μνήμες και που φτάνουνε και ακουμπούνε στα ύδατα του ποταμού Ιορδάνου.
Και όπως εκεί η θάλασσα είδε και έφριξε, ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω μπροστά στη θέα του Θεανθρώπου Κυρίου, έτσι κι εμάς να μας αξιώσει ο Θεός να ζήσουμε λίγο από τη Χάρη του. Και μπροστά στο μεγάλο γεγονός της Θείας Επιφανείας, να φωτιστούμε. Και σήμερα φωτισμένοι να βγούμε και να διαλαλήσουμε ταπείνωση, αγάπη, ανεκτικότητα, σεβασμό, αλληλοπαρεχώρηση. Και έτσι, ευλογημένοι θα ενεργοποιήσουμε τις ευχές του Μεγάλου Αγιασμού και θα κατατροπώσουμε τα διαβόλια, τα δαιμόνια, τα πάθη μας, τους εγωισμούς μας.
Σήμερα αδερφοί μου παρακαλέστε να είναι μια αγιασμένη πραγματικά μέρα, να απολαύσουμε μέσα στην ύπαρξή μας, πραγματικά αυτή την ανακαίνιση, αυτό τον αγιασμό των ψυχών και των σωμάτων.
Αύριο το βράδυ, στα κατηχητικά του Προφήτη Ηλία, αρχίζουνε οι Ομιλίες. Μαχητική, ανατρεπτική και αποκαλυπτική Ομιλία με θέμα αντιοικουμενιστικό αλλά και με θέμα διδαχής πατερικής περί του Μεγάλου Αγιασμού. Επτά η ώρα το απόγευμα, στα Κατηχητικά μας, απέναντι από τον Ναό του Προφήτου Ηλία.

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Κήρυγμα Θεοφανείων [ΒΙΝΤΕΟ 2015]
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ (ΟΔΟΣ ΙΑΣΩΝΙΔΟΥ) ΤΗΣ Ι.Μ. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Εορτή των Φώτων (6/1/2015) Κήρυγμα πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη. Δείτε το βίντεο και εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=bkIxhETaDhM